Για την αλληλεγγύη στην υπόθεση ΜΠΟΝΑΝΟ – ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΥ
1 Οκτώβρη οι Aλφρέντο Μπόνανο και Χρήστος Στρατηγόπουλος συλλαμβάνονται στα Τρίκαλα με τη κατηγορία της ένοπλης ληστείας σε τράπεζα. Ο Χρήστος Στρατηγόπουλος αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου την ευθύνη επικαλούμενος προσωπικούς οικονομικούς λόγους και ο 73χρονος Αλφρέντο Μπονάνο αρνείται τη συμμετοχή , ωστόσο κατηγορείται για συναυτουργία προσαρμοσμένη σε ένα διογκωμένο κατηγορητήριο κακουργηματικού χαρακτήρα. Αποτέλεσμα η προφυλάκιση και των 2 στην Άμφισσα και ακολούθως τη μεταγωγή τους στις φυλακές Κορυδαλλού όπου και βρίσκονται μέχρι σήμερα.
Στο διάστημα της μέχρι τώρα προφυλάκισης τους έχουν πραγματοποιηθεί 2 και 1 αιτήσεις αποφυλάκισης για Μπονάνο και Στρατηγόπουλο αντίστοιχα. Όσον αφορά την προφυλάκιση του Μπονάνο ο εισαγγελέας λέγοντας πως έχει « ροπή προς τις έκνομες ενασχολήσεις και η ιδιοσυγκρασία του φωτογραφίζεται από τα συγγράμματα του » αποφασίζει τη συνέχιση αυτής αναδεικνύοντας τον εκδικητικό της χαρακτήρα και την ποινικοποίηση των πολιτικών του φρονημάτων. Ταυτόχρονα η από πλευράς του συστηματική αγνόηση των αποδεδειγμένων και σοβαρών προβλημάτων υγείας, όπως αυτά κατατέθηκαν εκ μέρους της υπερασπιστικής γραμμής του Μπονανο, δε μπορεί παρά να αποσκοπεί στη φυσική του εξόντωση. Σήμερα εκκρεμεί η εξέταση της τελευταίας αίτησης αποφυλάκισης στο συμβούλιο εφετών απ όπου αναμένεται η έκδοση της απόφασης 2-3 Απρίλη στη Λάρισα.
Δίπολα νομιμόοτητας-παρανομίας κατασκευάζονται από τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς και το καπιταλιστικό σύστημα ταυτόχρονα με την ηθική της εργασίας που αναδεικνύεται σε στήριγμα του υπάρχοντος. Μέσω της εργασίας το ληστρικό σύστημα νομιμοποιείται να κλέβει το χρόνο, τη δημιουργικότητα, τα συναισθήματα των μισθωτών σκλάβων οι οποίοι λόγω των επίπλαστων αναγκών επιλέγουν την εκποίηση της αξιοπρέπείας τους. Τα άτομα νοηματοδοτούν την ύπαρξή τους από τη συμμετοχή στο κύκλο παραγωγής-κατανάλωσης και έτσι η εργασία αναδεικνύεται σαν ανάγκη και μονόδρομος-χριζόμενο δικαίωμα.
