Γράμμα αλληλεγύης στον Ράμι Συριανό
από εε 23:30, Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2011
(Τροποποιήθηκε 17:58, Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2011)
θεματικές: Αλληλεγγύη \ Πολιτικοί κρατούμενοι
Για δίκη Ράμι Συριανού 5/12
ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΡΑΜΙ ΣΥΡΙΑΝΟΥ.
“Είχα ξεμείνει από φράγκα και σου πήρα τράκα ένα τσιγάρο.
Ανάβοντας το σε ρώτησα: «Τι είναι για σένα το κράτος;»
- «Ο θάνατος της ελευθερίας» απάντησες με θυμό.
- «Και η οικονομία;»
- «Ο θάνατος του να μοιράζεσαι, ο θάνατος του να χαρίζεις, η αρρώστια του κέρδους που έχει μολύνει τις σκέψεις μας, η ανύψωση σε αξία ζωής της αγοραπωλησίας εμπορευμάτων.»
- «Και τι είναι τα εμπορεύματα;»
- «Οι ανάγκες μας μέσα στον καπιταλισμό που εκτέλεσαν τις άγριες επιθυμίες, που μας υποδουλώνουν και μας κάνουν να δουλεύουμε σαν τα σκυλιά για να τα αποκτήσουμε. Και για να σε προλάβω: Δουλεία είναι ο θάνατος της απόλαυσης της ζωής, που συνθλίβεται μέσα στα μεγάλα γρανάζια των μηχανών των εργοστασίων και απαγχονίζεται από γραβάτες μέσα στα γραφεία και πάνω στις διαφημιστικές ταμπέλες στα κέντρα των πόλεων.»
- «Άσε, άσε για τις πόλεις θα σου πω εγώ. Πόλεις είναι ο θάνατος της προσωπικότητας και κοινωνία ο θάνατος της κοινότητας, της ευτυχίας της συλλογικής ζωής.»
Δεν είχε μείνει περισσότερο από μισό τσιγάρο. Μου ζήτησες να σου δώσω μια ρουφηξιά γιατί ήταν το τελευταίο σου και δε μου το είχες πει. Γελάσαμε και ο γεμιστήρας γλιστρούσε μέσα στο όπλο, μ’ έναν ήχο που μας γέμιζε σιγουριά.
- «Επιβιώναμε πολύ καιρό μέσα στο φόβο» είπες και σοβάρεψες.
- «Η ζωή αρχίζει εκεί όπου ο φόβος πάει στο διάολο.»
Το τσιγάρο είχε τελειώσει. Όπλισες και αγκαλιαστήκαμε σαν να ήταν η τελευταία φορά.
- «Πρέπει να πολεμήσουμε. Για όσα αγαπήσαμε, για όσα μισήσαμε, για αυτά που χάσαμε και για αυτά που ονειρευτήκαμε.»
- «Που θα μας βγάλει ο πόλεμος αυτός»;
- «Κανείς δεν ξέρει. Σίγουρα κάπου καλύτερα από εδώ. Και ίσως κάπου που δεν θα υπάρχουν δούλοι και αφεντικά.»
Σηκωθήκαμε.
- «Το ενδεχόμενο της φυλακής ή του θανάτου σε τρομάζει καθόλου;»
- «Σίγουρα. Αλλά όχι τόσο, όσο η εθελοδουλία, όσο μια ολόκληρη ζωή δίχως νόημα.»
- «Τι ώρα είναι; Μην αργήσουμε.»
- «Σήμερα θα πάρουμε λίγα μόνο απ’ όσα μας χρωστάνε.»
Τα πνευμόνια πάλλονταν δυνατά.
- «Να γυρίσουμε γρήγορα και ξέχνα τη διασκέδαση μετά. Πρέπει να προλάβουμε την πορεία και την απογευματινή αφισοκόλληση.»
- «16 ώρες ενασχόλησης με τον αγώνα κουράζουν λιγότερο απ’ ότι 8 ώρες μισθωτής εργασίας.» είπες και έκλεισες την πόρτα πίσω μας.
Ο επαναοικειοποιημένος χρόνος κυλούσε πλέον απολαυστικά.”
