ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠ'ΤΑ ΚΕΛΙΑ Μια εκπομπη στους 98FM – Διαυλος επικοινωνιας με τους κρατουμενος

Πολιτική Κατάθεση της Πόλας Ρούπα στο Δικαστήριο Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2013

από Πόλα Ρούπα 20:04, Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2013

θεματικές: Επαναστατικός Αγώνας

θεση της Πόλας Ρούπα στο Δικαστήριο (Μέρος 1)

Εξουσιοδοτώ την συνήγορο μου Δάφνη Βαγιανού που με εκπροσωπεί να διαβάσει τα παρακάτω στο στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας όπου ζητείται η απολογία των κατηγορουμένων στο ειδικό δικαστήριο των φυλακών Κορυδαλλού, το οποίο έχει συστηθεί για να δικάσει την υπόθεση της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας.

Αυτό το κείμενο δεν συνιστά απολογία. Δεν νοιώθω ούτε ένοιωθα ποτέ υπόλογος για τις πολιτικές επιλογές μου σε κανένα πρόσωπο της εξουσίας. Ο μόνος κριτής της δράσης μου και των επιλογών μου είναι η επαναστατική ιστορία και οι φορείς της. Ως επαναστάτρια θεωρούσα πάντα και θεωρώ χρέος μου και παράλληλα αναφαίρετο δικαίωμα μου να υπερασπίζομαι τις πολιτικές μου επιλογές. Ακόμα περισσότερο είναι χαρά μου να στηρίζω δημόσια και παρά το όποιο προσωπικό κόστος, επιλογές αγώνα που συνιστούν κατά την βαθιά πεποίθηση μου σημαντικό παράδειγμα επαναστατικής δράσης. Και ένα τέτοιο παράδειγμα ήταν η οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας, στον οποίο είχα την τιμή να συμμετάσχω. Ο Επαναστατικός Αγώνας, τη συμμετοχή μου στον οποίο με χαρά υπερασπίστηκα μετά τη σύλληψη μου, υπήρξε μια σημαντική συνιστώσα του ευρύτερου ανατρεπτικού αγώνα και η παρουσία του στην επαναστατική πολιτική σκηνή αποτέλεσε και αποτελεί -να είστε βέβαιοι- ορόσημο για πολλούς αγωνιστές. Ορισμένες δε, ενέργειες της οργάνωσης αποτέλεσαν μερικά πολύ σημαντικά γεγονότα της σύγχρονης επαναστατικής ιστορίας και ως τέτοια θα μείνουν αποτυπωμένα στη μνήμη πολλών ανθρώπων. Δεν είναι λίγοι αυτοί που τις αναπολούν συχνά, όπως οι ίδιοι έχουμε διαπιστώσει από τη στιγμή που αποφυλακιστήκαμε λόγω παρέλευσης του ορίου προφυλάκισης μας. Και το έχουμε διαπιστώσει κατά τη διάρκεια της συμμετοχής μας στις κινητοποιήσεις του τελευταίου χρόνου. Αυτό συμβαίνει γιατί είναι σε αρκετούς ορατό το κενό μιας τέτοιας ένοπλης επαναστατικής δράσης στην εποχή μας, εποχή που όπως όλοι οι εκμεταλλευόμενοι σήμερα διαπιστώνουν, αποτελεί την πιο σκοτεινή ιστορική περίοδο για τη χώρα μας αλλά και για όλο τον κόσμο. Εποχή που όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται πως μόνο ριζοσπαστικές και ανατρεπτικές μορφές αγώνα και λύσεις θα καταφέρουν να βγάλουν την κοινωνία και τη χώρα από την άβυσσο που μας έχει πετάξει η υπερεθνική οικονομική και πολιτική εξουσία και οι υφιστάμενοι υποτακτικοί της όπως οι ελληνικές κυβερνήσεις και οι καθεστωτικοί πολιτικοί που συμμετέχουν στο κοινοβούλιο.

Είμαι υπερήφανη για την συμμετοχή μου στον Επαναστατικό Αγώνα και δεν έχω να απολογηθώ για τίποτα. Αυτό το κείμενο είναι μια πολιτική κατάθεση-φόρος τιμής για την οργάνωση για την οποία δικάζομαι από το αστικό σας δικαστήριο. Είναι ένας φόρος τιμής στην κοινωνική Επανάσταση και σε όλους του επαναστάτες. Αποτελεί

έναν φόρο τιμής για τον σύντροφο μας Λάμπρο Φούντα που δολοφόνησαν στις 10 Μάρτη 2010 τα ένοπλα σκυλιά του καθεστώτος, το οποίο και εσείς υπηρετείτε. Ενός καθεστώτος που έχει πλέον λάβει την πιο απολυταρχική του μορφή τις τελευταίες δεκαετίες και που αναμένεται να γίνει ακόμα πιο ανελέητο με τους φτωχούς, τους αδύναμους κοινωνικά, τους αγωνιστές που στρέφονται εναντίον του. Πρόκειται για ένα καθεστώς που καθημερινά ταπεινώνει, βασανίζει, δολοφονεί ανθρώπους με όπλο την οικονομία. Ένα καθεστώς που εξυπηρετεί τα συμφέροντα μιας ισχυρής μειοψηφίας. Ένα καθεστώς που δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από τη σύγχρονη χούντα του υπερεθνικού κεφαλαίου και της πολιτικής ελίτ που το στηρίζει. Ένα καθεστώς εγκληματιών, τρομοκρατών, ψυχρών δολοφόνων. Στο όνομα αυτών και για τα δικά τους συμφέροντα δολοφονήθηκε ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας, στο όνομα αυτών μας συνέλαβαν και μας φυλάκισαν, στο όνομα αυτών μας δικάζετε και εσείς. Στο όνομα αυτών θα μας καταδικάσετε σε δεκάδες ή και εκατοντάδες χρόνια φυλακή.

Ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας έπεσε από τις σφαίρες μπάτσου κατά τη διάρκεια προπαρασκευαστικής ενέργειας της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας. Έπεσε μαχόμενος για να συνεχιστεί η επαναστατική δράση της οργάνωσης που τόσο ήταν και παραμένει απαραίτητη μέσα στην άγρια ιστορική περίοδο που διανύουμε. Έπεσε μαχόμενος σε μια πορεία αγώνα που στόχευε να ανατρέψει αυτό το βάρβαρο, το ανελέητο καθεστώς. Έπεσε για να αποτραπεί αυτή η καταστροφική συνθήκη που σήμερα επιβάλλεται από την οργανωμένη εξουσία στον τόπο μας. Έπεσε για την ανατροπή αυτής της δικτατορίας. Έπεσε για την Επανάσταση.

Η δολοφονία του συντρόφου μας παρά το γεγονός ότι ήταν αποτέλεσμα τυχαίας «συνάντησης» με μπάτσους περιπολικού, ήταν μια πολιτική δολοφονία. Δεν έχει σημασία αν οι μπάτσοι δεν ήξεραν ποιον πυροβολούσαν. Σημασία έχει ότι ο σύντροφος ήταν εκεί και δρούσε στα πλαίσια μιας πολιτικής διαδικασίας. Μιας διαδικασίας που αποτελούσε μέρος ενός σχεδίου πολιτικού για την ανατροπή της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, για την προώθηση της επαναστατικής υπόθεσης. Γι' αυτό και η δολοφονία του ήταν μια πολιτική" δολοφονία. Και όπως η φυλάκιση και η δίκη αυτή, έτσι και η δολοφονία του συντρόφου αποτελεί στιγμή του πρωτοφανούς σε σφοδρότητα πολέμου που η υπερεθνική οικονομική και πολιτική ελίτ με την αμέριστη στήριξη των Ελλήνων υπερασπιστών του συστήματος -καθεστωτικών πολιτικών, μπάτσων, δικαστών, μεγαλοδημοσιογράφων- διεξάγει εναντίον της κοινωνικής πλειοψηφίας. Είναι μέρος ενός πολέμου για τη διασφάλιση ότι η κοινωνία των αδυνάτων δεν θα βρει κανένα όπλο να στρέψει εναντίον της σύγχρονης χούντας. Είναι μέρος ενός πολέμου που διεξάγεται για να κλείσει ο μόνος δρόμος της κοινωνίας να βγει από το αδιέξοδο. Ο δρόμος της ανατροπής της οργανωμένης

εξουσίας και των λακέδων της. Ένας δρόμος που δεν μπορεί παρά να περνά μέσα από την ένοπλη προλεταριακή αντεπίθεση.

Ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας για εμένα δεν ήταν, δεν είναι νεκρός. Ήταν μαζί μου κατά τη σύλληψη, στα κρατητήρια της «αντιτρομοκρατικής», στη φυλακή. Ήταν μαζί μου κατά τη διάρκεια αυτής της δίκης. Ήταν, είναι και θα παραμείνει η άσβεστη φλόγα μιας επαναστατικής συλλογικότητας που δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ. Ήταν είναι και θα παραμείνει μια φωνή που καλεί σε επαναστατική επαγρύπνηση, που δεν θα σωπάσει μέχρι τον τελικό στόχο: Το γκρέμισμα κάθε εξουσίας, την Επανάσταση. Είπα και νωρίτερα πως ήταν τιμή και χαρά μου να αναλάβω την πολιτική ευθύνη για συμμετοχή στον Επαναστατικό Αγώνα. Όμως ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας ήταν ένα ισχυρό, ακατανίκητο κίνητρο για αυτή τη στάση μου. Ήταν χρέος μου και απέναντι του να μιλήσω για τις κοινές μας επιλογές αγώνα, να μιλήσω για την συλλογικότητά μας, να μιλήσω για τις πολιτικές μας θέσεις και στοχεύσεις. Ήταν χρέος μου να τον κρατήσω ζωντανό, κρατώντας ζωντανή κάθε στιγμή την ιστορία του Επαναστατικού Αγώνα. Ούτε στιγμή δεν αποτέλεσε για εμένα το «βαρύ φορτίο ενός νεκρού», όπως θα ήθελαν οι εχθροί μας. Αντιθέτως, έγινε ένα όπλο για να συνεχίσω τον πόλεμο εναντίον τους, έγινε ένα ισχυρό όπλο για να συνεχίσω να μάχομαι για την κοινή μας υπόθεση μέσα από τις φυλακές του καθεστώτος. Ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας στις 10 του Μάρτη στα στενά της Δάφνης έγινε ένα ισχυρό όπλο της Επανάστασης.

Όπως η ανάληψη πολιτικής ευθύνης και η στάση μου από την πρώτη στιγμή της σύλληψης μου, έτσι και η πολιτική αυτή κατάθεση είναι ένας φόρος τιμής στον σύντροφο.

Γιατί όμως συγκεκριμένα έπεσε ο Λάμπρος Φούντας; Ποιο ήταν το πλαίσιο πολιτικής δράσης μέσα στο οποίο έγινε η συμπλοκή της Δάφνης;

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα βρίσκεται στην ίδια την στρατηγική του Επαναστατικού Αγώνα έτσι όπως αυτή ξετυλίχτηκε το τελευταίο διάστημα πριν τη δολοφονία του συντρόφου και τις συλλήψεις μας. Και αυτή τη στρατηγική οφείλω πρώτα απ' όλα να αναλύσω σε αυτό το κείμενο.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, τον Μάρτη του 2010 ήταν ο μήνας που έμπαινε στην τελική ευθεία η διαδικασία υπαγωγής της χώρας στην εξουσία της τρόικας, δηλαδή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας καθώς το ελληνικό χρέος είχε από καιρό εκτιναχθεί σε επίπεδα που καθιστούσαν αδύνατη τη διαχείριση του. Οι υπερεθνικοί επενδυτικοί οίκοι, οι τράπεζες και μεγάλος αριθμός προσώπων της πολιτικής ελίτ -και της ελληνικής συμπεριλαμβανομένης- κερδοσκοπούσαν με τα ελληνικά ομόλογα, η χώρα βάδιζε

ολοταχώς προς την πτώχευση και η υπερεθνική οικονομική και πολιτική ελίτ αντάλλαζε δημόσια ή παρασκηνιακά απόψεις για το «μέλλον της Ελλάδας», για το  «αν πρέπει να διασωθεί» ή «αν πρέπει να αφεθεί να πτωχεύσει».

Η λύση που δόθηκε από την υπερεθνική ελίτ ήταν η λύση της ελεγχόμενης πτώχευσης, η οποία βαφτίστηκε σχέδιο «σωτηρίας» της χώρας. Αυτό το σχέδιο δεν αφορούσε φυσικά την αποφυγή της πτώχευσης αφού αυτή ήταν τετελεσμένο γεγονός πριν καν υπογραφεί η πρώτη μνημονιακή σύμβαση τον Μάιο του 2010. Το σχέδιο αυτό αφορούσε στην απόφαση να μπει η χώρα σε μια διαδικασία αργής και βασανιστικής ευθανασίας. Και αυτή η αργή διαδικασία θανάτου επελέγη για να αποφευχθούν οι ισχυροί κραδασμοί που θα είχε μια ανεξέλεγκτη πτώχευση για το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα και κατ' επέκταση για το οικοδόμημα της ευρωζώνης και του ευρώ. Γιατί για την ευρωπαϊκή ελίτ, όπως είναι φυσικό, σημαντικό ζήτημα δεν είναι η «σωτηρία της Ελλάδας». Αυτή πάντα εξ' άλλου ήταν ένα εργαλείο άντλησης κέρδους για το υπερεθνικό κεφάλαιο. Ήταν μια οικονομία αναλώσιμη. Το ζήτημα ήταν και θα είναι η σωτηρία του ευρωπαϊκού νομίσματος και η αποφυγή μιας κατάρρευσης του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος. Ήταν και είναι δηλαδή η εξασφάλιση ότι δεν θα πληγεί η οικονομική ελίτ από την κρίση.

Το σχέδιο «σωτηρίας» αφορούσε σε μια σταδιακή στάση πληρωμών στο εσωτερικό με την παράλληλη διασφάλιση ότι οι πιστωτές της, δηλαδή οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες, οι υπερεθνικοί χρηματοοικονομικοί οίκοι και οι κροίσοι του πλανήτη που βρίσκονται πίσω από αυτούς, δεν θα ζημιώνονταν από αυτή τη διαδικασία. Και αυτό όπως γνωρίζουμε, το διασφάλισαν με τις μνημονιακές συμβάσεις, με την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους και με την πρόσφατη διαδικασία επαναγοράς ομολόγων, που μετέφερε μέρος του στην ΕΚΤ και που ουσιαστικά οδήγησε στη διάχυση του κινδύνου της ελληνικής κατάρρευσης προς την ευρωπαϊκή κοινωνική βάση η οποία και θα καλεστεί να πληρώσει το τίμημα της διάσωσης του ελληνικού οικονομικού και πολιτικού καθεστώτος.

Για την Ελλάδα η συνέπειες αυτών των αναδιαρθρώσεων του χρέους δεσμεύει στην ουσία πολλές γενιές στα δεσμά ενός χρέους που-συνεχώς αυξάνεται και είναι αδύνατο να αποπληρωθεί. Πρόκειται για ένα χρέος πολλών δεκαετιών, που σε ένα μεγάλο μέρος του αφορά ακόμα και προπολεμικά δάνεια, τα οποία μέσω αναδιαπραγματεύσεων και ρυθμίσεων που επιβλήθηκαν από τους δανειστές, υποχρεώνεται ο λαός να τα ξεπληρώνει έως σήμερα. Χρέος που έχουν συμβάλει όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις καθ' όλη τη διάρκεια του 20ο1) αιώνα είτε για να τονώσουν

με ρευστότητα την εγχώρια και ξένη ελίτ είτε για να αποπληρώσουν παλαιότερα δάνεια. Χρέος που δεν αφορούσε ποτέ τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου της

κοινωνικής βάσης, αλλά μόνο την ενίσχυση των οικονομικά ισχυρών και την «οικονομική αποκατάσταση» της ντόπιας πολιτικής ελίτ.

Το δίλημμα που πρόβαλε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 2010 και που έκτοτε προβάλλουν όλες οι κυβερνήσεις «σωτηρία της χώρας ή χρεοκοπία» είναι παντελώς ψευδές και παραπλανητικό. Τέτοιο δίλημμα ούτε ίσχυε ποτέ ούτε ισχύει σήμερα. Το ερώτημα που τίθεται και που αφορά τις αντιθέσεις και τα διάφορα συμφέροντα στο εσωτερικό της υπερεθνικής ελίτ ήταν και είναι υπό ποια διαδικασία θα πραγματοποιηθεί αυτή η χρεοκοπία. Αν θα γινόταν γρήγορα ή αργά και βασανιστικά όπως συμβαίνει σήμερα, αν θα γινόταν εντός της ΟΝΕ ή εκτός αυτής, αν θα γινόταν με νόμισμα το ευρώ ή με τη δραχμή. Σε κάθε περίπτωση τα κοράκια της υπερεθνικής οικονομικής και πολιτικής εξουσίας που πετούν πάνω από το πτώμα της ελληνικής οικονομίας έτοιμα να αρπάξουν, να λεηλατήσουν ότι έχει αξία στον τόπο, ήταν σύμφωνα στο γεγονός ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να μπει υπό την πλήρη κηδεμονία, υπό την πλήρη υποταγή στην υπερεθνική ελίτ με ομάδα κρούσης τους δανειστές. Και κυρίως θα έπρεπε να έχει διασφαλιστεί ότι τη στιγμή που η χώρα θα περάσει ολοκληρωτικά στα χέρια των δανειστών, αυτοί θα παραλάβουν μια άβουλη και πειθήνια μάζα ανθρώπων που θα είναι πλήρως υποταγμένη στις επιθυμίες των αφεντικών, διαθέσιμη να δουλεύει με τους χειρότερους δυνατούς εργασιακούς όρους χωρίς να διεκδικεί, χωρίς να αγωνίζεται.