Για ανθρώπους που επιλέγουν μια συγκρουσιακή τοποθέτηση απέναντι στο υπάρχον, η άρνηση της εργασίας δε μπορεί παρά να είναι μια πτυχή του διαρκούς κοινωνικού πολέμου. Εδώ έγκειται η συνειδητή ατομική επιλογή επανοικειοποίησης του κλεμμένου πλούτου, χρόνου και ζωών μας. Η απαλλοτρίωση μιας τράπεζας αποτελεί μια μορφή της πρακτικής της απαλλοτρίωσης όπως αυτή εκφράζεται είτε από μεμονωμένα άτομα είτε από σύνολα ατόμων στα πλαίσια μιας εξεγερτικής προοπτικής και σε διάφορες ιστορικές περιόδους. Μια απαλλοτρίωση τράπεζας δε μπορεί να επιφέρει από μόνη της την καταστροφή του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ωστόσο αποτελεί μια ρήξη με αυτό. Δεν είναι από μόνη της επαναστατική πράξη, είναι συνάρτηση του φορέα της και του περιεχομένου που της δίνει. Χωρίς αυτή η πρακτική να αποτελεί πρόταγμα, αφού αυτό είναι ένα της καταστροφής, αναγνωρίζουμε τη ριζοσπαστική λογική που μπορεί να βρίσκεται πίσω από αυτή. Οι απαλλοτριώσεις εντάσσονται στον ευρύτερο πολυμορφικό αγώνα(πορείες, συγκρούσεις, σαμποτάζ) που με βάση επιλογές, πράξεις, ανάγκες και επιθυμίες ξεπερνά τις ηθικές αγκυλώσεις, τις καθοδηγήσεις πεφωτισμένων πρωτοποριών, αναγνωρίζει την αμφίδρομη σχέση ατομικών και συλλογικών επιλογών, με γνώμονα την άμεση έκφραση της συνειδητοποιημένης εναντίωσης που ανοίγει περάσματα προς μια εξεγερτική προοπτική.
Σε αυτό το πολύμορφο αγώνα αναγνωρίζουμε τους συντρόφους μας που λόγω των επιλογών τους βρίσκονται στη φυλακή και στεκόμαστε αλληλέγγυοι. Ενάντια στα εγκληματικά κατασκευάσματα των φυλακών και οποιαδήποτε μορφή αποστέρησης της ελευθερίας, αναγνωρίζοντας το επιβεβλημένο δίκιο των εξουσιαστών παρά μόνο το δίκιο των εξεγερμένων, με λόγο και πράξη η θέση μας είναι δίπλα σε όλους τους συντρόφους μας όπως και στους Αλφρέδο Μπανάνα και Χρήστο Στρατηγόπουλο χωρίς να ξεχνάμε τους συντρόφους απαλλοτριωτές που βρίσκονται στα χέρια του κράτους Γιάννη Δημητράκη ( εφετείο 28/4) και Γιώργο Βούτση Βογιατζή.
Γιάννενα 4/3/2010
Αναρχικοί / Αναρχικές για την επανάκτηση
Αναφορικά με την σύλληψη των αναρχικών Χρήστου Στρατηγόπουλου και Alfredo Maria Bonanno
Την Πέμπτη 1 Οκτωβρίου γίνεται ληστεία στην Τράπεζα Πειραιώς στα Τρίκαλα. Μετά από λίγο χρονικό διάστημα ανακοινώνεται πως συνελήφθη ο ληστής και ο συνεργός του. Πρόκειται για τους αναρχικούς Χρήστο Στρατηγόπουλο 46 ετών και Αλφρέντο Μαρία Μπονάνο 73 ετών. Η γνωστοποίηση των ονομάτων τους κινητοποιεί την αντιτρομοκρατική που σπεύδει να τους ανακρίνει.
Ο Μπονάνο είναι γνωστός για τις θεωρητικές απόψεις του που «κατατάσσονται» στον «εξεγερτικό αναρχισμό», έχει διωχθεί κατά το παρελθόν από το Ιταλικό κράτος για τις δημοσιοποιημένες απόψεις του σχετικά με την ένοπλη βία και συγκεκριμένα το 1977 για το βιβλίο του Joya Armata. Συμμετείχε στην ομάδα που εξέδιδε το περιοδικό Anarchismo και έχει συγγράψει αρκετά βιβλία αναρχικού περιεχομένου.
Στις 2 Οκτωβρίου του 1989 καταδικάζεται σε 68 μήνες φυλακή για τη ληστεία κοσμηματοπωλείου στην Μπέργκαμο της Βορείου Ιταλίας, που έγινε στις 2 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους. Κινητοποιήσεις αλληλεγγύης είχαν γίνει σε πολλές πόλεις της Ιταλίας, σε Βιέννη, Παρίσι, Καναδά, Σουηδία και Ελλάδα. Μαζί του καταδικάστηκε και ο Γ. Στάζι σε ποινή 54 μηνών.