Η καπιταλιστική κοινωνία εξελίσσεται διαρκώς, το ίδιο και ο τρόπος με τον οποίο εμφανίζεται και διαχέεται η καταπίεση μεταξύ των μελών της. Καταπίεση, που στον πολεοδομικό χάρτη των μητροπόλεων εντοπίζεται αδιάκοπα στα διαμερίσματα των πολυκατοικιών, στα σχολεία, στους χώρους εργασίας, στους δρόμους, σε κάθε σημείο όπου αναπτύσσονται σχέσεις μεταξύ ανθρώπων στα προωθούμενα κοινωνικά πρότυπα. Σε κάθε σημείο της μητρόπολης, όμως, όπου εμφανίζεται η καταπίεση, ενεδρεύει και η αντίρροπη αμφισβήτηση της. Αμφισβήτηση που κάποιοι, διαθλώντας την μέσα από την επαναστατική τους συνείδηση, την μετατρέπουν σε ολική- επιθετική άρνηση.
Όταν μιλάμε για εξαπλωμένη καταπίεση στο σύγχρονο εργασιακό περιβάλλον, δεν εννοούμε αποκλειστικά τα απειλητικά εργοστάσια -κατάλοιπα της εποχής της βιομηχανικής επανάστασης και του σοβιετικού «δουλεύω σήμερα για να ζήσω το αύριο»- με την καταπιεστική εργοδοσία που μπροστά στο κέρδος δεν υπολογίζει ανθρώπινες ζωές, εξουθενώνει σώμα και πνεύμα και επιβάλλεται στο φυσικό περιβάλλον. Λέμε «αποκλειστικά» επειδή, προφανώς, αυτή η απροκάλυπτη καταπίεση στους εργασιακούς χώρους δεν έχει εξαλειφθεί. Όμως, ο σύγχρονος καπιταλισμός, της γνώσης και των τεχνοκρατών think tank , κυοφορεί ένα πολυπληθές σώμα νέων υπηκόων: διαρκώς εκπαιδευόμενοι που ζουν στο όνειρο της κοινωνικής ανέλιξης, η οποία για κάποιους θα επιτευχθεί μέσα από ρουφιανιά, γλείψιμο και υποταγή, ενώ άλλοι θα παγιδευτούν σε μία επαναλαμβανόμενη λούπα αυτών των «ιδανικών». Παράλληλα, η σύγχρονή εργασία έρχεται με όλο το πακέτο (καρέκλα, γραβάτα, PC, air condition) για τους εργαζομένους, που θα πατήσουν με περίσσια ευχαρίστηση στα ζωντανά πτώματα των συναδέλφων τους προκειμένου να ανελιχθούν, με συνοδευτικά αγχολυτικά και 8ωρη, κατασταλτική για το πνεύμα, διασκέδαση σε κάποιο club ή και μπροστά στην τηλεόραση (για όλα τα γούστα), ενώ για τους μη εργαζόμενους-ανέργους, η σύγχρονη εργασία είναι μία διαρκής αναζήτηση κάποιας θέσης και μία σειρά εξευτελιστικών χαμόγελων υποταγής μπροστά στα εν δυνάμει αφεντικά τους.
Εργασία, λοιπόν, στον σημερινό καπιταλισμό, σημαίνει κλεμμένος χρόνος και κατ’ επέκταση καταδυνάστευση της ανθρώπινης ζωής μπροστά σε οθόνες, μέσα σε γραφεία, κάτω από κάμερες, πλάι σε μπάτσους, και αυτό προκειμένου να διασφαλιστούν και να διευρυνθούν τα γνωσιακά και τεχνολογικά κεκτημένα της κυριαρχίας, μαζί με την ατομική ιδιοκτησία του υποταγμένου. Όσο , όμως, η εργασία γεννά καταπιεστές και καταπιεζόμενους, εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους (σε διαρκώς εναλλασσόμενους ρόλους), ταυτόχρονα, γεννά και τους αρνητές της. Η άρνηση εργασίας, με τις πρακτικές της, δεν είναι μία επιλογή για γρήγορο και εύκολο πλουτισμό, είναι για έναν επαναστάτη η επιλογή που θα τον τροφοδοτήσει με απεριόριστο απελευθερωμένο χρόνο, καθώς και με την δυνατότητα, να «ριχθεί» πλήρως και όπως επιθυμεί στον επαναστατικό, απελευθερωτικό αγώνα.