Για την επίτευξη αυτών των στόχων αρχικά φρόντισε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που υπέγραψε το πρώτο μνημόνιο, την πιο σκληρή σύμβαση με δανειστές που έχει υπογραφεί μεταπολεμικά σε οποιαδήποτε χώρα. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και συμμετέχοντες στο ΔΝΤ είχαν εκφράσει την έκπληξη τους για «την ευκολία που ο Παπανδρέου ξεπούλησε τη χώρα του, αποδεχόμενος χωρίς καμία ένσταση και χωρίς να προβάλει την επιθυμία για διαπραγμάτευση, ένα πρόγραμμα που είναι πιο σκληρό από οποιοδήποτε άλλο έχει ποτέ επιβάλει στο παρελθόν το ΔΝΤ σε οποιαδήποτε άλλη χώρα».

Μέσα από τη διαδικασία της ελεγχόμενης χρεοκοπίας τα τελευταία δυο χρόνια και με την βοήθεια των συμβάσεων που υπογράφουν σι κυβερνήσεις και των συμφωνιών που κάνουν με τους μηχανισμούς «διάσωσης», έχουν καταργηθεί εργασιακά κεκτημένα, έχουν κατακρεουργηθεί μισθοί και συντάξεις, έχουν καταργηθεί επιδόματα, έχουν καταστραφεί τα συνταξιοδοτικά ταμεία και δεν αργεί η στάση πληρωμών στους συνταξιούχους. Η στάση πληρωμών είναι εδώ και μήνες γεγονός για το εσωτερικό της χώρας, με τους εργαζόμενους του δημοσίου (δασκάλους, καθηγητές, νοσηλευτές, γιατρούς κλπ) να παραμένουν απλήρωτοι για πολλούς μήνες. Η εσωτερική στάση πληρωμών έχει ως αποτέλεσμα να βρίσκεται υπό κατάργηση η δημόσια περίθαλψη, νοσοκομεία να υπολειτουργούν και να κλείνουν, σχολεία, παιδικοί σταθμοί και

σχολές το ίδιο, πολλές δημόσιες υπηρεσίες να παρακμάζουν και να καταργούνται. Αφού το ελληνικό κράτος κήρυξε αρχικά στάση πληρωμών για τις υποχρεώσεις του προς τις μικρές επιχειρήσεις οδηγώντας τες στο κλείσιμο, προχωράει σε στάσεις πληρωμών και την κατάργηση της μιας μετά την άλλη των δημόσιων υπηρεσιών. Αν αυτό δεν λέγεται πτώχευση τότε πώς λέγεται; Και όλα αυτά σε μια «υπό καθεστώς σωτηρίας από τη χρεοκοπία Ελλάδα», η οποία λόγω του υψηλού κόστους δανεισμού μπορεί μεν να έχει αποκλειστεί από τις αγορές ομολόγων, όμως οι κυβερνήσεις εξακολουθούν να εκδίδουν έντοκα γραμμάτια μικρής διάρκειας με εξωφρενικά επιτόκια για να καλύπτουν τις τρέχουσες κρατικές ανάγκες, αφού τα οικονομικά πακέτα από την τρόικα πάνε στο μεγαλύτερο μέρος τους στη στήριξη των τραπεζών, εκτοξεύοντας το χρέος σε επίπεδα που καθιστούν γελοία ακόμα και την πιο απαισιόδοξη εκτίμηση του ΔΝΤ για την εξέλιξη του. Το ίδιο ισχύει και για το τελευταίο οικονομικό πακέτο από την τρόικα, για το οποίο ψηφίστηκε το δεύτερο και σκληρότερο μνημόνιο τελικής εξόντωσης των προλετάριων αυτού του τόπου. Με λογιστικές αλχημίες και με ψεύτικες εκθέσεις για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους από την Ε.Ε. προβάλλεται μια εικονική σταθερότητα που σύντομα θα σαρώσει η σκληρή πραγματικότητα του οικονομικού τέλματος. Η κατάρρευση παρά τις όποιες προσπάθειες στήριξης του καθεστώτος από την τρόικα είναι μη αναστρέψιμη, όμως η ελίτ θέλει πριν να έχει ολοκληρωθεί η οικονομική και πολιτική κατοχή της χώρας. Στην «υπό καθεστώς σωτηρίας Ελλάδα» η φτώχεια έχει φτάσει στα μεγαλύτερα επίπεδα μετά από τον 2° παγκόσμιο πόλεμο. Η πραγματική ανεργία έχει φτάσει το 35%, και για τους νέους το 50%. Η περιθωριοποίηση απειλεί όλο και πλατύτερα στρώματα του πληθυσμού, οι άστεγοι, οι άνθρωποι που έχουν περάσει στην απόλυτη φτώχεια είναι όλο και περισσότεροι. Αυτοί που υποσιτίζονται αυξάνονται κάθε μέρα, οι λιποθυμίες μαθητών στα σχολεία από την πείνα είναι καθημερινό φαινόμενο, χιλιάδες είναι αυτοί που τρέχουν στα συσσίτια και οι θάνατοι από έλλειψη τροφής δεν θα αργήσουν να κάνουν την εμφάνιση τους. Οι άνθρωποι κάθε ηλικίας που ψάχνουν στα σκουπίδια των λαϊκών αγορών για φαγητό γίνονται όλο και περισσότεροι, αναδεικνύοντας το τέλμα μιας κοινωνίας. Όμως-αυτοί που όπως φαίνεται θα αποτελέσουν το πρώτο μεγάλο τμήμα της κοινωνίας που θα απειληθεί με θάνατο λόγω της κρίσης -μετά από τις 2000 και πλέον καταγεγραμμένες αυτοκτονίες των απελπισμένων από την οικονομική ανέχεια που τους έριξε το σύστημα- θα είναι οι φτωχοί γέροντες και οι γερόντισσες αυτού του τόπου, που δεν θα έχουν καμία δυνατότητα να αντιμετωπίσουν τις αρρώστιες των γηρατειών ή το κρύο του χειμώνα. Για ποια «σωτηρία της χώρας από τη χρεοκοπία» λοιπόν, μιλούν οι ελληνικές κυβερνήσεις, τη στιγμή που αυτή η χρεοκοπία έχει σχεδόν ολοκληρωθεί; Μιλούν για την αποφυγή της εγκατάλειψης της χώρας από την υπερεθνική ελίτ. Αυτό έχει

σημασία για την ντόπια πολιτική εξουσία. Τι είναι αυτό που οι καθεστωτικοί πολιτικοί στην Ελλάδα επιχειρούν με την πλήρη υπαγωγή της χώρας στην εξουσία των δανειστών και των υπερεθνικών πολιτικών και οικονομικών οργάνων τους; Είναι ο θάνατος ενός λαού, η εκποίηση της χώρας και η διασφάλιση του πλούτου της υπερεθνικής ελίτ. Και βασική προϋπόθεση για να γίνουν αυτά πράξη είναι να μην υπάρξει κοινωνική αντίδραση.

«Η χώρα βαδίζει ακροβατώντας στο χείλος της αβύσσου και μια ένοπλη οργάνωση θα μπορούσε να τη γκρεμίσει», θα μπορούσε να πει ένας καθεστωτικός πολιτικός. «Μια ένοπλη οργάνωση θα μπορούσε να συμβάλει στην χρεοκοπία της χώρας και την καταστροφή της».

Ο Επαναστατικός Αγώνας επειδή γνώριζε από την αρχή τι σήμαινε «σωτηρία της χώρας» επέλεξε να δράσει προς την κατεύθυνση της παρεμπόδισης αυτού του είδους της «σωτηρίας». Μιας «σωτηρίας» που αφορούσε μόνο την προνομιούχα οικονομικά και πολιτικά τάξη και όχι το λαό. Αυτή η «σωτηρία» και οι όροι της είναι η καταστροφή όλων των προλετάριων, είναι η καταστροφή της χώρας συνολικά. Αυτή τη «σωτηρία» ο Επαναστατικός Αγώνας επιδίωκε να αποτρέψει.

Η πολιτική ηγεσία που εξουσιάζει αυτόν τον τόπο και τα πάσης φύσεως φερέφωνα της υπερεθνικής άρχουσας τάξης με τα ΜΜΕ πρωτοστάτες, προωθούν διάφορα θεωρητικά σχήματα για την κρίση και τους υπαίτιους αυτής (ο καταναλωτισμός των μικρομεσαίων και των φτωχών, η διαφθορά του δημοσίου που πρέπει να παταχθεί -σε αυτό συμπεριλαμβάνονται οι παιδικοί σταθμοί που κλείνουν- οι υψηλές συντάξεις και οι μισθοί...) και κυρίως στηρίζουν την αναγκαιότητα της κοινωνικής πειθαρχίας και υποταγής, της μη αντίδρασης στα σχέδια που προωθούνται.

Η κοινωνική αντίσταση είναι ο μόνος παράγοντας που θα μπορούσε να αποτρέψει αυτές τις εξελίξεις. Μια αντίσταση όμως που θα ήταν απαγκιστρωμένη από κάθε είδους καθεστωτική θέση για την κρίση και τις αιτίες της, μια αντίσταση που δεν θα υπέκυπτε σε εκβιασμούς και ψευτοδιλήμματα της κυριαρχίας, που δεν θα έκανε πίσω στην καταστολή η οποία θα ήταν αναπόφευκτα σφοδρή και άμεση.

Ο Επαναστατικός Αγώνας δεν είχε ποτέ ψευδαισθήσεις για το είδος της κρίσης, τους υπεύθυνους και τις προοπτικές της. Πάντα πιστεύαμε και έχει καταγραφεί και στις προκηρύξεις της οργάνωσης, πως η χρεοκοπία ήταν μη αναστρέψιμη. Όμως όσο περισσότερο αργεί αυτή η εξέλιξη λόγω των μεθόδων στήριξης του καθεστώτος από την τρόικα, τόσο περισσότερο οι προλετάριοι βυθίζονται στο οικονομικό και κοινωνικό τέλμα, τόσο πιο μεγάλη γίνεται η κοινωνική παράλυση στην πρωτοφανή επίθεση των εξουσιαστών.

Γι' αυτό και για την οργάνωση ζητούμενο ήταν να αποφευχθεί η υπαγωγή της χώρας στο καθεστώς εξουσίας της τρόικας, να μην ψηφιστεί καμία σύμβαση υποθήκευσης των περιουσιακών στοιχείων της χώρας στους δανειστές, να μην ψηφιστεί κανένα μνημόνιο, να μην επιχειρηθεί η επίθεση στα φτωχά κοινωνικά στρώματα που σήμερα έχει πάρει διαστάσεις ανυπολόγιστες για εκατομμύρια συνανθρώπους μας. Να προχωρούσε άμεσα η χώρα σε μια στάση πληρωμών, χωρίς να έχει πριν διασφαλιστεί κανένα δικαίωμα για τους δανειστές.

Η Ελλάδα ήταν μια ευκαιρία για την υπερεθνική ελίτ να πειραματιστεί σε μια νέου τύπου χρεοκοπία εντός μιας οικονομικής ζώνης όπως το ευρώ και με τους πιο ανελέητους για την κοινωνική πλειοψηφία όρους που έχουν επιβληθεί ποτέ στη σύγχρονη ιστορία. Μια ένοπλη επαναστατική οργάνωση με καίριες ενέργειες που θα έπλητταν τα συμφέροντα της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, θα μπορούσε ακόμα και να ακυρώσει τις όποιες προοπτικές για κατοχή της χώρας και για το ειρηνικό ξεπούλημα των ανθρώπων και του τόπου ολόκληρου στους δανειστές. Μια ένοπλη οργάνωση με στρατηγική και σχέδιο θα μπορούσε να συμβάλει καθοριστικά ακόμα και στη ματαίωση σχεδίων της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας. Και αυτό θα γινόταν με την ακύρωση της ειρηνικής έλευσης και ποδηγέτησης του τόπου από τα κοράκια της υπερεθνικής ελίτ που λυμαίνονται τους λαούς με όπλο το χρέος. Μια ένοπλη επαναστατική οργάνωση που θα είχε τη δυνατότητα και τη βούληση να κηρύξει πόλεμο στην οικονομική και πολιτική εξουσία προχωρώντας σε χτυπήματα που θα αποδυνάμωναν ένα ήδη σοβαρά λαβωμένο από τη συστημική κρίση καθεστώς, θα μπορούσε να συμβάλει στην εγκατάλειψη του ελληνικού οικονομικού και πολιτικού καθεστώτος από την υπερεθνική ελίτ, να φέρει τη χώρα πιο κοντά σε μια άμεση και ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, πριν ακόμα περαστούν οι θηλιές στο λαιμό των προλετάριων. Θα μπορούσε να παίξει καθοριστικό ρόλο στην ακόμα μεγαλύτερη αποσταθεροποίηση του συστήματος. Γιατί το σύστημα είναι πραγματικά πολύ ευάλωτο. Και η ιδιαίτερα σκληρή στάση των εξουσιαστών δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της αδυναμίας τους να συντηρήσουν ένα ιδιαίτερα εύθραυστο, ένα άρρωστο, ένα μη βιώσιμο οικονομικό και πολιτικό καθεστώς, το οποίο πλέον «απολαμβάνει» τη μεγαλύτερη απονομιμοποίησή του στην κοινωνία.

Μια ένοπλη επαναστατική οργάνωση με την κατάλληλη δράση θα μπορούσε να μεγαλώσει τον φόβο και να επιφέρει τον πανικό στους ήδη φοβισμένους από την συστημική κρίση κατόχους και διαχειριστές του υπερεθνικού κεφαλαίου. Να τους κάνει να σκεφτούν τα ρίσκα για την όποια οικονομική επένδυση σε μια ταραγμένη κοινωνικά και πολιτικά χώρα. Να τους κάνει να σκεφτούν σοβαρά αν θέλουν να εμπλακούν εν μέσω μιας περιόδου βαθιάς οικονομικής κρίσης σε μια χώρα όπου

διεξάγεται ένοπλη αντίσταση στο καθεστώς. Γιατί η πραγματική σωτηρία όλων μας θα κριθεί από τη δυνατότητα μας να σωθούμε από την οικονομική ελίτ.

Δεν θα μπορούσε η ένοπλη δράση σε κάθε εποχή να έχει τέτοια αποτελέσματα. Η περίοδος πριν την ψήφιση του μνημονίου, μέσα στην οποία έγινε και το κατασταλτικό χτύπημα στον Επαναστατικό Αγώνα, ήταν η καταλληλότερη περίοδος για να πληγεί το καθεστώς, καθώς κανένα σχέδιο χειρισμού της ελληνικής πτώχευσης δεν υπήρχε ακόμα, η ελληνική κυβέρνηση εκλιπαρούσε την ευρωπαϊκή ελίτ για στηρίγματα, κανένας μηχανισμός που θα διασφάλιζε την απομόνωση της «άρρωστης» Ελλάδας δεν είχε διαμορφωθεί, η κρίση χρέους δεν είχε ακόμη χτυπήσει άλλες ευρωπαϊκές χώρες ώστε να καθίσταται ζήτημα επιτακτικής ανάγκης για την ευρωπαϊκή σταθερότητα η στήριξη του ελληνικού οικονομικού συστήματος, ενώ και τα κρατικά ταμεία ήταν άδεια.

Όμως, παρά το γεγονός ότι σήμερα η υπερεθνική ελίτ έχει προχωρήσει ένα σχέδιο αντιμετώπισης μιας -αναπόφευκτης- ανεξέλεγκτης ελληνικής κατάρρευσης, όλη την τρέχουσα περίοδο το σύστημα του καπιταλισμού και της οικονομίας της αγοράς βρίσκεται στον αέρα. Οι βάσεις που στηρίζεται είναι πολύ σαθρές, οι νέοι υπερεθνικοί οικονομικοί και πολιτικοί μηχανισμοί που απαιτούνται για να αντιμετωπίσει το σύστημα τη διεθνή κρίση δεν έχουν διαμορφωθεί και μια διευρυμένη ένοπλη κοινωνική επίθεση θα μπορούσε να το ανατρέψει με σχετική ευκολία. Και μιλάω για ένοπλη κοινωνική επίθεση γιατί φυσικά, μια ένοπλη οργάνωση δεν υποκαθιστά μια μαζική ένοπλη προλεταριακή επίθεση στο καθεστώς η οποία και είναι η μόνη ικανή να φέρει την Επανάσταση. Όμως, μια ένοπλη οργάνωση σήμερα θα μπορούσε να δώσει σημαντική ώθηση στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις προς μια κατεύθυνση ενισχυτική για την επαναστατική υπόθεση. Γιατί μια στριμωγμένη πολιτική εξουσία που λόγω σφοδρών κοινωνικών αντιστάσεων και ένοπλων επιθέσεων στρατηγικού χαρακτήρα δεν θα κατάφερνε να πείσει τους υπερεθνικούς οικονομικούς και πολιτικούς μηχανισμούς για την ικανότητα της να διαχειριστεί μια ειρηνική μετάβαση στη χρεοκοπία, θα κατέρρεε κάτω από το βάρος της κοινωνικής πίεσης και χωρίς τα στηρίγματα της υπερεθνικής πολιτικής ελίτ. Μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και μια πολιτική κατάρρευση θα συνοδευόταν από κοινωνική έκρηξη. Μια γενικευμένη εξέγερση θα δημιουργούσε την κατάλληλη συνθήκη για την προώθηση της επαναστατικής υπόθεσης. Αυτό για εμάς ήταν το ζητούμενο.