Ο Χρήστος Στρατηγόπουλος είναι γνωστός για την αναρχική και κοινωνική του δράση. Στις 19 Σεπτεμβρίου του 1994, συλλαμβάνεται μαζί με τους αναρχικούς Antonio Budini, Jean Weir, Carlo Tesseri, και Βαγγελιώ Τζιούτζια κοντά στο Rovereto. Κατηγορείται μαζί με τους υπόλοιπους για μία ένοπλη ληστεία στην Αγροτική Τράπεζα του Serravalle, στην Ιταλία.
Στις 30 Σεπτεμβρίου γίνεται η προκαταρκτική δίκη των πέντε αναρχικών στο δικαστήριο του Rovereto. Επιβάλλονται τρεις ποινές πενταετούς κάθειρξης (Antonio, Χρήστος, Jean), μια εξαετούς (για τον Carlo, ο οποίος έχει κατηγορηθεί ξανά για ληστεία) και αθωώνεται η Βαγγελιώ Τζιούτζια.
Στις 17 Σεπτεμβρίου του 1996. Ο ανώτατος δικαστικός Claudio D’Angelo (ειδικός σε προανακριτικές έρευνες), υπογράφει 29 εντάλματα σύλληψης εναντίον αναρχικών, κατόπιν αίτησης των εισαγγελέων Antonio Marini και Franco Ionta. Κατηγορούνται, μαζί με 39 άλλους ανθρώπους, για συμμετοχή σε μια «ένοπλη παράνομη οργάνωση», καθώς επίσης για συνομωσία, φόνο, ληστείες, βομβιστικές επιθέσεις, απαγωγές κλπ κλπ. Ο Marini της δίνει το όνομα: O.R.A.I. (που υποτίθεται πως σημαίνει «επαναστατική αναρχική εξεγερσιακή οργάνωση») και έναν ηγέτη, τον Alfredo Maria Bonanno.
Το 1997 ξανατίθεται σε εφαρμογή η δίωξη του εισαγγελέα Marini.
Στις 25 Οκτωβρίου αποφυλακίζονται από τη φυλακή της Rebibbia λόγω «κακοδικίας» η Emma Sassosi και ο Alfredo Bonanno, που μαζί με άλλους αναρχικούς που κατηγορούνται από τους Marini και Ionta, κρατούνταν παράνομα και δεν ανακρίθηκαν εντός πέντε ημερών από τον ανώτατο εισαγγελέα D’Angelo.
Την 1 Φεβρουαρίου του 2003 στη δίκη μαζί με άλλους αναρχικούς, μετά από την δίωξη που είχε ασκήσει ο εισαγγελέας Marini, ο Alfredo Maria Bonanno καταδικάζεται σε 6 χρόνια συν 2.000 ευρώ πρόστιμο (σε πρώτο βαθμό είχε καταδικαστεί σε 3 χρόνια κι 6 μήνες). Αποφυλακίζεται για λόγους υγείας το 2006 και τίθεται σε κατ’ οίκον περιορισμό.
Ο Bonanno από τις αρχές του1990 έχει έρθει αρκετές φορές στην Ελλάδα σε εκδηλώσεις αναρχικών και αντιεξουσιαστών. Τελευταία είχε έρθει τον Μάρτιο του 2009, όπου πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις με αφορμή την έκδοση στα ελληνικά του βιβλίου του «Κυριαρχία και εξέγερση στην μεταβιομηχανική κοινωνία».