Φτύνοντας κατάμουτρα τα φετίχ μέσων πάλης, απομυθοποιώντας μέσα από τα ίδια μας τα βιώματα τη δράση ως θέαμα, ως κάτι μακρινό, αρνούμενοι πεισματικά να γίνουμε οι κουτσομπόληδες επιλογών άλλων ανθρώπων, προστατεύοντας τους, διακρίνουμε στην επιλογή της άρνησης εργασίας, μια ακόμη απόπειρα ρήξης με την ομαλή ροή της οικονομίας, που επελαύνει πάνω στις ζωές μας. Δίπλα στις συλλογικές απαλλοτριώσεις και στο μοίρασμα όλων όσων έχουμε με τους ανθρώπους που μοιραζόμαστε τον αγώνα μας, δίπλα στην καταστροφή των εμπορευμάτων και το σαμποτάζ της κίνησης των χρημάτων στις πόλεις, δίπλα στην μεταστροφή των μηνυμάτων των διαφημιστικών πινακίδων και στην συμμετοχή σε μια άγρια γενική απεργία, δίπλα στην οργάνωση μέσα από ένα σωματείο βάσης που προετοιμάζει την καταστροφή της εργασίας και δίπλα στην οικοδόμηση παράνομων δομών που ανατινάζουν τα εργοστάσια, το να απαλλοτριώνεις κεφάλαιο από κρατικές ή καπιταλιστικές δομές, ήταν και είναι μια απόπειρα αποδέσμευσης πολύτιμου χρόνου, για να απελευθερωθεί αργότερα μέσα από τη διαρκή ενασχόληση με τον αγώνα.
Νοιώθουμε και στεκόμαστε αλληλέγγυοι με όλη μας τη δύναμη με το σύντροφο αναρχικό Ράμι Συριανό που δικάζεται στις 5 Δεκεμβρίου 2011 στην Θεσσαλονίκη για απαλλοτρίωση από πλειστηριασμό κρατικής εταιρείας.
ΛΥΣΣΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ
Τζίφκας Σωκράτης-Σκουλούδης Γιάννης
Δημτσιάδης Δημήτρης-Τσιλιανίδης Μπάμπης
1 Δεκεμβρίου 2011
Φυλακές Κορυδαλλού-Αυλώνα
Kείμενο της ΣΠΦ και του Θ.Μαυρόπουλου για τον σύντροφο Ρ.Συριανό
Kείμενο της ΣΠΦ και του Θ.Μαυρόπουλου για τον σύντροφο Ρ.Συριανό
από αλληλέγγυοι σύντροφοι 18:21, Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2011
(Τροποποιήθηκε 19:45, Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2011)
θεματικές: Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς
-
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΑΣ
«…μισώ τον μονότονα επαναλαμβανόμενο ήχο του ξυπνητηριού που ενεργοποιεί ένα σώμα δίχως τη θέληση του μυαλού. Μισώ τον εκβιασμό που ενάντια στις επιθυμίες με μετατρέπει σε ένα ακόμα γρανάζι στη μηχανή παραγωγής και κατανάλωσης του πολιτισμού σας. Μισώ όταν βλέπω την αντανάκλαση του εαυτού μου στα τζάμια του πρωινού λεωφορείου και διακρίνω κάποιες στιγμές στο βλέμμα μου την απάθεια που θεωρείται ένα απαραίτητο συστατικό στη διαδικασία της μισθωτής δουλείας. Μισώ όλα αυτά τα βλέμματα που μαζί με το δικό μου συμπληρώνουν αυτή την απαίσια εικόνα της πλήρους υποταγής και της αέναης συνθηκολόγησης. Μισώ τα ψεύτικα «καλημέρα» που ανταλλάσσουμε δίχως ζωή και αυτά τα μειδιάματα που παλεύουμε για να μοιάσουν με χαμόγελο. Μισώ την καθημερινή ρουτίνα και πιο πολύ μισώ εκείνες τις στιγμές που φτάνω στο σημείο να μη με χαλάει τόσο. Μισώ το «αφεντικό» μου και ας είναι από τα «καλά». Μισώ και τους «συναδέλφους» μου γιατί για κάποιο λόγο διαισθάνομαι στις σχέσεις μας έναν αόρατο ανταγωνισμό για την όποια εύνοια του «αφεντικού». Μισώ τους «κακούς πελάτες» που με αγένεια με πρήζουν πρωί –πρωί για ένα μάτσο μαλακίες. Μισώ τους «καλούς πελάτες» που αυτοεπιβεβαιώνουν την «ανωτερότητα» τους, αφήνοντας μου για ελεημοσύνη-φιλοδώρημα, τα ψιλά από τα ρέστα. Μισώ την κοινή αντίληψη που τα βλέπει όλα αυτά σαν κάτι λογικό, ενώ εγώ αισθάνομαι ότι ζω χαμένος σε ένα κακό τριπάρισμα. Μισώ τη φυλακή που ζω, κινούμαι, καταναλώνω, αναπνέω, υπάρχω. Τα αόρατα τείχη της δεν αλλάζουν την αίσθηση της καταπίεσης μέσα μου. Θα μισώ τον εαυτό μου αν δεν κάνω κάτι για όλα αυτά. Μπορεί να μην ξέρω να περιγράψω με οικονομικούς και πανεπιστημιακούς όρους αυτό το σύστημα, αλλά ξέρω απολύτως το τι προστάζει η συνείδηση, η ψυχή μου, και ποια πρέπει να είναι η θέση μου σε αυτό.