Η πεποίθηση μας για τις συνθήκες πανικού που θα μπορούσε να επιφέρει στις λεγόμενες αγορές -λέγοντας αγορές εννοούμε την υπερεθνική οικονομική ελίτ- μια ένοπλη επαναστατική οργάνωση με τη δράση της, πηγάζει από την γνώση και την ανάλυση για τη φύση της κρίσης, τις μορφές εκδήλωσης της, τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει η οικονομική εξουσία, ακόμα και την ψυχολογία των αγορών και τους

τρόπους λειτουργίας τους. Οι ίδιοι οι εκφραστές της οικονομικής ελίτ έχουν μιλήσει αρκετά για τον εαυτό τους και για τις αγορές στις οποίες κινούνται. Ένας από αυτούς, γνωστός μεγαλοκερδοσκόπος που έχει πλούσιο παρελθόν στην κερδοσκοπία πάνω

στα κρατικά χρέη και την αξιοποίηση οικονομικών καταρρεύσεων για τον προσωπικό του πλουτισμό, είχε παρομοιάσει τις αγορές με αγέλη από γαζέλες. Όπως αυτές έτσι και οι αγορές, είχε πει, «δεν τρέχουν στη θέα ενός λιονταριού, αλλά στην ιδέα ότι ένα λιοντάρι θα τους επιτεθεί». Αυτή η αναφορά είχε γίνει επ' αφορμή της κρίσης στη νοτιοανατολική Ασία όπου οι αγορές κερδοσκοπώντας άγρια πάνω στο χρέος των χωρών αυτών, τις εγκατέλειψαν μαζικά φοβούμενες την πιθανή κατάρρευση. Η

μαζική φυγή μεγάλου όγκου κεφαλαίων από τις χώρες αυτές επέσπευσε τελικά την κατάρρευση. Όπως έχουν πει πολλοί κεφαλαιοκράτες και διαχειριστές μεγάλων κεφαλαίων, αυτό το φαινόμενο είναι κάτι σαν μια «αυτοεκπληρούμενη προφητεία». Φοβούμενες οι αγορές ότι θα καταρρεύσει μια χώρα, την εγκαταλείπουν επισπεύδοντας την κατάρρευση. Η διαμόρφωση όμως των συνθηκών για την οικονομική κατάρρευση μιας χώρας γίνεται με την είσοδο των επενδυτικών κεφαλαίων, και η φυγή τους απλώς ολοκληρώνει τη διαδικασία. Και όσο μεγαλύτερος είναι ο όγκος αυτών των κεφαλαίων τόσο πιο καταστροφική η κατάρρευση.

Ο Επαναστατικός Αγώνας επιδίωκε να εγκαταλείψει τη χώρα η «αγέλη» των αγορών άμεσα, με όπλο τη μεγέθυνση του φόβου που γέννησε η εκδήλωση της κρίσης και η απουσία προοπτικής διεξόδου από αυτήν.

Η Ελλάδα εδώ και καιρό είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένη. Οι κεφαλαιοκράτες ανά την υφήλιο κάθονται στην κυριολεξία πάνω σε βουνά από ρευστό το οποίο αρνούνται να επενδύσουν λόγω της κρίσης και των μειωμένων κερδών. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα το οποίο δημιούργησε την παγκόσμια αρχιτεκτονική μεγέθυνσης του καπιταλισμού τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε αδιέξοδο και απειλείται με νέες μεγάλες καταρρεύσεις. Είναι γνωστό πως η ελληνική αγορά έχει στεγνώσει από ρευστό και οι επιχειρήσεις κλείνουν η μια μετά την άλλη. Το μόνο που υπάρχει όρθιο στη χώρα είναι ένα πολιτικό οικοδόμημα χωρίς κοινωνικά ερείσματα από τους δοσίλογους των κυβερνήσεων και των καθεστωτικών πολιτικών που στηρίζουν ένα ετοιμόρροπο σύστημα ζητιανεύοντας πίστωση χρόνου από τα μεγάλα αφεντικά τους στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ καθώς και χρήματα για να ξεπληρώνουν τα υπό λήξη ομόλογα και να στηρίξουν το τραπεζικό σύστημα.

Στην ουσία ελληνική οικονομία αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει. Καθεστωτικοί αναλυτές δηλώνουν πως δεν υπάρχει ούτε παγκόσμια οικονομία που να λειτουργεί. Το μόνο

που εξασφαλίζει τη μη κατάρρευση του καθεστώτος είναι η κοινωνική ειρήνη. Αυτός είναι και ο μόνος λόγος που η οικονομική ελίτ δεν έχει διαγράψει εντελώς την Ελλάδα και καραδοκεί για να επιτεθεί και να αρπάξει ότι έχει αξία από το ελληνικό πτώμα.

Και αυτή η διαδικασία εντάσσεται όχι στην προοπτική ξεπεράσματος της κρίσης, αλλά σε μια πρακτική που υιοθετείται ευρέως σε περιόδους κρίσης κατά τις οποίες, όπως είχε κυνικά δηλώσει ο Άντριου Μέλλον, τραπεζίτης και υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ κατά την περίοδο της κρίσης του '29 -στον οποίο είχα αναφερθεί ξανά σε τοποθέτηση μου κατά τη διάρκεια της δίκης- «οι πόροι επιστρέφουν στους δικαιούχους τους». Μόνο που οι ελίτ δεν είναι οι δικαιούχοι του κοινωνικού πλούτου και ούτε αυτοί που τον παρήγαγαν. Είναι αυτοί που τον ιδιοποιούνται, που τον κλέβουν από τους προλετάριους.

Πολιτική Κατάθεση της Πόλας Ρούπα στο Δικαστήριο (Μέρος 2)

από Πόλα Ρούπα 20:04, Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2013

Πολιτική Κατάθεση της Πόλας Ρούπα στο Δικαστήριο

Χωρίς ταξική και κοινωνική ειρήνη δεν θα είχαν καταφέρει τα ελληνικά πολιτικά αφεντικά τίποτα. Δεν θα είχαν καταφέρει να πείσουν τους Ευρωπαίους προϊστάμενους εταίρους τους να «σώσουν» την Ελλάδα. Χωρίς ταξική και κοινωνική ειρήνη δεν θα είχαν καταφέρει να διατηρήσουν το ενδιαφέρον για τους «γύπες του χρέους», τα γνωστά vulture funds που βρίσκονται σε στενή συνεργασία με όλες τις μεγάλες επενδυτικές τράπεζες και που ήδη έχουν εγκατασταθεί στη χώρα περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να αγοράσουν για ένα κομμάτι ψωμί επιχειρήσεις, φυσικό πλούτο, γη, νησιά, ανθρώπους. Ανθρώπους πεινασμένους και απελπισμένους. Χωρίς ταξική και κοινωνική ειρήνη δεν θα μπορούσαν οι αετονύχηδες της πολιτικής εξουσίας να τζογάρουν στα χρηματιστήρια του χρέους τα ελληνικά ομόλογα και τη χώρα ολόκληρη σε συνεργασία με τις τράπεζες και τους «αξιοσέβαστους» μεγαλοεπενδυτές των heads funds, προσφέροντας τους μεγάλα κέρδη και λαμβάνοντας και οι ίδιοι οι πολιτικοί με τις οικογένειες τους σεβαστό μερίδιο. Αυτό έδειξε η υπόθεση της οικογένειας Παπανδρέου με τον πρωθυπουργό Γιώργο να εντείνει με τις πρακτικές του την εκτίναξη των spreads στα ελληνικά ομόλογα και τον αδελφό του να ακολουθεί προβαίνοντας σε αγοραπωλησίες που απέφεραν εκατομμύρια ευρώ στην οικογένεια. Και αυτό είναι ένα μόνο παράδειγμα που έγινε γνωστό. Γιατί μόνο τυφλός δεν έβλεπε τα μεγάλα κόλπα με το χρέος που έπαιζαν οι ημεδαποί πολιτικοί, οι οποίοι ανάμεσα στις πατριωτικές κορώνες που έβγαζαν για τη «σωτηρία της χώρας από την καταστροφή της χρεοκοπίας» πραγματοποιούσαν σειρά συναντήσεων με παράγοντες της αγοράς, όπου πίσω από τις κλειστές πόρτες των γραφείων των τραπεζιτών και των πάσης φύσης μεγαλοεπενδυτών πουλούσαν και αγόραζαν τη χώρα με το αζημίωτο, φυσικά. Μια πρακτική που ήταν σε έξαρση στην αρχή της μνημονιακής περιόδου, συνεχίζεται με αμείωτη ένταση έως σήμερα και θα συνεχιστεί για πολύ ακόμα, μέχρι να τους πετάξει ο ελληνικός λαός από τις καρέκλες τους, μέχρι να ανατρέψει το καθεστώς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας που με τόσο δουλικό τρόπο υπηρετεί την οικονομική ελίτ και που οι συμμετέχοντες σε αυτή απολαμβάνουν τα προνόμια του καπιταλισμού ληστεύοντας, εξαπατώντας, τρομοκρατώντας, δολοφονώντας τους κοινωνικά αδύνατους.

Χωρίς ταξική και κοινωνική ειρήνη δεν θα μπορούσαν να επιβάλουν τα απανωτά μνημόνια, με το ένα πιο σκληρό από το προηγούμενο.

Χωρίς ταξική και κοινωνική ειρήνη δεν θα μπορούσαν οι καθεστωτικοί πολιτικοί να επιβάλουν τα μέτρα τα εργασιακά που έχουν επιβάλει με τα απανωτά μνημόνια, το

ένα πιο σκληρό από το προηγούμενο, και να ξηλώσουν το ένα μετά το άλλο τα εργασιακά κεκτημένα που είναι κληρονομιά αγώνων και εξεγέρσεων. Που είναι κοινωνική κληρονομιά αγώνων που έδωσαν εργάτες χύνοντας το αίμα τους.

Δεν θα μπορούσαν να επιβάλουν σήμερα τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, το νέο αποικιοκρατικό επιχειρηματικό μοντέλο με βάση το οποίο θα ιδιωτικοποιηθούν ολόκληρες περιοχές της χώρας που δεν θα υπόκεινται σε κανένα εθνικό έλεγχο, δεν θα υπόκεινται σε φορολόγηση και νομικούς ελέγχους, και εντός αυτών των ζωνών η ελίτ θα εφαρμόζει τους χειρότερους εργασιακούς όρους που έχουν ποτέ υπάρξει, θα εκμεταλλεύεται όποιον θέλει, για όσο θέλει και όπως θέλει. Αυτή την εντολή έχει δώσει η υπερεθνική άρχουσα τάξη, αυτή την εντολή έδωσαν ωμά και οι Γερμανοί βιομήχανοι δια στόματος του επικεφαλή του συνδέσμου τους, Hans Peter Keitel, o οποίος κυνικά δήλωσε στις 10 Σεπτεμβρίου πως «όλη η Ελλάδα θα έπρεπε να γίνει ένα είδος ειδικής οικονομικής ζώνης». Ποιος θα το αποτρέψει αυτό; Οι ελληνικές κυβερνήσεις, όλα τα κόμματα του κοινοβουλίου ούτε θέλουν ούτε μπορούν να αποτρέψουν την οικονομική ποδηγέτηση της χώρας από τους δανειστές. Ούτε θέλουν ούτε μπορούν επίσης, να αποτρέψουν τη μετατροπή της σε διασπασμένα φέουδα με γερμανική πολιτική διοίκηση, συνθήκη που προωθεί αυτή την περίοδο η γερμανική πολιτική ελίτ σε ένα μοναδικό πανευρωπαϊκά πείραμα. Αυτή η κίνηση εντάσσεται στο σχέδιο της οικονομικής και πολιτικής ολοκλήρωσης της Ευρώπης με την υπαγωγή

των χωρών στην εξουσία ενός ευρωπαϊκού κράτους και με τη γερμανική ελίτ στην κορυφή της ιεραρχίας. Και δεν είναι λίγοι οι τοπικοί πολιτικοί άρχοντες που έχουν

ήδη αποδεχτεί τα νέα αφεντικά τους.

Στην ίδια κατεύθυνση ξεπουλήματος της χώρας και του λαού της εντάσσεται και η νομοθεσία για τις επενδύσεις με τη διαδικασία fast track, με την οποία παραχωρείται χωρίς ανταλλάγματα η εκμετάλλευση υποδομών και φυσικού πλούτου. Και η κορύφωση του ξεπουλήματος είναι η βεβαίωση από τον Σαμαρά ότι σύντομα θα πουληθούν ελληνικά νησιά. Αυτή είναι για την πολιτική ελίτ του τόπου η προοπτική της «ανάπτυξης και της εξόδου της χώρας από την κρίση χρέους». Είναι ταυτισμένοι όλοι οι καθεστωτικοί πολιτικοί με τα συμφέροντα των οικονομικά ισχυρών και δεν έχουν κανένα ενδοιασμό να ξεπουλήσουν τα πάντα.

Για να επιτευχθούν όλα αυτά χρειάζεται ταξική και κοινωνική ειρήνη. Χρειάζεται πλήρης κοινωνική υποταγή. Και αυτή η ταξική και κοινωνική ειρήνη είναι

πρωταρχικά που οδηγεί τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων να δηλώνει πως «νοιώθουμε ασφαλείς να δανείσουμε την Ελλάδα».

Χωρίς ταξική και κοινωνική ειρήνη δεν θα μπορούσε καμία κυβέρνηση να υπογράψει και να εφαρμόσει κανένα μνημόνιο, το οποίο μεταξύ όλων των άλλων προνομίων που παρέχει στους πιστωτές του ελληνικού κράτους, υπόκειται στο αποικιοκρατικής φύσης αγγλικό δίκαιο εξασφαλίζοντας ότι καμία κυβέρνηση δεν θα μπορεί να το αμφισβητήσει με νομικούς όρους ακυρώνοντας τις σκληρές συνθήκες στις οποίες υποβάλει έναν ολόκληρο λαό προκειμένου να μη θιγούν τα συμφέροντα των πλουσίων. Χωρίς ταξική και κοινωνική ειρήνη δεν θα μπορούσε να εφαρμοστεί το σχέδιο της ελεγχόμενης χρεοκοπίας, με την οποία η ελίτ αποσκοπούσε στη διατήρηση του καθεστωτικού οικοδομήματος.

Χωρίς ταξική και κοινωνική ειρήνη δεν θα μπορούσαν οι κυβερνήσεις να προχωρήσουν στη διάπραξη σειράς εγκλημάτων, όπως ήταν αυτό της αγοράς από τα ασφαλιστικά ταμεία ελληνικών ομολόγων που οι ξένες τράπεζες προσπαθούσαν να ξεφορτωθούν από το 2010. Όταν η τρόικα και η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισαν να προχωρήσουν σε κούρεμα του χρέους με το γνωστό PS1, το κούρεμα αφορούσε αυτά τα ομόλογα που οι ξένες τράπεζες με τη διαμεσολάβηση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ φόρτωσαν στα ασφαλιστικά ταμεία φέρνοντας τα ένα βήμα πριν την κατάρρευση. Αυτό το «νόμιμο» έγκλημα ποιος θα το πληρώσει;

Χωρίς ταξική και κοινωνική ειρήνη δεν θα σκεφτόταν καν η κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ να αποδεχτούν την εφαρμογή των μέτρων του δεύτερου κατά σειρά μνημονίου που ψηφίστηκε πρόσφατα και που όπως ομολογείται πλέον ακόμα και από καθεστωτικές φωνές, πρόκειται για το μεγαλύτερο κοινωνικό ολοκαύτωμα που θα έχει συντελεστεί στη σύγχρονη ιστορία, προκειμένου να λάβουν οι κυβερνώντες για μια ακόμη φορά ένα οικονομικό πακέτο το μεγαλύτερο μέρος του οποίου θα πάει για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών ώστε να αποφευχθεί η κατάρρευση τους και να μην πληγεί η κεφαλαιακή επάρκεια των ευρωπαϊκών τραπεζών που έχουν συμφέροντα στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα.

Χωρίς ταξική και κοινωνική ειρήνη, χωρίς ένα ισχυρό πολιτικό επαναστατικό ρεύμα δεν θα έβρισκαν έρεισμα στην κοινωνική βάση νεοναζιστικές θεωρίες και πρακτικές μίσους, που η αποδοχή τους συνιστούν την κορύφωση της κοινωνικής αποσύνδεσης και σήψης, που αναδεικνύουν τα πιο ποταπά χαρακτηριστικά του αλλοτριωμένου από το σύστημα ανθρώπου.

Χωρίς ταξική και κοινωνική ειρήνη δεν θα φτάναμε στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα με όλο και πλατύτερα στρώματα του πληθυσμού να εξαθλιώνονται και να απειλούνται με αφανισμό. Χωρίς ταξική και κοινωνική ειρήνη η ζωή όλων μας θα ήταν αλλιώς.

Αυτή τη συνθήκη αγωνιζόμαστε να προλάβουμε ως Επαναστατικός Αγώνας πριν τις συλλήψεις μας. Η αποφυγή της ένταξης στο καθεστώς της ελεγχόμενης χρεοκοπίας, η αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης, η αποσταθεροποίηση του οικονομικού οικοδομήματος, η δημιουργία αρνητικών συνθηκών για τους «επενδυτές» της υπερεθνικής ελίτ, η δημιουργία πολιτικής και οικονομικής αβεβαιότητας για τα αφεντικά, η εγκατάλειψη της χώρας από τα κοράκια των τραπεζών, η μετατροπή της σε πεδίο εχθρικό -αν γινόταν ακόμα και πολεμικό- για τα αρπακτικά της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ. Το άνοιγμα ενός δρόμου για την ανατροπή του συστήματος, για μια συνολική απάντηση στην κρίση, για την πραγματική διέξοδο από αυτήν.

