ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΧΗ ΣΥΣΣΙΤΙΟΥ
Μηνυμα του Παναγιωτη Μασουρα απο τηλεφωνικη επικοινωνια στη μικροφωνικη-συγκεντρωση εξω απο τις φυλακες Αυλωνα. Ο Μασουρας βρισκεται σε απεργια πεινας μαζι με τους
Παναγιώτη Αργυρού, Χάρη Χατζημιχελάκη, Καραγιαννίδη Γιώργο απο 3/2/2011
Ακολουθει ανακοινωση των τεσσαρων συντροφων:
Ανακοινώνουμε πως σήμερα Πέμπτη 3/2/2011 κλιμακώνουμε την κινητοποίηση μας και από αποχή συσσιτίου προχωράμε σε απεργία πείνας μέχρι την επίτευξη του σκοπού μας που είναι να μην καταγράφονται και παρακρατούνται τα στοιχειά όσων θέλουν να παρακολουθήσουν τη δίκη μας ώστε να επιστρέψουμε τελικά σε αυτήν μαζί με τους δικηγόρους της αρχικής επιλογής μας.
Η ανυποχώρητη θέση μας στην απαίτηση μας είναι η θωράκιση του χαρακτήρα μας. Όπως δηλώσαμε από την πρώτη στιγμή δε ζητάμε, απαιτούμε να μην φακελώνονται όλοι όσοι, είτε σύντροφοι είτε συγγενείς και φίλοι, ενδιαφέρονται να βρίσκονται κοντά μας την ώρα που δικαζόμαστε. Η αναγνώριση της συμβολής τους στην ουσιώδη έννοια της αλληλεγγύης και της συμπαράστασης δεν μπορεί παρά να μας επιβάλλει να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Έτσι αρνούμαστε να αποτελέσει η δίκη μας, με τη συναίνεση και τη συμμετοχή μας στη διαδικασία, ορόσημο για τη θεμελίωση των αυριανών διώξεων συντρόφων-αγωνιστών και επαναστατών. Δεν ανεχόμαστε την επίθεση που δέχεται το κίνημα αλληλεγγύης ούτε και την προσπάθεια απομόνωσης των πολιτικών κρατουμένων σε δίκες-στρατοδικεία. Ή θα λήξει το καθεστώς τρομοκρατίας και φακελώματος προς τους αλληλέγγυους που θέλουν να παραστούν στη δίκη, ή θα δικάσετε τις καρέκλες και τα μικρόφωνα.
Εξάλλου είναι τέτοια η υπόσταση της υπόθεσής μας που ενώ μερικοί από εμάς θα αντιμετωπίσουν τη σίγουρη καταδίκη τους από το δικαστήριο δεδομένου ότι έχουμε δημόσια και ανοικτά αναλάβει την ευθύνη για τη συμμετοχή μας στην οργάνωση, οι υπόλοιποι όμως αντιμετωπίζουμε τον κίνδυνο μιας πολύχρονης ποινής και άρα της συνέχισης του καθεστώτος ομηρίας που μας έχουν επιβάλλει, στα πλαίσια αυτά ακριβώς που τονίζουμε: την ποινικοποίηση των ευρύτερων φιλικών-συγγενικών και συντροφικών σχέσεων.
Θέτουμε λοιπόν τον εαυτό μας και τα σώματά μας στη δοκιμασία της απεργίας πείνας γνωρίζοντας ότι είναι ένας σκληρός και δύσκολος αγώνας αντοχής μην έχοντας πολλά περιθώρια κίνησης και δράσης, όντας έγκλειστοι και περιορισμένοι πίσω από τα τείχη. Θεωρώντας ότι ο χαρακτήρας της δίκης μας είναι τέτοιος που υιοθετούνται αυτά τα μέτρα σε μια προσπάθεια τρομοκράτησης του αλληλέγγυου κόσμου, καταλήγουμε ότι δεν είναι ένα ζήτημα που αφορά αμιγώς εμάς αλλά όλες τις επικείμενες δίκες τέτοιου χαρακτήρα που θα ακολουθήσουν. Γνωρίζουμε ότι δεν είμαστε μόνοι μας σε αυτόν τον αγώνα. Ευχαριστούμε λοιπόν προκαταβολικά όσους και όσες εκδηλώνουν την αλληλεγγύη τους με οποιοδήποτε τρόπο στην υπόθεσή μας.
ΝΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΑΓΩΝΑΣ
ΖΗΤΩ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ
Παναγιώτης Αργυρού
Χάρης Χατζημιχελάκης
Μασούρας Παναγιώτης
Καραγιαννίδης Γιώργος
Απεργία πείνας έχει ξεκινήσει και ο
από Εγώ 4:05πμ, Τρίτη 8 Φεβρουαρίου 2011
Απεργία πείνας έχει ξεκινήσει και οΓεράσιμος Τσάκαλος μαζί με τα άλλα παιδιά από τις 3/02 όπως αναφέρει σε κείμενο του.Όπως επίσης θα ξεκινήσει και ο Μ.Νικολόπουλος.
Επίσης αποχή συσσιτίου έχουν ξεκινήσει 16 άτομα ως ένδειξη αλληλεγγύης και οι:
Δημτσιάδης Δημήτριος
Φεσσάς Δημήτριος
Τσιλιανίδης Χαράλαμπος
Τζίφκας Σωκράτης
Σκουλούδης Γιάννης
Αναστασιάδης Στέλιος
Αναστασιάδης Παναγιώτης
Μιχαήλ Δημήτριος
Γαβαλάς Ιάκωβος
Γιάννης Δημητράκης
Άρης Σειρηνίδης
Σαράντος Νικητόπουλος
Χριστόφορος Κορτέσης
Χρήστος Πολίτης
Πολύκαρπος Γεωργιάδης
Βαγγέλης Πάλλης
Γράμμα αλληλεγγύης από τον Γιάννη Δημητράκη
Στην κοινωνία του ψέμματος και της υποκρισίας, της πισώπλατης μαχαιριάς και προδοσίας. Εκεί που οι ανθρώπινες σχέσεις διαπλάθονται πάνω στο συμφέρον και την εκμετάλλευση, στα στενά πλαίσια ψυχαναγκαστικών επιλογών, τα περιθώρια να δημιουργηθούν έντιμοι και αγνοί δεσμοί κοινωνικής ή πολιτικής αλληλεγγύης στενεύουν ασφυκτικά. Κι αν πολλές φορές το συμφέρον και η ματαιοδοξία δημιουργούν μια συμπαγή μάζα σε κοινή πορεία μεταξύ εξουσιαστών, οικονομικών ελίτ, πολιτικών ομάδων κι άλλων μικροσυνόλων δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ενός αραγούς μετώπου, τότε έχει αποδειχθεί άλλες τόσες φορές πως όταν όλοι αυτοί βρεθούν σε πιεστικές και ιδιαίτερα αρνητικές συνθήκες με το ενδεχόμενο της κατάρρευσης να πλησιάζει, το φαινομενικά πανίσχυρο κολλώδες στοιχείο που δημιούργησε αυτούς τους συνεκτικούς δεσμούς υποχωρεί μεμιάς αφήνοντας πίσω του ένα λεφούσι υπανθρώπων όπου ο καθένας κοιτάει να σώσει τον εαυτό του μη διστάζοντας να παραδώσει στα χέρια του μέχρι πρότινος κοινού εχθρού τον μέχρι προσφάτως πολιτικά-κοινωνικά-οικονομικά συνοδοιπόρο του.
Για μένα στα 32 χρόνια μου πια, με όσες εμπειρίες έχω κι όση πολιτική συνείδηση και κρίση έχω αναπτύξει, είναι αναμφισβήτητο ό,τι ανέκαθεν ένα απ’ τα πολυτιμότερα και δυνατότερα όπλα στα χέρια των ανθρώπων που αντιπαλεύουν τον κόσμο των επικυρίαρχων, προσδοκώντας ένα δίκαιο και ελεύθερο αύριο, ήταν και είναι η αλληλεγγύη. Μια αλληλεγγύη που δεν συρρικνώνεται μπροστά στην καταστολή αλλά αντιθέτως ξεδιπλώνεται αποφασιστικά. Που δεν κλαίει αλλά επιτίθεται. Που δεν ξεχνά αλλά τιμά με τη μνήμη της.