Θέση επίθεσης
Αρνούμαι να είμαι ακόμα ένα κομμάτι του συστήματος σας. Αρνούμαι να είμαι άλλος ένας από την κοινή γνώμη της κοινωνίας σας. Αρνούμαι τον πολιτισμό που πλασάρεται σαν κάτι το αυτονόητο. Αρνούμαι παρωχημένες ιδεολογίες και παροπλισμένες αντιλήψεις που αναγάγουν τα πάντα σε οικονομικές στατιστικές και ταξικούς ρόλους. Τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή ίσως και να είναι τα πιο απλά για να τα αντιληφθείς. Αρνούμαι το κοπάδι σας, και περνάω στην αντίπερα όχθη με μόνο ένα σκοπό. Να μετουσιώσω αυτή την άρνηση και αυτό το μίσος σε πράξεις με στόχο εσάς. Με στόχο την πλήρη καταστροφή του συστήματος σας και των υποτελών του. Ξέρω πως δε θα κερδίσω αυτόν τον πόλεμο, μα δε με νοιάζει. Γιατί η επιθυμία μου να πολεμήσω με κάνει να αισθάνομαι για πρώτη φορά στη ζωή μου τόσο ελεύθερος. Ξέρω ακόμα πως δε θα είμαι μόνος. Σε αυτή την απέναντι όχθη βρήκα και άλλα άτομα, συντρόφους στην επίθεση. Άγριες ατομικότητες που συλλογικοποιούν την οργή τους. Και χτυπάνε με μίσος. Και χτυπάνε με ψυχή. Πέφτουν λαβωμένοι, αλλά και πάλι στέκονται ψηλότερα από κάθε κουστουμαρισμένο κάθαρμα του κόσμου σας. Πολεμάνε για την αναρχία και το χάος. Δεν προσπαθώ να σε πείσω να με ακολουθήσεις. Αυτή η επιλογή δε χρειάζεται τόσο τα επιχειρήματα άλλων, όσο να ακούσεις για πρώτη φορά με ανοιχτά αυτιά την ίδια σου τη φωνή. Και ίσως συναντηθούμε κάποτε πίσω από τα φλεγόμενα οδοφράγματα στην καρδιά αυτής της μητρόπολης, όπου θα διεξάγουμε τις δικές μας εχθροπραξίες, με μίσος, μα και με απόλυτη χαρά…»
Η μισθωτή εργασία και το βίωμα της δίνει κάτι παραπάνω από αρκετές αφορμές για να αρνηθείς συνολικά αυτό το σύστημα. Οι απαλλοτριώσεις, τα σαμποτάζ, οι πολιτικές εκτελέσεις, οι εμπρησμοί, οι βομβιστικές επιθέσεις, οι μολότοφ και οι πέτρες μας στις δυναμικές πορείες, και η διάδοση του λόγου και της αντίληψης μας είναι κομμάτια της δικιάς μας κουλτούρας. Είναι κομμάτια της δικιάς μας ατομικιστικής επανάστασης, που τη ζούμε στο εδώ και τώρα. Μπορεί τα δικαστήρια τους να τα διαιρούν όλα αυτά σε άρθρα και νόμους και να τα τιμωρούν διαφορετικά σύμφωνα με τη δικιά τους συστημική λογική, αλλά για εμάς είναι αλλιώς. Όλες αυτές οι επιλογές επίθεσης είναι αδιαίρετες και κομμάτι του πολύμορφου αγώνα μας για την πλήρη καταστροφή του εξουσιαστικού πολιτισμού. Η καταδίκη μας από τα δικαστήρια τους, μας είναι αδιάφορη. Έχουμε πάρει την επιλογή μας, θα την υπερασπιστούμε και θα δεχτούμε με ψηλά το κεφάλι τις όποιες εκδικητικές ποινές τους.