Αυτό φιλοδοξούσε να καταφέρει ο Επαναστατικός Αγώνας με τη δράση του. Σε αυτό το σχέδιο ήταν ενταγμένη και η δράση του συντρόφου μας Λάμπρου Φούντα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έγινε και η προπαρασκευαστική ενέργεια στη Δάφνη κατά τη διάρκεια της οποίας ο σύντροφος έχασε τη ζωή του. Και αυτό το σχέδιο πιστεύαμε και πιστεύουμε ότι θα μπορούσε να μας φέρει πιο κοντά στην συστημική κατάρρευση, πιο κοντά στην Επανάσταση.

Αυτό το δικαστήριο δεν στρέφεται απλώς εναντίον μιας ένοπλης επαναστατικής οργάνωσης. Στρέφεται ενάντια στις δυνατότητες ενός λαού να αποτινάξει από πάνω του την κατοχή που έχει επιβάλει η υπερεθνική οικονομική και πολιτική ελίτ μαζί με την ελληνική πολιτική εξουσία. Στρέφεται εναντίον της προοπτικής να λυτρωθεί ο τόπος από τα δεσμά της σύγχρονης χούντας. Γιατί αυτή η προοπτική περνάει μόνο μέσα από την ένοπλη αντίσταση με την οποία μπορούμε να πετύχουμε την κοινωνική Επανάσταση και την απελευθέρωση των ανθρώπων.

Ρόλος αυτού του δικαστηρίου είναι να μας τιμωρήσει σε πολλά χρόνια φυλακή για την επιλογή μας να συμμετέχουμε σε μια ένοπλη επαναστατική οργάνωση, της οποίας στόχος ήταν η αποδυνάμωση του καθεστώτος και η ανατροπή του. Και αφού η μόνη δυνατότητα να βγούμε ως κοινωνία από το αδιέξοδο που ζούμε σήμερα είναι να ανατρέψουμε αυτό το σάπιο καθεστώς, στην ουσία το δικαστήριο θα καταδικάσει την ίδια την προοπτική διεξόδου του λαού από το αδιέξοδο της κρίσης, το αδιέξοδο που γέννησε το σύστημα του καπιταλισμού και της οικονομίας της αγοράς. Θα καταδικάσει την προοπτική μιας κοινωνίας να βρει δρόμο επιβίωσης, να σταματήσει αυτή η ακατάσχετη κοινωνική αιμορραγία, να σταματήσει η διαδικασία κοινωνικής ευθανασίας που μας επιβάλλουν. Θα δικάσει και θα καταδικάσει τη μόνη λυτρωτική διέξοδο για τους λαούς, που δεν είναι άλλη από τον αυτοκαθορισμό τους και την απεξάρτηση τους από κάθε μορφή εξουσίας και καταναγκασμού, που δεν είναι άλλη από το να πάρουν οι ίδιοι τη ζωή στα χέρια τους. Αυτό το δικαστήριο δικάζει και θα καταδικάσει τη μόνη πραγματική προοπτική διεξόδου από αυτή την κρίση, τη μόνη

πραγματική προοπτική οριστικής διεξόδου από τις συστημικές κρίσεις: Την ένοπλη προλεταριακή αντεπίθεση ενάντια στο σύστημα του καπιταλισμού, της οικονομίας της αγοράς και της αντιπροσωπευτική δημοκρατίας για την ανατροπή του.

Γι' αυτό και αυτό το δικαστήριο είναι ένα δικαστήριο εντεταλμένων της υπερεθνικής ελίτ και της τρόικας. Είναι ένα δικαστήριο που θα τιμωρήσει για λογαριασμό των σύγχρονων κατακτητών και των δοσίλογων που κυβερνούν. Είναι ένα δικαστήριο που θα δείξει το βαθμό της αφοσίωσης του στα κατοχικά «στρατεύματα» των τραπεζιτών, των κερδοσκόπων του υπερεθνικού κεφαλαίου, των χαρτογιακάδων της τρόικας που παίζουν το ρόλο του τοποτηρητή για λογαριασμό των κατακτητών, καθώς και στους διάφορους σύγχρονους Τσολάκογλου που κάθονται διαδοχικά στις πρωθυπουργικές και υπουργικές καρέκλες, με το ύψος των ποινών που θα επιβάλει.

Έτσι κι αλλιώς, όπως είχα πει κατά τη διάρκεια μιας συνεδρίασης, αυτά τα «στρατεύματα»-κατοχής θα είναι τα αυριανά αφεντικά των δικαστών. Αν σήμερα πληρώνονται από τις ελεημοσύνες της τρόικας και από τα δανεικά του κράτους που υποθηκεύουν πολλές επόμενες γενεές, αύριο θα πληρώνονται άμεσα από κάποια τράπεζα που θα έχει εξαγοράσει τον τομέα της «δικαιοσύνης» στη χώρα. Θα πληρώνονται από την Ολλανδική ING, τη γερμανική Deutsche Bank, την αμερικάνικη Citigroup ή την γνωστή στη χώρα για τη μακροχρόνια συμμετοχή της στην κερδοσκοπία πάνω στο ελληνικό χρέος Goldman Sachs, η οποία σήμερα ανοίγει το δρόμο με τις οικονομικές και πολιτικές της διασυνδέσεις στη χώρα σε σεβαστό αριθμό αδίστακτων κροίσων που αναμένουν την κατάλληλη στιγμή για να ορμήσουν και να λεηλατήσουν τον τόπο. Θα πληρώνονται από κάποιο υπερεθνικό χρηματοοικονομικό οργανισμό. Γιατί περνάμε πλέον στην εποχή του κράτους ιδιώτη. Το κράτος και η καθεστωτική πολιτική περνούν ολοκληρωτικά πλέον στα χέρια των υπερεθνικών επενδυτικών οργανισμών, στα χέρια των τραπεζών, στα χέρια των κατόχων και των διαχειριστών του υπερεθνικού κεφαλαίου. Στα χέρια μιας μειοψηφίας μεγιστάνων θα περάσει κάθε κοινωνική, οικονομική και πολιτική λειτουργία των χωρών. Αυτοί θα κρατάνε τη ζωή αλλά και το θάνατο μας στα χέρια τους. Αυτή είναι η «μοίρα» αυτού του τόπου, αυτή είναι η προοπτική εν μέσω της συστημικής κρίσης για όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή είναι η προοπτική που αυτό το δικαστήριο υπηρετεί. Αυτή η μοναδική ιστορικά αλλαγή θα είναι το αποτέλεσμα της κρίσης που σήμερα έχοντας λάβει τη μορφή της κρίσης χρέους, απειλεί με κατάρρευση τη μια μετά την άλλη τις χώρες της Ευρώπης. Όλες οι χώρες θα «διασωθούν» αφού υποταχθούν ολοκληρωτικά στο υπερσυγκεντρωτικό οικονομικό και πολιτικό μοντέλο που ετοιμάζει η υπερεθνική ελίτ. Και αυτό εκφράζεται με τη δημιουργία του νέου υπερεθνικού μοντέλου εξουσίας που ετοιμάζει ως απάντηση στην κρίση η Ευρωπαϊκή Ένωση με την υποχρέωση εκχώρησης των εξουσιών στην ΕΚΤ που εκπροσωπεί τα

συμφέροντα του χρηματοπιστωτικού συστήματος και του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης του ευρώ το οποίο αναλαμβάνει την υπερεξουσία διαμόρφωσης της οικονομικής πολιτικής στις χώρες της Ευρώπης με όρους που συμφέρουν τους οικονομικά ισχυρούς και με στόχο τη διατήρηση και μεγέθυνση των περιουσιών τους. Και ως διαχειριστής της σύγχρονης δικτατορίας του κεφαλαίου προτείνεται η πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης σε ένα υπερκράτος όπου, όπως είπα και νωρίτερα, θα ηγείται η γερμανική πολιτική ελίτ.

Όλα τα σχέδια ξεπεράσματος της συστημική κρίσης που προωθεί η υπερεθνική πολιτική και οικονομική ελίτ οδηγούν στη διαμόρφωση του πλέον εφιαλτικού εξουσιαστικού μοντέλου που έχει ζήσει ποτέ η ανθρωπότητα. Εκτός και αν αυτά τα σχέδια θαφτούν μαζί με την ίδια την ελίτ και το σύστημα κάτω από τα συντρίμμια μιας παγκόσμιας Επανάστασης.

Η πιο σκοτεινή, η πιο μαύρη περίοδος της ανθρώπινης ιστορίας έχει ήδη αρχίσει. Και σε αυτή την εξέλιξη συμμετέχει αυτό το δικαστήριο δικάζοντας και καταδικάζοντας ανθρώπους που το μόνο που επιδίωκαν ήταν να συμβάλουν στην ακύρωση αυτής της εξέλιξης. Αυτό το δικαστήριο συμμετέχει σε αυτή την ιστορική εξέλιξη δικάζοντας

και καταδικάζοντας επαναστάτες. Δικάζοντας και καταδικάζοντας τη μόνη επιλογή που έχει η ανθρωπότητα να ανακόψει αυτή την καταστροφική ιστορική πορεία: Την επιλογή της ένοπλης αντεπίθεσης για την ανατροπή του συστήματος του καπιταλισμού, της οικονομίας της αγοράς και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Την επιλογή της κοινωνικής Επανάστασης.

Ίσως ρωτήσει κάποιος, «γιατί, δεν μπορεί να υπάρξει αλλαγή αυτής της συνθήκης με ειρηνικούς αγώνες;. Είναι ανάγκη να προβαίνει κάποιος σε ένοπλη δράση;». Την απάντηση την έχει δώσει ήδη το ίδιο το καθεστώς που προχωράει με ταχύτατους ρυθμούς στον σύγχρονο παγκόσμιο ολοκληρωτισμό προκειμένου να διασφαλίσει την επιβίωση του από την κρίση γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια κάθε ειρηνική διαμαρτυρία στα μέτρα που επιβάλλονται. Ο καθένας μπορεί να διαμαρτύρεται -τουλάχιστο, προς το παρόν- αρκεί να μην απειλεί την καθεστωτική ειρήνη. Ακόμα και κινητοποιήσεις μη ειρηνικές έχουν δείξει τα όρια τους το τελευταίο διάστημα, στο βαθμό που δεν ξεσπά μια κοινωνική εξέγερση με διάρκεια που να καταφέρει να παραλύσει σημαντικές λειτουργίες του συστήματος και η οποία να συνοδεύεται από

τη μαζική και οργανωμένη ένοπλη προλεταριακή αντεπίθεση στο καθεστώς. Αυτό που χρειάζεται είναι ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνικής βάσης να κηρύξει με οργανωμένο τρόπο την επίθεση στο σύστημα με συνέχεια και αποφασιστικότητα.

«Μα αυτό», θα ισχυριστεί κάποιος, «σημαίνει κλιμάκωση της βίας που σήμερα βιώνουμε από τη μεριά του συστήματος». Ναι, μόνο που αυτή η βία θα ασκηθεί από

την άλλη μεριά, από τους καταπιεσμένους. Θα είναι μια βία - απάντηση στην καταπίεση, θα είναι μια βία απελευθερωτική. Οι άνθρωποι θέλουν να ζουν σε ένα κοινωνικό περιβάλλον ειρηνικό, να μη νοιώθουν ότι απειλούνται. Μόνο που αυτό το περιβάλλον δεν πρόκειται να διαμορφωθεί ποτέ για τους προλετάριους μέσα σε αυτό το σύστημα. Η τρομοκρατία και η βία σήμερα ασκείται από το ίδιο το καθεστώς. Η πλειοψηφία της κοινωνίας σήμερα ζει έναν πόλεμο. Έναν ταξικό πόλεμο. Ζει τη βία και την τρομοκρατία της φτώχειας, της πείνας, της ανεργίας, του χρέους, της κατάσχεσης. Ζει τη βία και την τρομοκρατία του κράτους, των τραπεζών, των πλουσίων. Ζει έναν πόλεμο και δεν ξέρει αν θα επιβιώσει.

Για να ζήσουν οι άνθρωποι σε ένα ειρηνικό κόσμο, πρέπει να πολεμήσουν. Η επαναστατική βία είναι ο μόνος δρόμος για την κατάργηση της βίας των εξουσιαστών, για το γκρέμισμα ενός κόσμου που επιβιώνει με τη βία. Ενός συστήματος που μόνο μέσω της βίας αναπαράγεται. Είναι ο μόνος δρόμος για τη μετατροπή των καταπιεσμένων σε πολιτικά υποκείμενα, σε χειραφετημένους ανθρώπους με βούληση να γράψουν αυτοί την ιστορία και να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Είναι ο μόνος δρόμος για να εκδιωχθούν οι πάσης φύσεως δυνάστες, να ανατραπεί το καθεστώς που τρομοκρατεί με τις ανισότητες, τη φτώχεια, την αναξιοπρέπεια, την ταπείνωση. Να ανατραπεί το καθεστώς της δουλείας και του θανάτου. Μπροστά στο θάνατο που περιμένει την κοινωνική πλειοψηφία, η μόνη απάντηση είναι ο θάνατος του συστήματος.

«Μα είναι τόσο οριακά τα πράγματα;», μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος. «Δεν υπάρχει κάποιος άλλος, με μικρότερο κόστος δρόμος να βγούμε από την κρίση»; «Δεν πρόκειται εξ' άλλου για μια προσωρινή κατάσταση η οποία κάποια στιγμή θα τελειώσει;

Απαντώντας αρχικά στο δεύτερο ζήτημα, να πω πως αυτή η στάση αναμονής «για τις καλύτερες μέρες που θα έρθουν» προωθείται από το ίδιο το καθεστώς για να συντηρήσει την κοινωνική παθητικότητα μέσα από τα συνειδητά ψέματα και την εξαπάτηση του λαού ότι οι μέθοδοι που ακολουθεί για το ξεπέρασμα της κρίσης είναι μεν επίπονες, αλλά είναι αποτελεσματικές. Είναι επίσης, απόρροια της κυρίαρχης αντίληψης ότι οι κρίσεις είναι κάτι σαν «φυσικά φαινόμενα, που αργά ή γρήγορα θα τελειώσουν». «Δεν έχουμε λοιπόν να κάνουμε τίποτα περισσότερο από το να περιμένουμε το τέλος της καταιγίδας. Δεν έχει σημασία αν υπάρξουν περισσότεροι φτωχοί, πεινασμένοι, άστεγοι, νεκροί, αρκεί να μην είμαστε εμείς αυτοί». Πρόκειται για την απόλυτη επιβεβαίωση του φιλοτομαρισμού που μόνο ο καπιταλισμός στα πιο ώριμα στάδια του ξέρει να προωθεί τόσο επιτυχημένα.

Η ουσιαστική όμως απάντηση σε αυτό το ερώτημα βρίσκεται στην ίδια την κρίση και τη φύση της. Μια κρίση μοναδική ως προς την έκταση και το βάθος της, το οποίο

και είναι ανάλογο του βαθμού συγκεντρωτισμού που βρίσκεται σήμερα η οικονομική και πολιτική εξουσία, του βάθους των κοινωνικών και ταξικών ανισοτήτων και του βαθμού αλληλεξάρτησης που βρίσκεται το παγκοσμιοποιημένο σύστημα. Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι που καθιστούν τη σημερινή κρίση την πρώτη πραγματικά παγκόσμια κρίση του συστήματος και τη μεγαλύτερη στην ιστορία του καπιταλισμού. Η προηγούμενη μεγάλη κρίση του συστήματος που για να ξεπεραστεί χρειάστηκε δυο παγκόσμιους πολέμους, δεν είχε το βάθος της σημερινής γιατί ούτε η συγκέντρωση κεφαλαίου ήταν τόσο μεγάλη όσο σήμερα ούτε είχε προχωρήσει όσο σήμερα η αλληλεξάρτηση των συστημικών λειτουργιών. Η απόπειρα παγκοσμιοποίησης του συστήματος τότε, διαλύθηκε γρήγορα από τις φυγόκεντρες δυνάμεις των εθνών-κρατών οδηγώντας σε διακρατικούς πολέμους. Η ιστορία μας διδάσκει πως οι κρίσεις «ξεπερνιούνται» με την επίθεση των ισχυρών στους λαούς. Και όταν αυτή η επίθεση βρει τα όρια της, εντείνεται ο ανταγωνισμός στο εσωτερικό της ελίτ που καταλήγει σε πολέμους.

Στον πυρήνα της και η σημερινή κρίση έχει τις ίδιες αιτίες με τότε. Είναι η φύση του συστήματος που όσο ισχυροποιείται, όσο προχωράει η συγκέντρωση πλούτου στα χέρια της άρχουσας οικονομικά τάξης τόσο μεγαλώνει η ανισορροπία του και οι κρίσεις ξεσπούν. Το πρόβλημα δεν είναι η διαχείριση του συστήματος, αλλά το ίδιο το σύστημα. Και για να φτάσουμε στον πυρήνα του ζητήματος των κρίσεων, το πρόβλημα είναι το ίδιο το κεφάλαιο.

