ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠ'ΤΑ ΚΕΛΙΑ Μια εκπομπη στους 98FM – Διαυλος επικοινωνιας με τους κρατουμενος

13Ιουλ/110

Η ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΟΥΡΑ ΠΟΥ ΕΚΔΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ 98FM

2

Μια παλιά κοινοτυπία μας πληροφορεί πως η ¨γνώση

είναι δύναμη¨. Και πράγματι η γνώση συνδέεται με όλες

τις διαβαθμίσεις της δύναμης: η γνώση είναι ισχύς, η

γνώση είναι εξουσία, αλλά η γνώση είναι και επανάσταση.

Οι Πυθαγόρειοι υπήρξαν μέγιστοι ερευνητές και λάτρεις

τη γνώσης, κρατούσαν όμως τα πορίσματα των ερευνών

τους μέσα στον κλειστό κύκλο της εξουσιαστικής

τους ελίτ. Όποιος Πυθαγόρειος επιχειρούσε να

κοινωνικοποιήσει τη γνώση θεωρούνταν προδότης

και σχεδιαζόταν η δολοφονία του. Οι Πυθαγόρειοι

κατανόησαν πως η γνώση μπορεί να αποτελέσει ένα

ιδιαίτερο εργαλείο της εξουσίας: ο απλός λαός έπρεπε

να παραδοθεί στην αμάθεια και τη δεισιδαιμονία, ώστε

να παραμείνει απαθής και πιο εύκολα χειραγωγήσιμος.

Έπρεπε να στερηθεί από κάθε πηγή γνώσης και

πληροφορίας. Μόνο ένα κλειστό ιερατείο μπορούσε να

έχει πρόσβαση σε αυτές τις πηγές.

ακόμα και στην ανεκτική Αθήνα του ¨χρυσού αιώνα¨

πρωτοπόροι φιλόσοφοι κυνηγήθηκαν και τα βιβλία

τους κάηκαν δημοσίως, όπως ο Πρωταγόρας που

αμφισβήτησε την ύπαρξη των θεών (μέσα από έναν

αγνωστικισμό και όχι μέσα από έναν άμεσα αθεισμό).

Και στην προ Γουτεμβέργιου εποχή η καύση των

βιβλίων λειτουργούσε αυτόματα και ως καύση της

γνώσης, κάτι που εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο ο

μεσαιωνικός χριστιανισμός (ορθότερα παυλιανισμός)1.

Χιλιάδες τόμοι επιστημοννικών και φιλοσοφικών βιβλίων

χάθηκαν για πάντα, με ιδιαίτερη προτίμση στους πιο

αμφισβητίες (επικούρειους, κυνικούς, σοφιστές κλπ). Ο

παπικός Index Librorum Prohibitorum (κατάλογος

απαγορευμένων βιβλίων) περιλάμβανε 8 χιλιάδες

περίπου τίτλους βιβλίων μεταξύ των οποίων έργα των

Ντεκάρτ, Καντ, Κέπλερ, Λάιμπνιτς κλπ.

Η αστική επανάσταση όμως, ταυτίζοντας την

ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων με την ελεύθερη

διακίνηση ιδεών, απελευθέρωσε τεράστιες δυνάμεις

και χειραφέτησε τη γνώση από τα χέρια κλειστών

ιερατείων. Η έκρηξη των παραγωγικών δυνάμεων που

προκάλεσε ο καπιταλισμός συνοδεύτηκε με την έκρηξη

των πηγών της γνώσης (άρα και της πληροφόρησης).

Όσο όμως η γνώση και η πληροφόρηση γίνονται πιο

ευκολοπροσβάσιμες στον καθένα, τόσο αυξάνονται και

οι φορείς διαμεσολάβησης και χειραγώγησης της ροής

τους: σχολεία, πανεπιστήμια, ΜΜΕ, ημιεπαγγελματική

ιντερνετική δημοσιογραφία κλπ.