Η αλληλεγγύη μεταξύ μας δεν είναι απλά ακόμα μια υποχρέωση ή εύκολα λόγια που γράφονται απλά για να γράφονται. Είναι η ουσία των αξιών μας και της επαναστατικής ηθικής μας. Είναι η δικιά μας αντίληψη για τη συντροφικότητα.
Δεν ξεχνάμε, δε συγχωρούμε
Στεκόμαστε δίπλα στον αναρχικό επαναστάτη Ράμι Συριανό, ενόψει του δικαστηρίου του στις 5 Δεκεμβρίου. Στεκόμαστε δίπλα στην περήφανη στάση που κράτησε για την υπόθεση του, όσο και για τη διαρκή επιθετική και μαχητική στάση του εντός των τειχών. Στεκόμαστε δίπλα του γιατί παραμένει ανυπάκουος και ανυπότακτος, αδιαφορώντας για το κόστος. Τα πειθαρχικά και οι απομονώσεις δεν φτάνουν για να κατεβάσει τον πήχη της αξιοπρέπειας του.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟ ΡΑΜΙ ΣΥΡΙΑΝΟ
ΖΗΤΩ Η ΑΤΥΠΗ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ/ ΔΙΕΘΝΕΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ
ΚΗΡΥΞΑΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ
Τα μέλη της Ε.Ο.ΣΠΦ και ο σύντροφος Θεόφιλος Μαυρόπουλος
Κείμενο αποχής συσσιτίου Αυλώναν σε ένδειξη αλληλεγγύης για τον Ράμι Συριανό
Κείμενο αποχής συσσιτίου Αυλώνα
από ε 16:14, Τετάρτη 23 Νοεμβρίου 2011
Σήμερα Τετάρτη 23/11/2011 οι κρατούμενοι που υπογράφουμε αυτό το κείμενο αποφασίσαμε να προβούμε σε απόχη του μεσημεριανού συσσιτίου για τους εξής λόγους:
Στις 18/11/11 ο κρατούμενος στις φυλάκές Νιγρίτας Σερρών, Ράμι Συριανός υπέστη την βίαιη αντιμετώπιση του αρχιφύλακα και των υπαλλήλων της σωφρονιστικής υπηρεσίας.
Πιο συγκεκριμένα, όταν ο Ράμι μετήχθη στις εν λόγω φυλακές αρνήθηκε να υποβληθεί σε ολόκληρη την εξευτελιστική - για την αξιοπρέπεια του, διαδικασία του σωματικού ελέγχου (δεν κατέβασε το εσωρουχό του). Απέναντι σε αυτή του την στάση η σωφρονιστική υπηρεσία δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια. Ο αρχιφύλακας και οι υπάλληλοι ακολουθώντας το παράδειγμα των συναδέλφων τους από τις φυλακές Δομοκού (οι οποίοι είχαν φερθεί αντίστοιχα στους κρατουμένους Παναγιώτη Αργυρού και Γεράσιμου Τσάκαλου) εισβάλουν στο πειθαρχείο όπου κρατείται ο Ράμι , τον ακινητοποιούν και τον γδύνουν με την βία.
Με την αποφασή μας, λοιπόν, αυτή θέλουμε αφενός να αναδείξουμε την αντιθεσή μας στο παραπάνω γεγονός, που δεν είναι παρά ένα ακόμη συμπλήρωμα στην λίστα των περιστατικών βίαιης αντιμετώπισης και βασανισμού κρατουμένων στις ελληνικές φυλακές. Ενώ, αφετέρου, ξεκαθαρίζουμε ότι από εδώ και πέρα κανένα τέτοιο περιστατικό δεν θα μένει αναπάντητο και κανένας κρατούμενος δεν θα μένει μόνος του.
Στεκόμαστε στο πλευρό του Ράμι Συριανού.
[Το κείμενο υπογράφηκε από 45 κρατούμενους του παραρτήματος φυλακών Αυλώνα και παραδώθηκε στον αρχιφυλακα]