Το κεφάλαιο περισσότερο από ένα υλικό μέγεθος, συνιστά μια διαδικασία. Μια διαδικασία όπου το χρήμα μπαίνει σε κίνηση αναζητώντας συνεχώς περισσότερο χρήμα. Το κέρδος, το όλο και μεγαλύτερο κέρδος είναι ο αυτοσκοπός κάθε καπιταλιστικής λειτουργίας και προέρχεται από την εκμετάλλευση ανθρώπων. Συνεπώς κάθε καπιταλιστική δραστηριότητα είναι κερδοσκοπική. Οι ταξικές σχέσεις, οι ανισότητες, οι κοινωνικοί διαχωρισμοί είναι προϋποθέσεις για την απόσπαση κέρδους, για την ίδια την ύπαρξη και αναπαραγωγή του καπιταλισμού. Και συνέπειες αυτών των σχέσεων είναι η φτώχεια και οι κοινωνικοί αποκλεισμοί.

Οι περίοδοι της μεγάλης καπιταλιστικής μεγέθυνσης όπως αυτή των δεκαετιών μετά το 2° παγκόσμιο πόλεμο, και οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης δίνουν το μέγεθος της υποχρεωτικής μελλοντικής οικονομικής επέκτασης. Το σύστημα είναι υποχρεωμένο να κάνει ασταμάτητα αναπτυξιακά άλματα, να υπερβαίνει κάθε χρόνο τον ρυθμό ανάπτυξης της προηγούμενης χρονιάς ώστε να μπορεί να αναπαράγεται χωρίς σοβαρά προβλήματα. Αυτό μεταφράζεται με την απαίτηση η άρχουσα τάξη να έχει όλο και μεγαλύτερα κέρδη. Και προϋποθέτει ότι θα υπάρχουν πάντα τρόποι κερδοφόρων επενδύσεων. Οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης υπαγορεύουν τους ακόμα μεγαλύτερους τους οποίους οφείλει να κατακτήσει το κεφάλαιο. Και αυτή η αναγκαιότητα του

συστήματος θέτει τις βάσεις για την κρίση που θα επακολουθήσει. Γι' αυτό και έχω

και προσωπικά αναφερθεί στο γεγονός ότι η αφετηρία της σημερινής κρίσης

βρίσκεται στη λεγόμενη «χρυσή περίοδο του καπιταλισμού» των μεταπολεμικών χρόνων με τη ραγδαία ανάπτυξη και μεγέθυνση του συστήματος, με τα υψηλά ποσοστά κέρδους, με τη μεγάλη συγκέντρωση οικονομικής ισχύος στις ελίτ.

Οι κρίσεις είναι τα όρια του συστήματος στην άντληση κερδών ικανών για την αναπαραγωγή του. Και τα όρια αυτά τα συναντά με την αδυναμία ανακάλυψης ανταγωνιστικών τεχνολογιών και με την αδυναμία της χωρικής του επέκτασης.

Την περίοδο μετά τον 2° παγκόσμιο πόλεμο και ενώ Ευρώπη και ΗΠΑ απολάμβαναν τη «χρυσή περίοδο» του καπιταλισμού, η έκρηξη των πολυεθνικών επιχειρήσεων ήρθε ως αποτέλεσμα της συσσώρευσης και του συγκεντρωτισμού οικονομικής ισχύος στις επιχειρήσεις λόγω των υψηλών κερδών. Των κερδών από την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης. Η ανάγκη διατήρησης των υψηλών ρυθμών ανάπτυξης «σκόνταψε» στα εγγενή προβλήματα του συστήματος και το πρόβλημα επιχειρήθηκε να ξεπεραστεί μέσω της χωρικής του επέκτασης με τη μαζική επίθεση δανεισμού στην καπιταλιστική περιφέρεια. Η ανάγκη επέκτασης του συστήματος με την υποχρεωτική υπαγωγή χωρών σε καθεστώς υπερχρέωσης στις πολυεθνικές του χρήματος που εκείνη την περίοδο γιγαντώνονταν παράλληλα με τις μεγάλες επιχειρήσεις του καπιταλιστικού κέντρου, συνοδεύτηκε με σειρά βίαιων επιχειρήσεων από μεριάς του κεφαλαίου. Παραγωγικές δομές καταστράφηκαν, λαοί εκδιώχτηκαν από τη γη τους, πραξικοπήματα άνοιγαν το δρόμο στο πολυεθνικό κεφάλαιο, εμφύλιοι υποδαυλίζονταν. Το αποτέλεσμα αυτής της βίας ήταν τα υπερκέρδη από το δανεισμό για τις μεγάλες τράπεζες και την οικονομική ελίτ, ο πλουτισμός μιας μειοψηφικής ντόπιας ελίτ που στήριξε την κυρίαρχη τάση του κεφαλαίου, η ανέχεια, η πείνα και η εξαθλίωση ήταν το «κέρδος» για ολόκληρους λαούς. Εκατομμύρια ήταν οι υποσιτισμένοι, οι νεκροί από την έλλειψη τροφής, από την έλλειψη πόσιμου νερού, από αρρώστιες. Μια ολόκληρη ήπειρος -η Αφρική- καταστράφηκε ολοκληρωτικά, μια άλλη -η Λατινική Αμερική- έζησε και ζει ακόμα δεκαετίες φτώχειας, χρεοκοπιών, κρίσεων, πολιτικών πραξικοπημάτων. Έζησε όμως και μεγάλες στιγμές εξεγέρσεων και επαναστάσεων.

Είναι στη φύση του συστήματος η κερδοσκοπία, η απληστία, η κλοπή, η ληστεία. Είναι στη φύση του ο αμοραλισμός και θεμιτή κάθε εγκληματική πρακτική για την αναπαραγωγή του. Η υπερεκμετάλλευση ανθρώπων και φυσικών πόρων, η υποδούλωση κοινωνιών, η εξόντωση λαών, η βία, οι πόλεμοι στο βαθμό που υπηρετούν το κεφάλαιο και το κέρδος είναι μέρος του καπιταλιστικού παιχνιδιού. Ο καπιταλισμός είναι ένα βαθιά βίαιο και εγκληματικό σύστημα από την ίδια του τη φύση.

Ο υπερδανεισμός της περιφέρειας κατέληξε με τη χρεοκοπία πολλών χωρών. Ο κίνδυνος για απώλειες των κερδών των τραπεζών έφερε στην επιφάνεια το πρόβλημα του συστήματος. Ο καπιταλισμός ήταν ήδη σε κρίση που εκδηλώθηκε με τη μορφή

του στασιμοπληθωρισμού. Η αιτία εντοπίστηκε από το καθεστώς «στην ακριβή

εργασία και τους υψηλούς μισθούς που πυροδότησαν τον πληθωρισμό και υπονόμευσαν την ανάπτυξη». Η εκδήλωση της κρίσης εκείνη την περίοδο σηματοδότησε την έναρξη της νεοφιλελεύθερης επίθεσης στα εργασιακά δικαιώματα και τους μισθούς.

Η ανάγκη για όλο και μεγαλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης, για όλο και μεγαλύτερη καπιταλιστική επέκταση επιχειρήθηκε με τη συμπίεση του εργατικού κόστους και τη διόγκωση του χρηματιστηριακού κεφαλαίου. Όμως και τα δυο αυτά όπλα της ελίτ δεν έδιναν οριστικές λύσεις. Η μείωση του εργασιακού κόστους μείωνε συνεχώς τη δυνατότητα απορρόφησης του παραγόμενου -προϊόντος, και οι επενδύσεις σε χαρτιά οδήγησαν στην παγκόσμια φούσκα του χρέους που σήμερα σκάει έτοιμη να συμπαρασύρει ολόκληρες δομές του συστήματος. Οι μετοχές, τα ομόλογα, τα δάνεια, τα παράγωγα μέχρι το 2008 ήταν για χρόνια μια πηγή πλουτισμού για την οικονομική ελίτ, καθώς συνιστούσε εργαλείο άντλησης κερδών από την εργασία και

συσσώρευσης κοινωνικού πλούτου στα χέρια των προνομιούχων, και νομιμοποιόταν από την προσδοκία των μελλοντικών κερδών σε μια κατασκευασμένη προοπτική «διαρκούς ανάπτυξης σε ένα άφθαρτο, αθάνατο σύστημα». Το πλασματικό κεφάλαιο έφτασε να γίνει εννεαπλάσιο του παγκόσμιου ΑΕΠ στα μέσα της δεκαετίας του 2000, πολλές τράπεζες απέκτησαν ενεργητικό που ξεπερνούσε συχνά κατά πολύ το ΑΕΠ

των χωρών προέλευσης τους. Αυτή η υπερσυγκέντρωση πλασματικού κεφαλαίου που αδυνατεί να επενδυθεί, έχει πυροδοτήσει την εκδήλωση της κρίσης και το βάθος της είναι ανυπολόγιστο ακόμα και για τους ίδιους τους εξουσιαστές. Τα συνολικά απαξιωμένα κεφάλαια που θα πρέπει να καταστραφούν θα επιφέρουν ακόμα μεγαλύτερους σεισμούς στο σύστημα και τις κοινωνίες. Κάθε προσπάθεια δηλαδή,

που έχουν καταβάλει για να ξεπεράσουν την κρίση, έχει οδηγήσει το σύστημα πιο βαθιά σε αυτήν.

Σήμερα η κρίση είναι πολύ πιο σοβαρή από κάθε άλλη φορά. Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση κατέστησε το σύστημα παγκόσμιο αλλά έκανε παγκόσμια και την κρίση, ενώ η προχωρημένη αλληλεξάρτηση των συστημικών λειτουργιών βοηθάει τις σεισμικές δονήσεις της κρίσης να μεταφέρονται με μεγάλη ευκολία από τον ένα τομέα του συστήματος στον άλλο, από τη μια γωνιά του πλανήτη στην άλλη. Γι' αυτό και σήμερα, ένας κραδασμός σε μια από τις λειτουργίες του καπιταλισμού μπορεί να λειτουργήσει πολλαπλασιαστικά στον κίνδυνο ακόμα και καταρρεύσεων οικονομικών και πολιτικών δομών.

Οι ελίτ σε συνεργασία με τα κράτη διεξάγουν τη μεγαλύτερη ιστορικά επίθεση στις κοινωνίες για την άντληση του μέγιστου δυνατού πλούτου ώστε να μειώσει η υπερεθνική ελίτ το κόστος της κρίσης για τον εαυτό της, μεταφέροντας το στην κοινωνική βάση. Μέσα σε αυτή τη στόχευση μπορεί να απαντηθεί καλύτερα κάθε κίνηση της οικονομικής και πολιτικής ελίτ σήμερα: Από την οργανωμένη κερδοσκοπική επίθεση της για άντληση κερδών από το ευρωπαϊκό χρέος και το ευρώ -ένα πεδίο πρόσφορο για άμεσα μεγάλα κέρδη -, τα σχέδια δημοσιονομικής εξυγίανσης και «σωτηρίας» των υπερχρεωμένων χωρών, τη δημιουργία μηχανισμών στήριξης των κρατών και του τραπεζικού συστήματος στην Ευρώπη. Η Ελλάδα αποτέλεσε το

πρώτο πείραμα σε μια διαδικασία πτωχεύσεων χωρών και κατασχέσεων τους από τους πιστωτές, τις τράπεζες και τους μεγαλοεπενδυτές. Ήταν η πρώτη πράξη στη

διαδικασία δημιουργίας του νέου υπερεθνικού φεουδαρχισμού που προανέφερα.

Μόνο που αυτό το εξουσιαστικό μοντέλο δεν συνιστά καπιταλισμό. Ο καπιταλισμός για να αναπαραχθεί, όπως είναι ευρέως γνωστό, χρειάζεται μια κοινωνική βάση που να καταναλώνει το παραγόμενο προϊόν. Και αυτή η κοινωνική βάση σήμερα στραγγαλίζεται από το ίδιο το σύστημα. Για να μην μιλάω εγώ για τα αυτονόητα που κάθε λογικός άνθρωπος μπορεί εύκολα να διαπιστώσει, θα χρησιμοποιήσω τα λόγια ενός οικονομολόγου που υπηρετεί την άρχουσα οικονομική τάξη σήμερα, του

Νουριέλ Ρουμπινί: «.. .Τα τελευταία δύο με τρία χρόνια είχαμε μια επιδείνωση, γιατί υπήρξε μια ογκώδης ανακατανομή εισοδήματος από την εργασία προς το κεφάλαιο, από τους μισθούς προς τα κέρδη, ενώ η ανισότητα των εισοδημάτων έχει αυξηθεί. Έτσι, η ανακατανομή του εισοδήματος και του πλούτου κάνει το πρόβλημα της ανεπαρκούς ζήτησης ακόμα χειρότερο... Σε κάποιο σημείο ο καπιταλισμός μπορεί να αυτοκαταστραφεί. Δεν μπορείς να αποσπάς εισόδημα από την εργασία προς το κεφάλαιο, χωρίς να έχεις υπερβάλλουσα προσφορά και έλλειμμα γενικής ζήτησης. Αυτό είναι που έχει συμβεί. Νομίζαμε ότι οι αγορές λειτουργούν. Δεν λειτουργούν. Η εταιρεία προκειμένου να επιβιώσει και να ευημερήσει, μπορεί να σπρώχνει τα εργατικά κόστη όλο και πιο χαμηλά. Ωστόσο τα εργατικά κόστη είναι κάποιου άλλου το εισόδημα και η κατανάλωση. Γι' αυτό είναι μια αυτοκαταστροφική διαδικασία». Δεν αντιλαμβάνονται λοιπόν τα αφεντικά ότι οδηγούνται σε αδιέξοδο; Πιστεύω πως η υπερεθνική ελίτ το αντιλαμβάνεται, μόνο που προτιμά να φτάσει το σύστημα στα όρια του. Προτιμά να δει να καταστρέφονται, να πεθαίνουν λαοί, να χύνεται αίμα, να καταστρέφονται χώρες παρά να σταματήσει αυτή τη βίαιη αναδιανομή πλούτου προς όφελος της. Το αντιλαμβάνεται, μα η δίψα για οικονομική εξουσία και ισχύ είναι

άγρια και ανορθολογική. Το μόνο που μπορεί να την ανακόψει είναι η βίαιη

αντίδραση των λαών. Διαφορετικά η σημερινή κρίση θα καταλήξει σε συγκρούσεις, αφού αργά ή γρήγορα και όταν θα έχει προχωρήσει η διαδικασία ευθανασίας των

λαών, το αδιέξοδο από την αδυναμία αναπαραγωγής του συστήματος θα φέρει τη βία στο εσωτερικό της υπερεθνικής ελίτ της οποίας η διάσπαση είναι δεδομένη. Αποτέλεσμα αυτής της διάσπασης θα είναι ο πόλεμος.

Το δίλλημα που έχουν να αντιμετωπίσουν σήμερα οι λαοί είναι ένα: Επανάσταση ή θάνατο. Θάνατο από την πείνα, από το κρύο, από τις αρρώστιες. Ή θάνατος από έναν πόλεμο.

Πολιτική Κατάθεση της Πόλας Ρούπα στο Δικαστήριο (Μέρος 3-τελευταίο)

από Πόλα Ρούπα 20:05, Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2013

Πολιτική Κατάθεση της Πόλας Ρούπα στο Δικαστήριο (Μέρος 3)

Ο Επαναστατικός Αγώνας και εγώ προσωπικά έχω απαντήσει σε αυτό το ερώτημα: Επανάσταση.

Η υπερεθνική ελίτ και αυτό το δικαστήριο που την υπηρετεί απαντά με τη δίκη και την καταδίκη μας: Θάνατο.

Καταδικάστε μας. Και συγχρόνως καταδικάστε και τον αγώνα για την έξοδο από την κρίση. Καταδικάστε μας. Και συγχρόνως καταδικάστε τη μόνη επιλογή των λαών για επιβίωση. Καταδικάστε μας και υπηρετείστε σωστά τα μεγάλα αφεντικά σας. Καταδικάστε μας για να σωθεί το σύστημα, για να συνεχίσουν το εγκληματικό τους έργο οι κυβερνήσεις και τα αρπακτικά των αγορών. Για να συνεισφέρετε στη λεηλασία της χώρας, στη λεηλασία της φύσης, στη λεηλασία του λαού. Καταδικάστε μας για να βοηθήσετε στην διαδικασία της κοινωνικής ευθανασίας. Καταδικάστε μας για να προσφέρετε κι εσείς στη διαμόρφωση του σύγχρονου φασισμού πολεμώντας την προοπτική της Επανάστασης.

Σε όλη τη διάρκεια αυτής της δίκης υπερασπίστηκα τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα και ανέπτυξα επιχειρήματα για την όλη διαδικασία. Όλες οι ενστάσεις που κάναμε είχαν ένα πολιτικό σκεπτικό. Όλη η δίκη έτσι όπως εξελίχτηκε με τις παρεμβάσεις μας αποδείχτηκε πως ήταν μια καθαρά πολιτική δίκη. Αυτό έχει καταγραφεί ιστορικά και κανένα κατηγορητήριο, καμία απόφαση και κανένα σκεπτικό αυτού του δικαστηρίου δεν μπορεί να ακυρώσει. Την ιστορία σε αυτή τη δίκη τη γράψαμε εμείς. Και είναι μια πολιτική ιστορία.

Αποδείξαμε πως όχι μόνο το κατηγορητήριο, η δίκη και ο ίδιος ο «αντιτρομοκρατικός» νόμος με βάση τον οποίο μας δικάζετε έχουν έναν πολιτικό πυρήνα. Και αυτό συμβαίνει γιατί πρόκειται να δικάσουν πολιτικά υποκείμενα, γιατί έχουν να δικάσουν πράξεις και θέσεις αντικαθεστωτικές, δράση και Λόγο πολιτικό. Αποδείξαμε πως και εσείς βρίσκεστε στην έδρα ως πολιτικά όντα που υπηρετείτε πολιτικούς στόχους. Αποδείξαμε ότι όλη η επιχειρηματολογία των νομοθετών σας είναι σαθρή. Μέσα από τη διαδικασία αυτή η καθεστωτική επιχειρηματολογία κατέρρευσε.