ΙΙ

Η οικειοποίηση και επαναστατική χρήση της γνώσης

(όχι μόνο της επιστημονικής γνώσης αλλά και της

αντιπληροφόρησης, της ανταλλαγής εμπειρίας, της

συλλογικής μνήμης, της επαναστατικής θεωρίας, ακόμα

και της ψυχαγωγίας) είναι ένα από τα σημαντικότερα

μέσα που διαθέτει το επαναστατικό κίνημα. το πλήθος

των κινηματικών υποδομών αυτού του είδους παίζουν

έναν ιδιαίτερο ρόλο: εκδόσεις βιβλίων και εντύπων,

εκδηλώσεις, διαδικασίες αυτομόρφωσης, ιστοσελίδες

στο διαδίκτυο, ραδιοφωνικοί σταθμοί κλπ. Δεν είναι

μόνο η αντιπληροφόρηση που προσφέρουν, δεν

είναι μόνο η διαδικασία συσσώρευσης γνώσεων και

αυτογνωσίας. Είναι ένα ολόκληρο πλέγμα μέσων και

υποδομών που συνθέτουν το πρακτικό κοινωνικό κίνημα

που καταστρέφει τη υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, που

έρχεται σε υλική και πνεματική ρήξη με την ταξική

κοινωνία. Γιατί, η κοινωνική επανάσταση δεν είναι μια

υπόθεση ενός ακαθόριστου μέλλοντος, μια εσχατολογική

προφητεία. Δε θα βρέξει ξαφνικά επανάσταση, ούτε η

ελεύθερη αταξική κοινωνία θα προσγειωθεί πάνω στον

καπιταλισμό. Η επανάσταση είναι η υπαρκτή τάση που

λειτουργεί μέσα και ενάντια στην υπάρχουσα κοινωνία,

η κοινωνική δύναμη που υποσκάπτει τις υφιστάμενες

κοινωνικές σχέσεις. Η επανάσταση δεν θα ξεκινήσει

κάποτε στο μέλλον. Η επανάσταση είναι ήδη παρούσα,

εδώ και πολύ καιρό...

ΙΙΙ

Το κάθε μέσο όμως, δεν είναι ιερό φετίχ, ούτε ¨ανώτερο¨

ή ¨κατώτερο¨ σε μια ιδιότυπη ιεραρχία, αλλά τμήμα

ενός ενιαίου οργανικού συνόλου: της ολόπλευρης

επαναστατικής διαδικασίας. Πρέπει να αποφύγουμε

τη λογική του ιδιότυπου κινηματικού καταμερισμού

εργασίας. Ο στεκιώτης, ο θεωρητικός, ο μπάχαλος, ο

πασιφιστής, ο γκαζάκιας, ο καταληψίας, ο τερροριστής,

ο ραδιοφωνατζής, ο ιλλεγκαλιστής, ο ρήτορας των

συνελεύσεων, ο ακροατής των συνελέυσεων, ο εκδότης, ο

αναγνώστης κλπ όταν γίνονται φιγούρες διαχωρισμένες,

όταν κεντρικοποιείται το μέσο, όταν αποθεώνεται η

μορφή έναντι του περιεχομένου, τότε ξαναθριαμβεύει

εντός μας ο καπιταλισμός και η αλλοτρίωση μένει

χαραγμένη στο σώμα και το πνεύμα του επαναστατικού

κινήματος. Όταν επικρατεί η λογική του φετιχισμού,

όταν το μέσο υψώνεται πάνω από το σκοπό και γίνεται

ρόλος, όταν το βίωμα διαχωρίζεται από τη θεωρία, όταν

καταργείται η πράξη ως ενότητα σκέψης και δράσης,

ότσν δηλαδή αναδύεται ο ιδεαλιστικός δυιστικός

διαχωρισμός και φορά επαναστατικό ένδυμα, τότε

επανατροφοδοτείται το σύστημα εντός μας. Γεννιέται

η αλλοτριωτική και αλλοτριωμένη εξειδίκευση2 κι αυτό

αφορά ΟΛΑ τα μέσα αγώνα (μέχρι σήμερα μιλούσαμε

μόνο για ¨ειδικούς της βίας¨ αφού το ζήτημα αυτό

απασχόλησε μόνο τους ειδικούς της θεωρίας...)

Πρέπει να αναγνωρίσουμε όμως, πως ο κινηματικός

καταμερισμός εργασίας αντανακλά μέχρι ενός σημείου

τον κοινωνικό καταμερισμό εργασίας: << Αυτή η

διαίρεση υπάρχει σε όλες τις σφαίρες της κοινωνίας μας,

υπάρχειακόμα και στο επαναστατικό κίνημα. Θα ήταν

ιδεαλιστικό να περιμένουμε ότι το επαναστατικό κίνημα

θα ήταν << αγνό>>, σαν να μην είναι προιόν της

κοινωνίας μας. Αναπόφευκτα το επαναστατικό κίνημα

στον καπιταλισμό, δηλαδή ο κομμουνισμός, φέρει το

στίγμα του καπιταλισμού. Μόνο η απόλυτη επιτυχία της

επανάστασης μπορεί να καταστρέψει αυτή τη διαίρεση.

Μέχρι τότε θα πρέπει να πολεμάμε΄ χαρακτηρίζει

το κίνημα μας όσο χαρακτηρίζει και την υπόλοιπη

κοινωνία>>  (Ζιλ Ντωβέ: ¨έκλειψη και επανεμφάνιση

του κομμουνιστικού κινήματος¨ εκδ. κόκκινο νήμα).