- 07/03/09 - Εισήγηση του Alfredo Bonanno, στην εκδήλωση του Ελευθεριακού Ινστιτούτου Κοινωνικών Μελετών Ιωαννίνων, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, mε αφορμή την έκδοση του βιβλίου του "ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΕΞΕΓΕΡΣΗ στη μεταβιομηχανική κοινωνία - Εσωκλεισμένοι και αποκλεισμένοι"
- 11-03-09 - Συζήτηση με τον Alfredo Bonanno
Γράμμα του Χρ. Στρατηγόπουλου προς τον υπουργό δικαιοσύνης
Το παρακάτω γράμμα το έγραψε ο Στρατηγόπουλος Χρήστος στις φυλακές Άμφισσας στις 9-10-09 και στάλθηκε συστημένο στον υπουργό δικαιοσύνης κο Χ. Καστανίδη
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Αξιότιμε κύριε υπουργέ,
Είμαι ένας αναρχικός κρατούμενος στις φυλακές Άμφισσας όπου έφτασα πρόσφατα. Προφανώς κατανοείτε ότι σήμερα εγώ έχω τόση σχέση με τον σοσιαλισμό όση και εσείς με τον αντιεξουσιασμό. Σας το λέω αυτό διότι μόλις χθες άκουσα από κάποιο τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων ότι ο κος Γιώργος Παπανδρέου προέτρεψε τους νέους υπουργούς του: «να συμπεριφερθούν σαν αντιεξουσιαστές απέναντι στην εξουσία».
Προσωπικά υπήρξα πάντοτε υποστηρικτής των συγκεκριμένων πράξεων και όχι αντίθετα των αφηρημένων λόγων. Αυτός είναι και ο λόγος που αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στη φυλακή και όχι φυσικά λόγω της ιδεολογίας μου.
Δεν θα ήθελα να σας κουράσω άλλο περισσότερο με τα λόγια μου, αξιότιμε υπουργέ της δικαιοσύνης. Σας λέω ευθέως όμως ότι αν μου δίνονταν προσωπικά η δυνατότητα να αποφασίσω για το σύστημα των φυλακών, θα τις κατέστρεφα εντελώς ή τουλάχιστον θα τις έκλεινα. Διαθέτω προσωπικά τη δυνατότητα να ονειρεύομαι διαφορετικούς τρόπους κοινωνικής απόδοσης της λεγόμενης δικαιοσύνης. Δεν φαντάζομαι ούτε κατά διάνοια ότι εσείς θα είστε ποτέ σε θέση να υποστηρίξετε παρόμοιες αποφάσεις όσο αφορά το σύστημα των φυλακών.
Παρ’ όλα αυτά, σας πληροφορώ, αν δεν το γνωρίζετε, ότι οι ελληνικές φυλακές και ειδικότερα αυτή της Άμφισσας που βρίσκομαι αυτή τη στιγμή, απέχει ακριβώς ένα βήμα από τα ναζιστικά λάγκερ ή από τα αντίστοιχα στρατόπεδα συγκέντρωσης που υπήρξαν κάποτε στις λεγόμενες χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού. Μιά επίσκεψή σας ως νέος υπουργός της δικαιοσύνης, είμαι σίγουρος ότι θα ήταν ικανή να σας πείσει περί του λόγου μου το αληθές.
Κλείνοντας θέλω να σας απευθύνω μια τελική ερώτηση: Τι σκοπεύετε να κάνετε για τις σημερινές συνθήκες κράτησης στις ελληνικές φυλακές κύριε υπουργέ; Θα συνεχίσετε να στοιβάζετε τους ανθρώπους σαν τα ποντίκια μέσα σε αυτές ή είστε μήπως ικανός να διαμορφώσετε δεν λέω ανθρώπινες αλλά πιό αποδεκτές συνθήκες κράτησης για όλους τους φυλακισμένους; Γνωρίζετε ίσως ότι τα ίδια τα όργανα του δικού σας νόμου αποκαλούν τη συγκεκριμένη αυτή φυλακή της Άμφισσας, κρεματόριο;
Με πολύ περίσκεψη
Χρήστος Στρατηγόπουλος
ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΚΛΑΒΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΥΝΑΜΙΤΗΣ
Είναι πράγματα παλιά, του περασμένου αιώνα. Η εξαθλίωση - την οποία η πρόοδος έμοιαζε να έχει εξορίσει από τη Δύση - επιστρέφει και δείχνει τα δόντια της. Οι τραπεζίτες δεν πηδάνε ακόμα από τα παράθυρα, όμως οι δρόμοι γεμίζουν με φτωχούς. Εργοστάσια και μαγαζιά κατεβάζουν ρολά. Εκατομμύρια άτομα βρίσκονται χωρίς τα μέσα για ν’ αντιμετωπίσουν το μέλλον. Είχαν υποσχεθεί ότι μια ζωή στα γόνατα, ανάμεσα σε μια εργασία προς όφελος ενός αφεντικού και μια υπακοή στις επιθυμίες της κυβέρνησης, θα εξασφάλιζε τουλάχιστον μια ήσυχη επιβίωση. Πλέον είναι ξεκάθαρο σε όλους ότι επρόκειτο για ένα ψέμα.