Ενώ αρχικά είσαστε αρνητικοί για τη διαμόρφωση του καταλόγου των μαρτύρων κατηγορίας, κατόπιν δικών μας πιέσεων που βασίστηκαν σε πραγματικά επιχειρήματα

αποδεχτήκατε τη μη ορθότητα του βουλεύματος και καλέσατε μάρτυρες που εμείς προτείναμε.

Κάθε κίνηση που κάναμε κατά τη διάρκεια της δίκης, κάθε πρόταση, ένσταση, παρέμβαση, κάθε λέξη που είπαμε, είχε μια πολιτική αφετηρία και μια πολιτική στόχευση. Αφορούσε πρώτα και κύρια την οχύρωση της επαναστατικής ιστορίας μας από τις επιθέσεις της καθεστωτικής νομολογίας. Οφείλαμε να αντικρούσουμε τους ισχυρισμούς ότι η δράση του Επαναστατικού Αγώνα ήταν επικίνδυνη για πολίτες, ότι

οι ενέργειες ήταν «τυφλές», ότι δεν υπήρχε μέριμνα προστασίας για ανθρώπους άσχετους με τους εκάστοτε πολιτικούς στόχους. Η οργάνωση πάντα έβαζε υψηλά το ζήτημα της ασφάλειας και αυτό οφείλαμε να το στηρίξουμε. Πιστεύω πως αυτό αποδείχτηκε και μέσα από τη διαδικασία της δίκης.

Οι πολιτικές μας τοποθετήσεις κατάφεραν την αντιστροφή των ρόλων μέσα στο δικαστήριο. Εμείς, από κατηγορούμενοι γίναμε κατήγοροι. Κατήγοροι του οικονομικού και πολιτικού συστήματος, κατήγοροι της αστικής δικαιοσύνης και του ίδιου του δικαστηρίου σας. Μέσα από την διαδικασία αυτή καταδείξαμε ποιοι είναι οι πραγματικοί τρομοκράτες, οι εγκληματίες, οι δολοφόνοι. Ποιοι είναι οι εχθροί της κοινωνίας. Είναι το κράτος και η άρχουσα οικονομικά τάξη. Αυτούς υπηρετεί η δικαιοσύνη σας. Αυτούς υπηρετείτε και εσείς αφού θα μας καταδικάσετε ως «τρομοκράτες», θα μας καταδικάσετε για τις επιθέσεις εναντίον στόχων όπως οι τράπεζες, το χρηματιστήριο, τα αστυνομικά τμήματα, τα υπουργεία, τα δικαστήρια. Και όλους αυτούς τους στόχους εσείς τους χαρακτηρίζετε «κοινωφελείς οργανισμούς». Ανήκετε στην αισχρά μειοψηφία της κοινωνίας που πιστεύει πως αυτοί οι οργανισμοί είναι «κοινωφελείς», ότι υπάρχουν και λειτουργούν για το κοινό καλό και ότι συνιστά «τρομοκρατία» μια επίθεση εναντίον τους.

Σε αυτή η δίκη δόθηκε μια πολιτική μάχη. Και αυτή τη μάχη εμείς την έχουμε κερδίσει. Την έχουμε κερδίσει, άσχετα με τη στάση που ακολουθείτε ενώ απουσιάζουμε, άσχετα με την απόφαση που θα βγάλετε. Έτσι κι αλλιώς η απόφαση σας θα είναι καταδικαστική για όλα και αυτό το έχουμε επισημάνει επανειλημμένως κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Όχι μόνο θα είναι καταδικαστική, αλλά το ύψος των ποινών θα είναι ανάλογο της πολιτικής διάστασης που δώσαμε στη δίκη. Θα είναι ανάλογο του βαθμού που υπερασπιστήκαμε χωρίς καμία έκπτωση, χωρίς κανένα ενδοιασμό, χωρίς κανένα φόβο όλες τις ενέργειες της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας. Οι ποινές που θα μας επιβάλετε θα είναι μια απάντηση στο γεγονός ότι αυτή τη μάχη την κερδίσαμε εμείς.

Ζωντανέψαμε την ιστορία της οργάνωσης στη δικαστική αίθουσα. Αυτό συνιστά μεγαλύτερη ποινή. Υπερασπιστήκαμε μια-μια όλες τις ενέργειες της οργάνωσης. Αυτό συνιστά μεγαλύτερη ποινή. Αντικρούσαμε πολλές φορές το σκεπτικό σας. Δεν

αποδεχτήκαμε στιγμή την εξουσία σας. Αυτό επίσης, συνιστά μεγαλύτερη ποινή. Δεν υπολογίσαμε καν το μέγεθος των ποινών που θα μας επιβάλετε και γι' αυτό δεν μετρήσαμε τα λόγια μας, δεν κάναμε έκπτωση σε τίποτα, δεν κρύψαμε τίποτα και δεν κρυφτήκαμε. Και αυτό συνιστά μεγαλύτερη ποινή.

Μετατρέψαμε την αίθουσα του δικαστηρίου σας σε χώρο προπαγάνδας της κοινωνικής Επανάστασης. Συνδέσαμε την ιστορία του Επαναστατικού Αγώνα με την τρέχουσα πολιτική περίοδο, μιλήσαμε για τη σύγχρονη ιστορία, για τον ταξικό πόλεμο, για το σύστημα και τη βία του. Μιλήσαμε για τον αγώνα. Για τον ένοπλο αγώνα και την καθεστωτική ανατροπή. Μιλήσαμε για τη μόνη επιλογή των λαών. Την κοινωνική Επανάσταση. Και παρά το γεγονός ότι κράτος και ΜΜΕ προσπάθησαν να απομονώσουν τη δίκη, ο πολιτικός μας λόγος έχει διαρρήξει το τείχος σιωπής του καθεστώτος και έχει ταξιδέψει όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε πολλές άλλες χώρες του πλανήτη.

Θα λέγαμε πως αντίλογος δεν υπήρξε. Στην ουσία δεν είχαμε αντίπαλο. Και γι' αυτό θα έχουμε μεγαλύτερες ποινές.

Σας έχουμε πει επανειλημμένως ότι θα μας καταδικάσετε για την «αρχηγία» και με βάση αυτή την κατηγορία θα μπορέσετε να μας καταδικάσετε για ηθική αυτουργία στις ενέργειες. Η πολιτική μας στάση θα χρησιμοποιηθεί από εσάς, το γνωρίζουμε εκ των προτέρων, ως επιχείρημα για την κατηγορία της «αρχηγίας». Οι πολιτικές τοποθετήσεις μας θα χρησιμοποιηθούν ως «ομολογία συμμετοχής στην οργάνωση» των ενεργειών. Υπήρχε περίπτωση λόγω αυτής της αναμενόμενης εξέλιξης να κάνουμε πίσω και να μην μιλήσουμε για τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα, να μην αναδείξουμε την πολιτική της διάσταση, να μην υπερασπιστούμε τον πολιτικό σχεδιασμό και τις στοχεύσεις της; Υπήρχε περίπτωση να σιωπήσουμε παρακολουθώντας παθητικά να ακυρώνεται μέσα από τη διαδικασία της δίκης η πολιτική φύση της οργάνωσης και των ενεργειών που πραγματοποίησε; Υπήρχε περίπτωση να σιωπήσουμε στο όνομα μιας «ευνοϊκής» μεταχείρισης μπροστά στις όποιες απόπειρες να εγκληματοποιηθεί η δράση του Επαναστατικού Αγώνα και συνεπώς και εμείς οι ίδιοι;

Αναλάβαμε την πολιτική ευθύνη χωρίς να υπάρχουν στοιχεία ικανά να στοιχειοθετήσουν τη συμμετοχή μας στον Επαναστατικό Αγώνα. Γνωρίζετε πολύ καλά ότι ανέλαβα την πολιτική ευθύνη από επιλογή και όχι λόγω εγκλωβισμού σε κάποιο ανυπέρβλητο κατηγορητήριο. Η ανάληψη πολιτικής ευθύνης στο βαθμό που είναι ελεύθερη πολιτική επιλογή, ανεξάρτητη από το κατηγορητήριο, έχει ως φυσική συνέχεια την πολιτική υπεράσπιση των επιλογών αγώνα στις δικαστικές αίθουσες. Σημαίνει αξιοποίηση της καταστολής για την όξυνση, τη ριζοσπαστικοποίηση του αγώνα μέσα από τις φυλακές, μέσα από τα δικαστήρια. Η ανάληψη πολιτικής ευθύνης

σημαίνει πως δεν παίρνεις στάση άμυνας, αλλά επίθεσης απέναντι στο καθεστώς. Σημαίνει πως μετατρέπεις ένα καθεστώς ομηρίας που σου επιβάλει το κράτος σε όπλο ενάντια στο σύστημα.

Η ανάληψη πολιτικής ευθύνης είναι μια ευθύνη για να πολεμήσεις μέχρι τέλους.

Χωρίς υπολογισμούς, χωρίς υπεκφυγές. Η ανάληψη πολιτικής ευθύνης σημαίνει πως έχεις παραμερίσει το ατομικό συμφέρον μπροστά στο συλλογικό, μπροστά στον

αγώνα για την Επανάσταση. Και αυτό από μόνο του καθιστά γελοίο το όποιο καθεστωτικό αντεπιχείρημα για τη μη πολιτικότητά μας. Γιατί ποιο μη πολιτικό ον βάζει το συλλογικό, το κοινωνικό συμφέρον πάνω από το ατομικό, υποθηκεύοντας ολόκληρη τη ζωή του;

Όπως είπα και στην αρχή του κειμένου μου, δεν ένοιωθα ούτε νοιώθω υπόλογος απέναντι στο κράτος, απέναντι στο καθεστώς, απέναντι σε εσάς. Η καταστολή από τη στιγμή που δεν καταφέρνει να λυγίσει τους αγωνιστές, καταφέρνει να τους δυναμώσει ακόμα περισσότερο. Η περίοδος των συλλήψεων μας ήταν μια περίοδος-ορόσημο για εμένα. Ένας σύντροφος μου είχε πέσει νεκρός από ένοπλο φρουρό του κράτους. Ακολούθησε το κατασταλτικό χτύπημα ενάντια στην οργάνωση που συμμετείχα. Με συνέλαβαν και με φυλάκισαν. Με κράτησαν έξι μηνών έγκυο για πέντε μέρες στα κελιά της «αντιτρομοκρατικής» με το φως αναμμένο 24 ώρες το 24ωρο και με ένα τσούρμο ασφαλίτες να μιλούν αδιάκοπα έξω από τα κελιά. Στόχος να αποκλειστεί η δυνατότητα ύπνου. Ποιο ήταν το ζητούμενο; Να εξαντλήσουν σωματικά, πνευματικά και ψυχικά τον κρατούμενο, ώστε να του σπάσει πιο εύκολα το ηθικό. Σε όλες τις μεταγωγές με είχαν δεμένη πισθάγκωνα κάτι που γνωρίζει κάθε έγκυος πόσο επώδυνο είναι. Αν περίμενα κάποια ειδική μεταχείριση ως έγκυος; Φυσικά και όχι. Πόλεμο έχουμε. Και σε αυτό τον πόλεμο περισσεύουν οι ευαισθησίες. Γνωρίζω πως τα σκυλιά . του κράτους είναι βασανιστές και δολοφόνοι. Και το γεγονός ότι διψούν για αίμα -για το δικό μας αίμα- φάνηκε και στη δήλωση μπάτσων της ομάδας Δίας που σε προσαγωγή μετά ξυλοδαρμών συντρόφου, του διαμήνυσαν για εμάς: «όταν μάθαμε ότι βγήκαν στην παρανομία χαρήκαμε γιατί όταν τους βρούμε θα τους ξαπλώσουμε». Εννοούν, φυσικά, ότι θα μας δολοφονήσουν. Και σίγουρα αυτή η δήλωση δεν αφορά την υποκειμενική διάθεση των συγκεκριμένων μπάτσων. Πόλεμο έχουμε. Και η πολιτική μας επιλογή και στάση μας, μας καθιστά ιδιαίτερο πρόβλημα για το κράτος. Πόλεμο έχουμε. Και αυτόν τον πόλεμο δεν τον ξεκινήσαμε εμείς. Τον ξεκίνησε το καθεστώς που υπηρετείτε και εσείς συμμετέχετε ενεργά σε αυτόν. Είναι ο ταξικός και κοινωνικός πόλεμος. Είναι ο ίδιος πόλεμος στον οποίο είχε αναφερθεί ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον πλανήτη που λεηλάτησε μέρος του κοινωνικού πλούτου μέσω της χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας, ο Γουόρεν Μπάφετ, λέγοντας

πως «υπάρχει ταξικός πόλεμος. Αλλά είναι η δική μου τάξη, η τάξη των πλουσίων που εξαπολύει αυτόν τον πόλεμο και τον κερδίζει». Στον ίδιο πόλεμο που έχει εξαπολύσει ο Μπάφετ και η τάξη του συμμετέχετε και εσείς. Και έχετε ταχθεί με τη μεριά των πλουσίων. Στον ίδιο πόλεμο εμείς έχουμε εμπλακεί επιχειρώντας να αντιστρέψουμε τους όρους προς όφελος των προλετάριων. Προς όφελος των φτωχών. Οι επιλογές αγώνα που έχουμε κάνει, η στάση μας, το γεγονός ότι δεν σιωπούμε μας καθιστά στόχους. Και σε αυτόν τον πόλεμο είμαι βέβαιη πως πολλοί από τον κρατικό μηχανισμό σας θα μας ήθελαν νεκρούς.

Το καθεστώς σας με υποχρέωσε να γεννήσω στη φυλακή. Έθεσε το νεογέννητο παιδί μου σε καθεστώς αιχμαλωσίας. Πολιτικής αιχμαλωσίας. Το υποχρέωσε να ζήσει την πρώτη περίοδο της ζωής του στις φυλακές σας. Εκεί μίλησε για πρώτη φορά, εκεί περπάτησε. Εκεί ανέπνευσε τον βρώμικο αέρα των φυλακών σας.

Πόλεμο έχουμε. Και στον πόλεμο αυτό στοχοποιήσατε και στοχοποιείτε το παιδί μου. Δεν ένοιωσα ποτέ μου ότι όφειλα να κρατήσω μια καρτερική στάση απέναντι στον εγκλεισμό. Δεν ένοιωσα ποτέ μου ότι έκανα κάτι για το οποίο «πρέπει να πληρώσω». Δεν υπήρξα στιγμή «βολική κρατούμενη». Δεν προσαρμόστηκα στη συνθήκη που μου επέβαλε το καθεστώς σας. Μια συνθήκη που πίστευα πάντα πως ήταν όχι απλώς άδικη -αφού εγώ τασσόμουν με το Δίκιο και όχι οι αντίπαλοι μου-, αλλά ήταν εγκληματική. Ήταν εγκληματική κυρίως γιατί η εκδίκηση του κράτους στρεφόταν και εναντίον του παιδιού μου. Και αυτό είναι κάτι που δεν θα σας το συγχωρήσω ποτέ, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Πόλεμο έχουμε. Αλλά αυτή η πράξη του πολέμου σας είναι η πιο επαίσχυντη.

Η ανάληψη πολιτικής ευθύνης μου παρείχε και μια πολιτική ελευθερία εντός των φυλακών. Την ελευθερία να μην αποδέχομαι τους παραλογισμούς, τους περιορισμούς, και εξαναγκασμούς του «σωφρονιστικού» σας συστήματος, οι οποίοι γίνονταν πολύ πιο απεχθείς, επικίνδυνοι και εγκληματικοί όταν επιβάλλονταν και στο παιδί μου. Η ελευθερία της ανάληψη πολιτικής ευθύνης ήταν ένα όπλο για εμένα για να παλέψω ενάντια στο σύστημα των φυλακών και να κατακτήσω μικρές και μεγάλες νίκες σε πολλά επίπεδα. Όμως καμία παραχώρηση από μεριάς του συστήματος σας δεν μπορεί να καταστήσει ελαφρύτερη τη θέση σας για το γεγονός ότι το παιδί μου πλήρωσε με πολύμηνη αιχμαλωσία το πολιτικό σας μίσος εναντίον μου.

Η ανάληψη πολιτικής ευθύνης, η πολιτική μου στάση, αυτό το κείμενο, η δράση μου για μια ελεύθερη κοινωνία είναι ένας φόρος τιμής και για το παιδί μου. Για να μη ζήσει σε ένα κόσμο αδικίας, σε ένα κόσμο που βασιλεύει το έγκλημα του ισχυρού ενάντια στον αδύνατο. Και επειδή στις μέρες μας όλο και περισσότεροι

ΐ

αντιλαμβάνονται πλέον πως η εξατομικευμένη αναζήτηση μιας «καλύτερης ζωής» είναι αδιέξοδη και πως μόνο συλλογικά ως κοινωνία των αδυνατούν θα ανατρέψουμε

την καταστροφική πορεία που μας επιβάλλουν οι κυρίαρχοι, είναι το μεγαλύτερο χρέος μας απέναντι στα παιδιά μας να αλλάξουμε τον κόσμο, να κάνουμε την Επανάσταση. Αυτή είναι και η μόνη κληρονομιά που έχω να του αφήσω. Μια κληρονομιά επαναστατική.