Η από-αλλοτρίωση δεν είναι μια διαδικασία που

αφορά μόνο την υπόλοιπη κοινωνία και όχι εμάς τους

¨φωτισμένους¨ επαναστάτες. Ούτε είναι μια διαδικασία

που ξεκινά αμέσως μετά την κοινωνική επανάσταση.

Αντίθετα, είναι μια διαρκής εξελικτική διαδικασία

(ατομική και συλλογική) που έχει ήδη ξεκινήσει, αλλά

δεν μπορεί να πραγματωθεί ολοκληρωτικά, παρά μόνο

σε μια αταξική κοινωνία. Πρέπει να αντιληφθούμε

την απο-αλλοτρίωση με τρόπο διαλεχτικό, ως υπο

διαμόρφωση διαδικασία και όχι μεταφυσικά, ως πράγμα

που ή υπάρχει ολόκληρο ή δεν υπάρχει καθόλου.

Η αλλοτρίωση των σημερινών κοινωνικών σχέσεων και

η επαναστατική απο-αλλοτρίωση θα παλεύουν μέσα

μας, μέχρι να αλλάξουν οι κοινωνικές σχέσεις, μέχρι

να εξοντωθεί το βασίλειο της αναγκαιότητας από το

βασίλειο της ελευθερίας, μέχρι την καταστροφή του

κράτους, της μισθωτής σκλαβιάς και της ιδιωτικής

ιδιοκτησίας μέσα στα μέσα παραγωγής, μέχρι την

επανοικειοποίηση των συνθηκών της ύπαρξής μας.

Στην πάλη αυτή για την απο-αλλοτρίωση

συμπεριλαμβάνεται και η πάλη εναντίον του φετιχισμού

του μέσου: ο επαναστατικός ολισμός τοποθετεί το

συζευκτικό ¨και¨εκεί που ο καταμερισμός έβαλε το

διαζευκτικό ¨΄η¨. Το ένα μέσο διεισδύει στο άλλο,

όπως και το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της

επανάστασης αλληλοτροφοδοτούνται μέσα από την

αλληλοδιείσδυση της επαναστατικής μνήμης, της

επανάστασης σε χρόνο ενεστώτα (στο ¨εδώ και τώρα¨)

και του ιστορικού μας στόχου ( της αταξικής κοινωνίας).

Κάθε διάσπαση των μέσων, όπως κάθε διάσπαση του

χωροχρονικού συνεχούς, είναι σκέτη μεταφυσική.

IV

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να δούμε και όλα

τα μέσα επαναστατικής χρήσης και ¨κυκλοφορίας¨

της γνώσης και της πληροφόρησης, όπως είναι και οι

αυτοδιαχειριζόμενοι ραδιοφωνικοί σταθμοί. Όχι σαν

αποκομμένες ¨νησίδες ελευθερίας¨ , αλλά ως μέσα

που συνδιαμορφώνουν μια υπόγεια αντιεξουσιαστική

κουλτούρα, που πλάθουν κοινόττες αγώνα, αντίστασης

και αλληλεγγύης. Είναι ένα κομμάτι ακόμα του

ευρύτερου κοινωνικού κινήματος που πραγματώνει τόσο

το αρνητικό έργο της καταστροφής της υπάρχουσας

κοινωνικής αθλιότητας, όσο και το θετικό έργο της

δημιουργίας νέων κοινωνικών σχέσεων, βασισμένων

στην αλληλεγγύη, στη δημιουργία δηλαδή του νέου

κόσμου αναρχικού κομμουνισμού μέσα από τα

σπλάχνα του παλιού κόσμου. Κι αυτή είναι μια σύνθετη

συνεξελικτική διαδικασία που προχωρά πέρα από κάθε

φετιχισμό ένοπλο ή άοπλο, βίαιο ή ειρηνικό, θεωρητικό

ή πρακτικό. Επαναστάτες είναι οι άνθρωποι και όχι τα

μέσα.3 Οι άνθρωποι είναι αυτοί που πραγματώνουν

την επανάσταση, φτιάχνοντας την ιστορία τους,

δημιουργώντας κοινωνικές σχέσεις ανταγωνιστικές στις

υπάρχουσες, μετασχηματίζοντας τους εαυτούς τους,

το περιβάλλον τους και την κοινωνία, καταστρέφοντας

ό,τι τους καταστρέφει. Κι αυτή είναι μια διαδικασία

δελεχτική: ένοπλη ΚΑΙ άοπλη, βίαιη ΚΑΙ ειρηνική,

θεωρητική ΚΑΙ πρακτική...

Ι

Comments (0) Trackbacks (0)

No comments yet.


Leave a comment


*

No trackbacks yet.