Είναι πράγματα παλιά, του περασμένου αιώνα. Οι ουρές μπροστά από τα συσσίτια μεγαλώνουν. Στα σούπερ μάρκετ ο αριθμός των κλοπών συνεχώς αυξάνεται. Οι διαδικασίες κατασχέσεων πληθαίνουν. Ενώ στα χαμηλά ψάχνονται πως δε θα πεθάνουν της πείνας, στα ψηλά προετοιμάζονται για τα χειρότερα, για την τρομακτική κοινωνική έκρηξη. Εγγυώνται «μηδενική ανοχή» για όποιον παραβιάζει το νόμο. Κατασκευάζουν νέες δομές εγκλεισμού για ιθαγενείς και μετανάστες. Στρατιώτες και «εθελοντές» περιπολούν τις βίντεο-επιτηρούμενες συνοικίες. Οι φτωχοί, γέροι ή νέοι, πρέπει να το ξέρουν: αυτό που θα τους επιτρέπεται θα είναι να πεθάνουν μέσα στην ένδεια ή να αυτοκτονήσουν.
Είναι πράγματα παλιά, του περασμένου αιώνα. Σήμερα όλο και περισσότερα άτομα απλώνουν τα χέρια τους εκεί όπου ο πλούτος υπάρχει σε αφθονία. Μερικοί έχουν και ένα όνειρο μέσα στην καρδιά: όπως εκείνοι οι δύο αναρχικοί, ο Χρήστος και ο Αλφρέντο, που την 1η Οκτώβρη συνελήφθησαν στην Ελλάδα για ένα χτύπημα σε μια τράπεζα. Ο πρώτος τη λήστεψε με το όπλο στο χέρι. Ο δεύτερος λένε ότι τον βοήθησε, παραλαμβάνοντας το χρήμα. Οι δύο αναρχικοί, ο ένας έλληνας και ο άλλος ιταλός, βρίσκονται τώρα πίσω από τα κάγκελα. Η φυλακή είναι ο υποσχόμενος προορισμός για όποιον δεν παραδίδεται στην προοπτική να ψοφήσει μέσα στην εξαθλίωση, ο υποσχόμενος προορισμός για τους εχθρούς κάθε εκμετάλλευσης και κάθε εξουσίας. Είναι πράγματα παλιά, του περασμένου αιώνα. Μια οικονομία κομμάτια. Μια ανεργία στα ύψη. Η επιδείνωση των συνθηκών ζωής. Ένας πόλεμος μεταξύ φτωχών υποκινούμενος από τα τσιράκια των κυρίαρχων. Ένας ρατσισμός που από έρπων γίνεται καλπάζων. Ένας πλανήτης που απειλείται από την τεχνολογική ανάπτυξη. Τα Κράτη που εναλλάσσουν το καρότο της δημοκρατίας με το μαστίγιο του απολυταρχισμού...
Σ’ αυτήν τη ξαφνική επιστροφή στο παρελθόν υπάρχει κάτι που ακόμα λείπει: η αξιοπρέπεια που θα εκδιώξει την απελπισία και θα μετατραπεί σε δράση. Η ελευθερία που θα πάψει να είναι το δικαίωμα υπακοής στην εξουσία και θα ξαναγίνει η πρόκληση ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας. Η επιθυμία για ζωή που δεν ικανοποιείται μ’ αυτό που ήδη υπάρχει και θα περάσει στην έφοδο για να αποσπάσει αυτό που ποτέ δεν υπήρξε.
ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ ΠΑΛΙΟ, ΤΟΥ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟΥ ΑΙΩΝΑ: Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ
Αναρχικοί
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Το παραπάνω κείμενο κυκλοφόρησε σε μορφή αφίσας στη Ρώμη. Μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε σε μορφή αφίσας ή/και προκήρυξης σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις. για επικοινωνία με τους δύο φυλακισμένους συντρόφους:
Χρήστος Στρατηγόπουλος, Αλφρέντο Μπονάνο
Τζαμαλά 3, 33 100 Άμφισσα
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ; ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΗΣΤΗΣ;
«Η Ελευθερία, άρα η Αναρχία, γίνεται αντιληπτή αλλά δεν κατέχεται. Είναι το ποιοτικό σύνολο που χάνω ακριβώς τη στιγμή που αναρωτιέμαι αν μπορώ να το διατηρήσω και να το εγγυηθώ ενάντια στις απαιτήσεις του άλλου. Το χάρισμα ελέγχει χωρίς αντίτιμο την ποιότητα, το να χαρίζεσαι σημαίνει ν' ανοίγεσαι χωρίς να ζητάς κανένα αντάλλαγμα. Χωρίς αυτό το χάρισμα δε θα φτάσουμε ποτέ την ποιότητα αλλά θα παραμένουμε πάντοτε στο αδιαπέραστο της πράξης. Η δράση που δε μ' εμπλέκει, που δε μου αλλάζει τη ζωή βάζοντας με σε κίνδυνο, είναι μια απλή πράξη, μια ρουτίνα που τείνει να μολύνει ακόμα και την ίδια την καθημερινότητα μου»
Α. Μπονάνο
Την 1η Οκτώβρη 2009 πραγματοποιείται απαλλοτρίωση σε τράπεζα στα Τρίκαλα. Αργότερα την ίδια μέρα, συλλαμβάνονται και προφυλακίζονται οι αναρχικοί Χρήστος Στρατηγόπουλος και Αλφρέντο Μπονάνο. Ο Χρήστος αναλαμβάνει την ευθύνη της ενέργειας ενώ ο Αλφρέντο αρνείται τις κατηγορίες που του αποδίδονται.
Μέχρι σήμερα οι δύο σύντροφοι παραμένουν έγκλειστοι στις άθλιες συνθήκες που επικρατούν στα κελιά της ελληνικής δημοκρατίας. Όπως πάντα έτσι και τώρα, σε καιρούς συνολικής κρίσης του συστήματος, το κράτος - το ενιαίο κόμμα των αφεντικών, αυτών των νόμιμων ληστών που συσσωρεύουν τον κοινωνικό πλούτο στα χρηματοκιβώτια τους και ονομάζουν, μέσω των μμε, ληστή όποιον πολεμάει αυτήν τη συνθήκη καταπίεσης και εκμετάλλευσης - ξέρει να τιμωρεί παραδειγματικά τους δεδηλωμένους εχθρούς του.
Όσον αφορά ειδικότερα τον Α.Μπονάνο. τον 73χρόνο σύντροφο με μια πολύχρονη και πολύμορφη παρουσία στις γραμμές του διεθνούς αναρχικού-ανατρεπτικού ρεύματος που έχει σοβαρά -διαγνωσμένα και από το ίδιο το κράτος- προβλήματα υγείας (καρδιακή ανεπάρκεια, σακχαρώδη διαβήτη, υπέρταση, σοβαρά μυοσκελετικά προβλήματα), η παράταση του εγκλεισμού του αποκτά χαρακτηριστικά εκδίκησης και φυσικής εξόντωσης και θέτει σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή του.
Όμως όπως κάθε αιχμάλωτος του κράτους έτσι και ο Χρήστος και ο Αλφρέντο δεν είναι μόνοι τους.
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗ ΦΥΣΙΚΗ ΕΞΟΝΤΩΣΗ
ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΛΦΡΕΝΤΟ ΜΠΟΝΑΝΟ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟ ΧΡΗΣΤΟ ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟ
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Κείμενο για Χρήστο Στρατηγόπουλο-Αλφρέντο Μπονάνο και κάλεσμα για ενημέρωση-συζήτηση για την υπόθεσή τους την Τετάρτη 10 Φλεβάρη