Η επιλογή της ένοπλης δράσης για εμένα ήταν μια καθαρά πολιτική επιλογή. Θα

έλεγα πως ήταν μια απόφαση πολιτικής ωρίμανσης μετά από μια μακρά περίοδο δράσης στους κόλπους του ευρύτερου και πολύμορφου αναρχικού κινήματος. Ο Επαναστατικός Αγώνας υπήρξε γνήσιο τέκνο του αναρχικού κινήματος στην Ελλάδα, γεγονός που έχει καταγραφεί ιστορικά τόσο με τη δράση όσο και με τη θεωρία, με το Λόγο που διατύπωσε.

Η δική μου αγωνιστική πορεία μέχρι την ένταξη μου στον Επαναστατικό Αγώνα ήταν μακρά-και πολυδιάστατη. Πιστεύω πως υπήρξα όχι απλώς μια αγωνίστρια του αναρχικού κινήματος που ακολουθούσε ένα πολιτικό ρεύμα, αλλά συμμετείχα ενεργά στη διαμόρφωση και την εξέλιξη του. Εξάλλου πάντα ήταν βαθιά η πίστη μου στην σημασία και την κοινωνική αναγκαιότητα της ανάπτυξης ενός ισχυρού ανατρεπτικού κινήματος που θα έφερνε την Επανάσταση. Και ανέκαθεν πίστευα πως για να καταφέρει ένα κίνημα να βάλει σε μια επαναστατική τροχιά την ιστορία, οφείλει να είναι διαρκώς ρηξικέλευθο ακόμα και ως προς τον ίδιο του τον εαυτό.

Από το 1989 οπότε και ξεκίνησε η δράση μου, η ενεργή παρουσία μου σε πολιτικά γεγονότα ήταν αδιάκοπη. Η ζωή μου ταυτίστηκε με το αναρχικό κίνημα, ταυτίστηκε με την καθεστωτική ανατροπή και την Επανάσταση. Μια καθοριστική στιγμή για εμένα υπήρξε η σύλληψη μου μαζί με άλλους 32 συντρόφους για αφισοκόλληση το '91, με την οποία καταγγέλλαμε την πυρπόληση της πρυτανείας του Πολυτεχνείου

από την αστυνομία και την εισβολή της στο πανεπιστημιακό άσυλο. Τότε, στα κρατητήρια της ασφάλειας έζησα στο πετσί μου την κρατική βαρβαρότητα, καθώς η σύλληψη εκείνη κατέληξε στον πρώτο μετά τη χούντα των συνταγματαρχών ομαδικό βασανισμό πολιτικών κρατουμένων. Τότε ήταν που για πρώτη φορά είπα στον εαυτό μου πως με το κράτος «έχουμε πόλεμο». Και αυτή η σκέψη διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό την αγωνιστική μου συνείδηση. Η συμμετοχή στο κίνημα δεν είναι ένα παιχνίδι διαμαρτυρίας, αμφισβήτησης, εναλλακτικού τρόπου ζωής. Η συμμετοχή στο κίνημα είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση.

Σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του '90, δεκαετία που ξεκίνησε η βίαιη νεοφιλελεύθερη επίθεση από το κεφάλαιο και το κράτος στην ελληνική κοινωνία, εκδηλώθηκε μια μακρά σειρά από γεγονότα και δράσεις των αναρχικών στις οποίες ήμουν ενεργά παρούσα. Η κατάληψη του Πολυτεχνείου το '90 σε απάντηση στην αθώωση του μπάτσου Μελίστα που δολοφόνησε τον Μιχάλη Καλτεζά. Η εξέγερση

και η κατάληψη του Πολυτεχνείου το '95 που έληξε με την καταπάτηση του ασύλου και τη σύλληψη μας, τη σύλληψη 504 εξεγερμένων. Διαδηλώσεις και συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής όπως αυτές που πραγματοποιήθηκαν κατά την επίσκεψη των δύο αμερικανών προέδρων, του Μπους το '91 και του Κλίντον το '99. Διαδηλώσεις και συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής ενάντια στα νεοφιλελεύθερα μέτρα στην εκπαίδευση (π.χ. νόμος Αρσένη) και στην εργασία (π.χ. εκπαιδευτικοί). Διαδηλώσεις και συγκρούσεις ενάντια στον πόλεμο των νατοϊκών στην πρώην Γιουγκοσλαβία το '99 και του αμερικάνικου κράτους και των συμμάχων του στο Ιράκ το 2003, ενάντια στην σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Θεσσαλονίκη το 2003.

Είναι φυσικά αναρίθμητα τα μεγάλα αλλά και τα μικρά γεγονότα που αυτά τα χρόνια δημιουργήσαμε ή καθορίσαμε με τη δράση μας οι αναρχικοί. Και ήταν αρκετές και οι αλληλέγγυες παρουσίες και παρεμβάσεις μας σε κοινωνικές αντιστάσεις που αναπτύχθηκαν εκείνη την περίοδο, όπως αυτός των κατοίκων του Στρυμονικού που αντιδρούσαν στην εγκατάσταση εργοστασίου χρυσού στην περιοχή τους από την πολυεθνική TVX Gold.

Οι επιλογές αγώνα που έκανα συμπεριλάμβαναν κάθε εργαλείο και μέσο. Συνελεύσεις και δημόσιες εκδηλώσεις, διαδηλώσεις και καταλήψεις, καταλήψεις στέγης για τη συμμετοχή μου στις οποίες έχω συλληφθεί και δικαστεί. Όπως επίσης, έχω συλληφθεί και για την αλληλέγγυα δράση μου σε πολιτικούς κρατούμενους.

Όλη αυτή η μακρά πορεία αγώνα ήταν ένα πολιτικό σχολείο. Όμως το μεγαλύτερο πολιτικό σχολείο για εμένα υπήρξε ο Επαναστατικός Αγώνας. Όπως είπα και νωρίτερα η απόφαση μου να ενταχθώ στις γραμμές του Επαναστατικού Αγώνα ήταν μια απόφαση πολιτικής ωρίμανσης. Ήρθε ως φυσικό αποτέλεσμα της μακροχρόνιας δράσης μου μέσα σε μια περίοδο που κάθε χρόνο, κάθε μέρα που περνούσε ζούσα την όξυνση του ταξικού και κοινωνικού πολέμου από το κράτος και το κεφάλαιο ενάντια στην κοινωνική βάση, ενάντια στους προλετάριους. Η ανάγκη ανάπτυξη της ένοπλης δράσης από αναρχικούς υπαγορεύτηκε από την ιστορική εξέλιξη του ίδιου του ταξικού και κοινωνικού πολέμου.

Πάντα πίστευα πως ένα ανατρεπτικό κίνημα οφείλει να αναπτύσσει και να προωθεί και τον ένοπλο αγώνα. Στην περίοδο όμως που έζησα ως ενεργό πολιτικό πρόσωπο, η έλλειψη της ένοπλης επαναστατικής δράσης αποτελούσε ένα τεράστιο και ανεκπλήρωτο κενό που έπρεπε να καλυφθεί. Και αυτό γιατί έπρεπε να δοθούν δυναμικές απαντήσεις στην όξυνση του πολέμου από τους κυρίαρχους, έπρεπε να αμφισβητηθεί δυναμικά και πιο αποτελεσματικά η παντοδυναμία των εξουσιαστών, έπρεπε να επιχειρηθεί η αντιστροφή του πολιτικού περιβάλλοντος που προωθούσε την ηττοπάθεια και την παραίτηση στους προλετάριους. Έπρεπε επίσης, να μπει ξανά ως συλλογικό κοινωνικό πρόταγμα η ανατροπή του καθεστώτος και η κοινωνική

Επανάσταση. Και όσον αφορά το τελευταίο η ένοπλη δράση προσφέρει πάντα τη μοναδική ευκαιρία να επικοινωνούν οι επαναστάτες με πολλούς περισσότερους ανθρώπους, καθώς οι ένοπλες ενέργειες καταφέρνουν να διαρρηγνύουν το τείχος της καθεστωτικής προπαγάνδας και να απογειώνουν το επαναστατικό πρόταγμα. Παράλληλα έπρεπε να μπουν οι όροι για τη διαμόρφωση ενός ευρύτερου επαναστατικού κοινωνικού και πολιτικού κινήματος που θα μπορούσε να καθορίσει το ρου της ιστορίας προς το συμφέρον των προλετάριων και να θέσει τους όρους για την ένοπλη προλεταριακή αντεπίθεση, για την ανατροπή του συστήματος και την κοινωνική Επανάσταση. Και προς αυτή την κατεύθυνση δούλευε ο Επαναστατικός Αγώνας, καθώς η δράση του και ο Λόγος του ήταν άρρηκτα συνδεμένα με αυτή την στόχευση. Κατά την άποψη μου ο Επαναστατικός Αγώνας δεν ήταν μια απλή συνιστώσα του ανατρεπτικού κινήματος. Υπήρξε σε πολλές στιγμές η φωνή του κινήματος που οφείλαμε και οφείλουμε να φτιάξουμε για να καταφέρουμε την ανατροπή, για να καταφέρουμε τη νίκη, για να γίνει πραγματικότητα η Επανάσταση.

Σε όλη τη διάρκεια της διαδικασίας αναλύσαμε το πολιτικό σκεπτικό κάθε ενέργειας που πραγματοποιήθηκε από τον Επαναστατικό Αγώνα. Όλες οι επιλογές δράσης της οργάνωσης πατούσαν σε μια πολιτική βάση. Οι στοχεύσεις της και τα χτυπήματα που πραγματοποίησε παρόλο που αφορούσαν θεσμούς, σύμβολα και οργανισμούς του καθεστώτος με διαχρονική βαρύτητα και σημασία για τους επαναστάτες, επιλέγονταν με βάση τη θέση τους σε ένα συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο. Ο Επαναστατικός Αγώνας πρώτα έθετε την αιχμή της πολιτικής κατεύθυνσης που θα ακολουθούσε, η οποία αιχμή καθοριζόταν από τις ίδιες τις προτεραιότητες που έβαζε η οικονομική και πολιτική εξουσία για την προώθηση των σχεδίων της, για την ένταση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης στην κοινωνική βάση. Πρώτα έθετε την ανάλυση για την ιστορική φάση του συστήματος, την εξέλιξη και τους στόχους του. Οι

επιλογές αγώνα, η δράση ήταν πάντα απόρροια αυτής της ανάλυσης.

Η οργάνωση το πρώτο διάστημα της δράσης της που θα προσδιορίζαμε από το 2003 έως το 2008, είχε ως πολιτική προτεραιότητα την απάντηση στο πολιτικο-στρατιωτικό δόγμα των κυρίαρχων, τον πόλεμο κατά της «τρομοκρατίας», και την απάντηση στη νεοφιλελεύθερη επίθεση που διεξήγαγε η οικονομική και πολιτική εξουσία. Η πρώτη αιχμή αφορούσε την πολιτική- στρατιωτική στρατηγική που εφάρμοζε η υπερεθνική ελίτ στα πλαίσια της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Η δεύτερη αφορούσε την οικονομική στρατηγική της. Όπως χαρακτηριστικά έγραφε η πρώτη προκήρυξη του Επαναστατικού Αγώνα, και οι δυο αυτές κατευθύνσεις αποτελούσαν την πολιτική-στρατιωτική και την οικονομική διάσταση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Και οι δυο κατευθύνσεις αφορούσαν προσπάθειες για την αντιμετώπιση της

πολυδιάστατης συστημικής κρίσης που δεκαετίες πριν υπέβοσκε απειλώντας το σύστημα και εκδηλωνόταν μέσα από διαδοχικές και συνεχείς οικονομικές αναταράξεις, που μόνο φαινομενικά ήταν «αποσπασματικές και ανεξάρτητες» μεταξύ τους. Η αγριότητα του νεοφιλελευθερισμού, οι πόλεμοι και οι στρατιωτικές επιθέσεις, η ένταση της κρατικής βίας στο εσωτερικό των χωρών που εκδηλωνόταν μέσω της αστυνομικής και δικαστικής εξουσίας ήταν πτυχές μιας ενιαίας στρατηγικής του συστήματος που αφορούσε την αντιμετώπιση της κρίσης του και τη διασφάλιση της επιβίωσης του μέσα από μια πολύπλευρη προσπάθεια επέκτασης του σε όλο τον πλανήτη με τη χρήση της βίας, της τρομοκρατίας, της λεηλασίας, του θανάτου.

Το διάστημα που ξεκίνησε ο Επαναστατικός Αγώνας και όλη η πρώτη περίοδος της δράσης του έχει χαρακτηριστεί ιστορικά από την οικονομική ελίτ ως η περίοδος της «μεγαλύτερης ανάπτυξης που έχουν ζήσει οι τελευταίες γενιές». Αναφέρεται φυσικά, στη συσσώρευση του κεφαλαίου και την υπερσυγκέντρωση οικονομικής δύναμης που κατάφερε μια μειοψηφία παγκοσμίως με τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Αναφέρεται στα πλούτη που αποκόμισε λεηλατώντας τον κοινωνικό πλούτο και πραγματοποιώντας τη μεγαλύτερη αναδιανομή εισοδημάτων που είχε γνωρίσει μέχρι εκείνη την περίοδο η ανθρωπότητα. Αναφέρεται στην περίοδο που ο περιορισμός των κερδών από την πραγματική οικονομία οδήγησε στη διόγκωση του χρηματιστηριακού κεφαλαίου, στις διαδοχικές χρηματιστηριακές φούσκες, στην πρωτοφανή για την ιστορία του καπιταλισμού μεγέθυνση του πλασματικού κεφαλαίου. Οδήγησε στην «ανάπτυξη μέσω της μόχλευσης» και την έκρηξη του δανεισμού παγκοσμίως. Αυτοί

οι παράγοντες έφεραν τη «μεγαλύτερη ιστορικά ανάπτυξη» του κεφαλαίου.

Τη μεγαλύτερη ιστορικά συγκέντρωση οικονομικής δύναμης στα χέρια των πλουσίων. Τα χρόνια που προηγήθηκαν η οικονομική ελίτ κατάφερε να «δέσει» τους λαούς μέσω των χρεών, ιδιωτικών και δημόσιων, και σήμερα που η συστημική κρίση έχει πάρει την πιο άγρια και οριακή μορφή της, τους κρατά σε καθεστώς ομηρίας και τους στραγγαλίζει.

Οι επιλογές δράσης του Επαναστατικού Αγώνα και οι στόχοι επίθεσης αποφασίζονταν με βάση την ελληνική ιστορική συγκυρία. Όμως αυτή δεν ήταν δυνατό να ειδωθεί ξεκομμένη από τη συνολική παγκόσμια πορεία του συστήματος, γι' αυτό και πάντα στις προκηρύξεις αναλυόταν το διεθνές οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο ήταν ενταγμένη.

Οι επιθέσεις εναντίον των δικαστηρίων της Ευελπίδων, της κλούβας των ΜΑΤ στην Πέτρου Ράλλη, του αστυνομικού τμήματος της Καλλιθέας έγιναν ως απάντηση στον πόλεμο κατά της «τρομοκρατίας» έτσι όπως αυτός εκδηλωνόταν στο εσωτερικό της χώρας με την όξυνση της αστυνομικής βίας, με τη θεσμοθέτηση των πρώτων «αντιτρομοκρατικών» νόμων και την ενίσχυση του νομοθετικού οπλοστασίου του

κράτους για την αντιμετώπιση του ένοπλου αγώνα, με τις κατασταλτικές επιθέσεις εναντίον ένοπλων οργανώσεων και τις συλλήψεις αγωνιστών, με τις φυλακίσεις στα ελληνικά λευκά κελιά και τη συγκρότηση έκτατων στρατοδικείων για πολιτικούς κρατούμενους. Οι πρώτες επιθέσεις της οργάνωσης παρά το συμβολικό τους χαρακτήρα κατάφεραν να διαρρήξουν το κλίμα τρομοκρατίας εναντίον της κοινωνίας που ήθελε να επιβάλει το κράτος αξιοποιώντας την κατασταλτική επίθεση εναντίον της 17Ν και τις συλλήψεις αγωνιστών για συμμετοχή στον ΕΛΑ. Εκείνη η τακτικής φύσεως νίκη του κράτους επί του ένοπλου αγώνα επιχειρήθηκε μέσω της καθεστωτικής προπαγάνδας να αναδειχτεί από τους ταξικούς μας αντιπάλους όχι μόνο ως νίκη επί της ένοπλης αντίστασης στο καθεστώς, αλλά και ως ταφόπλακα για την προοπτική της ανατροπής του καθεστώτος και της Επανάστασης.

Μια ιδιαίτερη αναφορά οφείλω να κάνω για την επίθεση στο αστυνομικό τμήμα της Καλλιθέας στις 5 Μάη του 2004. Η επίθεση αυτή έγινε σε μια περίοδο που η «αντιτρομοκρατική» εκστρατεία βρισκόταν στο απόγειο της διεθνώς ενώ στην

Ελλάδα πλησίαζε η ημερομηνία έναρξης των ολυμπιακών αγώνων. Η ενέργεια αυτή είχε χαρακτηριστεί από παράγοντα της τότε κυβέρνησης της ΝΔ ως ενέργεια

«εσχάτης προδοσίας» κατά της Ελλάδας και των συμφερόντων της, γιατί υπονόμευε την ομαλή διεξαγωγή των αγώνων στους οποίους τόσα πολλά είχε επενδύσει η ντόπια πολιτική και οικονομική άρχουσα τάξη. Ο Επαναστατικός Αγώνας όμως από τότε είχε εκτενώς μιλήσει για το έγκλημα κατά του λαού που διέπραττε η ελληνική ελίτ με αυτή τη πανάκριβη φιέστα, για την οποία εκτινάχθηκε το χρέος σε πρωτοφανή επίπεδα. Σήμερα με την κρίση χρέους, οι περισσότεροι καθεστωτικοί πολιτικοί μιλούν για το «λάθος των ολυμπιακών αγώνων». Σε αυτούς φυσικά, δεν συγκαταλέγονται όσοι ενεπλάκησαν άμεσα με αυτούς, αποσπώντας για τον εαυτό τους ένα μερίδιο από τα κέρδη αυτής της καταστροφικής για τη χώρα επιχείρησης.