Κι αυτήν την αλληλεγγύη την έχω γευτεί στα σχεδόν 5 χρόνια που βρίσκομαι αιχμάλωτος στα χέρια του κράτους και είναι αυτή που σ’ ένα μεγάλο βαθμό μ’ έχει ατσαλώσει απέναντι σ’ όσες αντίξοες καταστάσεις αντιμετώπισα και ως αναρχικός και ως κρατούμενος. Από τις εκδηλώσεις και πορείες συμπαράστασης, τις καταλήψεις ραδιοφωνικών σταθμών και την πληθώρα προπαγανδιστικού έντυπου υλικού ως τις εμπρηστικές και βομβιστικές ενέργειες σε κρατικούς και οικονομικούς στόχους. Από την Ελλάδα, την Ισπανία, την Γερμανία, την Αγγλία, μέχρι την Αργεντινή και το Μεξικό οι κοινές ιδέες, αξίες και οράματα έστησαν ένα πλέγμα αλληλεγγύης κάτω από το οποίο έχω την ευτυχία να βρίσκομαι κι εγώ.
Σε όσους και όσες έχουν σταθεί δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια του εγκλεισμού μου, και εξακολουθούν με όποιο τρόπο μπορούν να μου δίνουν δύναμη και κουράγιο να σταθώ αγέρωχος απέναντι στους πάσης φύσεως κρατικούς μηχανισμούς, νιώθω ότι χρωστάω ένα κομμάτι του εαυτού μου.
Χαιρετίζω λοιπόν και απευθύνω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους-ες συντρόφους-ισσες, που στα πλαίσια του εγχώριου αλλά και διεθνούς πλέγματος αλληλεγγύης που διαμορφώνεται και δυναμώνει συνεχώς τα τελευταία χρόνια και διαπερνά σύνορα και αποστάσεις, θεώρησαν και έκριναν πως αξίζει να ρισκάρουν ακόμη και την ίδια τους την ελευθερία προκειμένου να χτίσουν ένα δυναμικό ανάχωμα κι ένα πολιτικό αντίβαρο στις εξουσιαστικές επιθέσεις και αποφάσεις που στρέφονται εναντίον μου.
Πριν ανατείλει οριστικά ο ήλιος και εξαφανίσει το σκοτάδι που όλους μας τυλίγει, οι διάσπαρτες φωτιές που ολοένα και πιο συχνά αναδύονται και διακρίνονται στα πιο μακρινά και απίθανα μέρη, φωτίζουν τα σημεία και τις αδιόρατες διαδρομές, που χαράζει η παγκόσμια εξεγερμένη συνείδηση. Δεν μπορεί παρά το μυαλό και η ψυχή μου να είναι ολοκληρωτικά μαζί της.
ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΟΜΗΡΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΕΛΙΤ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ Σ’ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΚΕΛΙΑ
Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς,
Ι. Δημητράκης
Φυλακές Δομοκού
3/5/10
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο αναρχικός Γιάννης Δημητράκης βρίσκεται έγκλειστος στις φυλακές Δομοκού εκτείοντας ποινή κάθειρξης 25 ετών που πρωτόδικα του επέβαλε το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων στις 17 Ιουλίου 2007 κρίνοντάς τον ένοχο για τη ληστεία της Εθνικής Τράπεζας στη Σόλωνος, στις 16 Ιανουαρίου 2006. Την Τετάρτη στις 28 Απριλίου ήταν προγραμματισμένη η δίκη της έφεσης του στο Πενταμελές Εφετείο αλλά πήρε αναβολή για τις 6 Δεκεμβρίου 2010.