Να κάνω μια παρένθεση για να ρωτήσω ποια μη πολιτική ενέργεια θα την αποκαλούσε μια κυβέρνηση ως «πράξη εσχάτης προδοσίας»;

Ένα άμεσο αποτέλεσμα εκείνης της ενέργειας ήταν η πτώση του χρηματιστηρίου του Χονγκ Κονγκ λόγω του μεγάλου φόβου της υπερεθνικής ελίτ για τη διεξαγωγή ένοπλων επιθέσεων στην Ελλάδα εν μέσω της ολυμπιακής περιόδου. Αυτό το γεγονός ανέδειξε τόσο την έντονη ανασφάλεια της υπερεθνικής ελίτ για την ανάπτυξη ένοπλου αγώνα ιδίως μέσα σε μια πολύ ευαίσθητη περίοδο, όσο και το μεγάλο βαθμό διάχυσης των αποτελεσμάτων της ένοπλης δράσης λόγω του προχωρημένου βαθμού αλληλεξάρτησης στο παγκοσμιοποιημένο σύστημα. Καινά ρωτήσω, ποια μη πολιτική ενέργεια, όσο σοβαρή και αν είναι μπορεί να προκαλέσει πτώση του χρηματιστηριακού δείκτη σε μια μακρινή χώρα; Ακόμα και αν υποθέταμε πως εκείνη την περίοδο εκδηλωνόταν μια έξαρση των ανθρωποκτονιών στη χώρα, ποσώς δεν θα

ενδιέφερε την ελίτ, καμία χρηματιστηριακή πτώση δεν θα εκδηλωνόταν αφού θα επρόκειτο για μη πολιτικές πράξεις που δεν στρέφονται κατά του καθεστώτος. Ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα στην πρώτη περίοδο της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα είχε η επίθεση εναντίον της αμερικάνικης πρεσβείας, της ηγέτιδας παγκοσμίως πολιτικής, στρατιωτικής και οικονομικής δύναμης. Η επίθεση αυτή με τον ισχυρό πολιτικό συμβολισμό κατάφερε να φέρει αναβρασμό στην κορυφή του κρατικού μηχανισμού και αποτελεί ως σήμερα μια μαύρη σελίδα για την ελληνική πολιτική ελίτ. Για τον λαό όμως αποτέλεσε μια παραδειγματική επίθεση εναντίον ενός ιστορικού εχθρού της χώρας που πρωτοστάτησε στο να γραφούν οι πιο μελανές σελίδες της μεταπολεμικής ελληνικής ιστορίας.

Σήμερα, έξι σχεδόν χρόνια μετά, η ενέργεια αυτή παραμένει ιδιαίτερα επίκαιρη.

Οι ΗΠΑ ως πολιτικό και οικονομικό καθεστώς εξακολουθούν να βρίσκονται στην κορυφή της παγκόσμιας συστημικής ιεραρχίας. Στις μητροπόλεις των ΗΠΑ συγκεντρώνεται το μεγαλύτερο μέρος του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Η Wall Street αποτελεί ένα κορυφαίο χώρο λήψης αποφάσεων για το σύστημα παγκοσμίως, που δεν έχουν μόνο οικονομικές αλλά και πολιτικές συνέπειες. Οι μεγαλύτεροι οίκοι χρηματιστικής κερδοσκοπίας εδρεύουν εκεί, όπως η Goldman Sachs, η Morgan Stanley, η Citi, η J.P. Morgan καθώς και αμέτρητα heads funds που σε συνεργασία πάντα με τις επενδυτικές τράπεζες και την κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ, τη Fed, αξιοποιούν την παγκόσμια κρίση για την άμεση και μαζική αναδιανομή του παγκόσμιου πλούτου από την κοινωνική βάση προς την κορυφή, από τους λαούς προς την υπερεθνική ελίτ. Από εκεί και με όχημα τους προαναφερόμενους επενδυτικούς οργανισμούς ξεκίνησε η γιγαντιαία κερδοσκοπική επιχείρηση από μεγάλη μερίδα της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ, που στόχευε στην εκμετάλλευση της κρίσης στις ευρωπαϊκές χώρες για την αποκόμιση άμεσων μεγάλων κερδών. Αυτό είναι ένα ιστορικά καταγεγραμμένο γεγονός και δεν συνιστά κάποια θεωρία συνομωσίας, αλλά είναι απόρροια της ίδιας της συστημικής κρίσης, της αναζήτησης διεξόδων για τα συνεχώς μειούμενα κέρδη και την ανάγκη για διαρκή επέκταση του κεφαλαίου.

Εκεί εδρεύουν οι σημαντικότεροι και γνωστοί σε όλους πλέον «οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης», η Moody' s, η Fitch, η Standard & Poor' s που άλλοτε άμεσα και άλλοτε έμμεσα κατευθύνουν το υπερεθνικό κεφάλαιο στις κινήσεις του και με τις εκθέσεις τους υπηρετούν τις στοχεύσεις και τα σχέδια των οικονομικά ισχυρών του πλανήτη. Με τις γνωστές βαθμολογίες τους και την πιστοληπτική αξιολόγηση των κρατών καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις εξελίξεις στην κρίση του χρέους και τη μοίρα των υπερχρεωμένων χωρών.

Στις ΗΠΑ συγκεντρώνεται αυτή την περίοδο το μεγαλύτερο μέρος της ρευστότητας που έχει κλαπεί μετά από χρόνια εκμετάλλευσης για να επενδυθεί στα χρηματιστήρια.

Σήμερα με την κρίση χρέους στην Ευρώπη και με μεγάλο μέρος των κεφαλαίων να εγκαταλείπει ευρωπαϊκές χώρες, οι ΗΠΑ και τα χρηματιστήρια της θεωρούνται αυτή την περίοδο ως ένα σχετικά ασφαλές καταφύγιο για τους ανά τον κόσμο κερδοσκόπους. Το αμερικάνικο δολάριο παραμένει το κύριο νόμισμα των διεθνών συναλλαγών για τα βασικά εμπορεύματα και το βασικό αποθεματικό νόμισμα παγκοσμίως.

Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να κατέχουν τη μεγαλύτερη πολεμική δύναμη παγκοσμίως,

την οποία θα χρησιμοποιήσουν άμεσα σε νέες στρατιωτικές επιθέσεις και νέους πολέμους. Πολέμους, μέσω των οποίων θα επιδιώξουν τόσο τη διατήρηση της θέσης τους παγκόσμια, αλλά κυρίως την αναζήτηση με στρατιωτικούς όρους διεξόδου από την κρίση.

Η πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ είναι γνωστό ότι απειλείται. Η κρίση θα φέρει σημαντικές ανακατατάξεις στη διάρθρωση του παγκόσμιου οικονομικού και πολιτικού συστήματος. Όμως οι ΗΠΑ είναι βέβαιο ότι δεν θα παραδώσουν την πρώτη θέση στην ιεραρχία του συστήματος αμαχητί. Η έκβαση της σύγκρουσης στο εσωτερικό της υπερεθνικής ελίτ θα καθορίσει τη νέα συστημική αρχιτεκτονική και την ηγεσία του συστήματος.

Η απόπειρα επίθεσης εναντίον του Γιώργου Βουλγαράκη ήταν κοινωνικά δίκαιη όχι μόνο λόγω του θεσμικού του ρόλου, αλλά για τον καταγεγραμμένο ιστορικά ρόλο του σε σειρά σκανδάλων που αφορούσαν τη χώρα και το σύνολο της κοινωνίας. Ο ρόλος του στον «αντιτρομοκρατικό» πόλεμο, έτσι όπως αυτός προωθήθηκε στην Ελλάδα με τη συμμετοχή του στην υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών και της απαγωγής των μεταναστών από το Πακιστάν το 2006, ήταν καθοριστικός. Και αυτό κατά τον Επαναστατικό Αγώνα υπερέβαινε αυτόν καθ' αυτόν τον θεσμικό του ρόλο. Αργότερα αποδείχτηκε ότι η σταδιοδρομία του εν λόγω καθεστωτικού πολιτικού ήταν πλούσια σε οικονομικές απάτες -άλλες «νόμιμες» άλλες «παράνομες»- και κλοπής του κοινωνικού πλούτου. Ό ίδιος και η οικογένεια του πλούτισαν εκμεταλλευόμενοι τον υπουργικό θώκο και λεηλατώντας «νόμιμα» τον λαό. Τέτοιοι είναι οι καθεστωτικοί πολιτικοί. Κλέφτες, άρπαγες, απατεώνες, εγκληματίες. Αυτό το έχει γίνει πλέον κοινή διαπίστωση. Ο εν λόγω καθεστωτικός πολιτικός για όσο θα υπάρχει ελληνικό κράτος, θα γίνεται συνεχώς το επίκεντρο νέων σκανδάλων, όπως αυτό που πρόσφατα βγήκε στην δημοσιότητα, όπου μαζί με άλλους δυο συναδέλφους του είχαν συγκροτήσει μηχανισμό ξεπλύματος χρήματος μέσω offshore εταιρειών.

Μπορεί η αποκάλυψη και η δημοσιοποίηση των σκανδάλων να είναι αποτέλεσμα επιχειρηματικών ανταγωνισμών και αλληλοφαγωμάτων στο εσωτερικό της οικονομικής και πολιτικής ελίτ, έχουν όμως την αξία τους καθώς ξεσκεπάζουν τον βρώμικο ρόλο των πολιτικών παραγόντων. Ένα ρόλο που παίζουν όλοι ανεξαιρέτως οι

καθεστωτικοί πολιτικοί, είτε κινούνται εντός του καθεστωτικού νομικού πλαισίου είτε το παραβιάζουν, γεγονός που γνωρίζει πλέον καλά όλη η κοινωνία. Γι' αυτό και κλέφτες και απατεώνες σαν τον Βουλγαράκη ο λαός έχει επανειλημμένως δηλώσει με πολλούς τρόπους ότι θέλει να τους δει έκπτωτους, να τους δει να τιμωρούνται πραγματικά, να τους δει κρεμασμένους στην πλατεία Συντάγματος, όπως συχνά λέγεται.

Οι επιθέσεις εναντίον των υπουργείων Οικονομικών και Απασχόλησης έγιναν για να χτυπήσουν την πολιτική της τότε κυβέρνησης της ΝΔ να εντείνει τη νεοφιλελεύθερη επίθεση. Η επίθεση εναντίον του υπουργείου Απασχόλησης πραγματοποιήθηκε εν

όψει της ψήφισης νόμου για την κατάργηση σειράς εργασιακών κεκτημένων όπως το οχτάωρο, και για την προώθηση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων. Η επίθεση αυτή ήταν μια απάντηση στον ταξικό πόλεμο που διεξάγει η πολιτική και οικονομική ελίτ εναντίον των προλετάριων, ήταν μια ενέργεια ταξικής αλληλεγγύης. Στην προκήρυξη που είχε δημοσιευτεί είχε γίνει εκτενής αναφορά στο μεγάλο ελληνικό χρέος και στην αυστηρή δημοσιονομική πολιτική που προωθούσε το ελληνικό κράτος καθ' υπόδειξη της ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ για τη μείωση των ελλειμμάτων, ενώ είχε αναφερθεί και η προοπτική κατάρρευσης λόγω υπερχρέωσης της ελληνικής οικονομίας. Το 2005 δεν ήταν ορατός κάποιος τέτοιος κίνδυνος και η ελληνική οικονομία παρουσιαζόταν ως ισχυρή, όμως σήμερα αυτή η κατάρρευση είναι η καθημερινότητα για όλους μας. Η επίθεση εναντίον του υπουργείου Οικονομικών πραγματοποιήθηκε εν όψει της ψήφισης του σκληρότερου μέχρι τότε προϋπολογισμού, που παράλληλα με τα σκληρά νεοφιλελεύθερα μέτρα που επέβαλε η κυβέρνηση της ΝΔ και την υπερχρέωση του ελληνικού κράτους, διεξαγόταν μια μεγάλη αναδιανομή πλούτου από την κοινωνική βάση προς την κορυφή. Στην προκήρυξη που είχε δημοσιευτεί, είχε γίνει αναφορά στην εγγενή τάση του καπιταλισμού προς την ανισορροπία και τις κρίσεις, είχε ειπωθεί πως μια κρίση μπορεί να οδηγήσει την ιδιαίτερα ευάλωτη ελληνική οικονομία στην κατάρρευση και πως η συμμετοχή στη ζώνη του ευρώ δεν μπορεί να διασφαλίσει τη βιωσιμότητα της.

Ο Επαναστατικός Αγώνας με τις πρώτες ενέργειες που πραγματοποίησε κουρέλιασε το προσωπείο του κράτους-νικητή, έδειξε ότι το καθεστώς δεν είναι άτρωτο, έδωσε μια σημαντική απάντηση στην «αντιτρομοκρατική» εκστρατεία και τη νεοφιλελεύθερη επίθεση. Μέσα σε μια περίοδο που ήταν σε ισχύ η νεοφιλελεύθερη και η κρατική συναίνεση, ο Επαναστατικός Αγώνας την αμφισβήτησε με δυναμικό τρόπο. Μέσα σε μια περίοδο που το σύστημα έδειχνε παντοδύναμο, ο Επαναστατικός Αγώνας αναδείκνυε με τη θεωρία και τη δράση πόσο ευάλωτο, άρρωστο και επικίνδυνο είναι για την κοινωνική πλειοψηφία. Μέσα σε μια περίοδο που η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση φάνταζε ως μονόδρομος και το σύστημα του

καπιταλισμού, της οικονομίας της αγοράς και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας έδειχνε η μόνη πραγματική και ρεαλιστική συνθήκη, ο Επαναστατικός Αγώνας ζωντάνεψε την πίστη στον ένοπλο αγώνα και την ανατροπή του συστήματος, επανέφερε στο προσκήνιο την πρόταση του αγώνα για την κοινωνική Επανάσταση.

Η επίθεση εναντίον του αστυνομικού τμήματος του Περισσού έγινε ως απάντηση στην εντεινόμενη καταστολή που εξαπέλυε το κράτος το 2007 εναντίον των εξεγερμένων φοιτητών και των αγωνιστών. Έγινε όμως και ως ένα μήνυμα προειδοποίησης για την κατεύθυνση που έδινε το υπουργείο Δημόσιας Τάξης και συγκεκριμένα ο τότε υπουργός, ο Πολύδωρας, στην καταστολή η οποία θα μπορούσε να συμπεριλαμβάνει ακόμα και τις εν ψυχρώ δολοφονίες. Η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ήταν η αναμενόμενη για εμάς εξέλιξη της κατασταλτικής πολιτικής. Ο Επαναστατικός Αγώνας την είχε επισημάνει και είχε δεσμευτεί να την απαντήσει. Η επίθεση εναντίον των ΜΑΤ που φρουρούσαν το υπουργείο Πολιτισμού έγινε κυρίως ως απάντηση στην κρατική δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ήταν μια ενέργεια που η οργάνωση είχε την ιστορική υποχρέωση να πραγματώσει.

Όμως καθώς είχαμε εισέλθει στην περίοδο της μη αναστρέψιμης εκδήλωσης της συστημικής κρίσης, κάτι που ο Επαναστατικός Αγώνας το γνώριζε και το είχε καταγράψει εγκαίρως, η ενέργεια αυτή που έγινε στο μεταίχμιο μιας εποχής τόσο για την κοινωνία όσο και για την ίδια την οργάνωση και την στρατηγική της, ήταν και ένα μήνυμα για τις ευκαιρίες που η κρίση θα άνοιγε για τους επαναστάτες αν την αξιοποιούσαν κατάλληλα. Ήταν ένα μήνυμα ότι η εποχή για τον ένοπλο εξοπλισμό των προλετάριων και την οργάνωση της αντεπίθεσης τους πλησίαζε. Και αυτό συνιστούσε μια δεύτερη ιστορική υποχρέωση του Επαναστατικού Αγώνα, η οποία υπαγόρευε το είδος εκείνης της επίθεσης, αλλά και τον τρόπο που αυτή θα γινόταν.

Η επίθεση στο υπουργείο Πολιτισμού, όπως είπα και πριν, έγινε στο μεταίχμιο της ιστορίας του Επαναστατικού Αγώνα. Η οργάνωση θα άφηνε πίσω της τα συμβολικά χτυπήματα, τα οποία τόσο η κρίση όσο και η αναμενόμενη κοινωνική άπονομιμοποίηση του καθεστώτος καθιστούσαν ανεπαρκή, και θα προσάρμοζε την στρατηγική της στις απαιτήσεις που γεννούσαν οι νέες συνθήκες. Διαγνώσαμε ότι τη νέα αυτή περίοδο το σύστημα θα μπει στην πιο οριακή του φάση, ότι η σαπίλα που τόσα χρόνια κρυβόταν θα έβγαινε στην επιφάνεια, ότι η κοινωνική συναίνεση στο καθεστώς θα ακυρωνόταν από την ίδια την κρίση και το βάθος της. Ο Επαναστατικός Αγώνας επέλεξε να αναβαθμίσει τη δράση του με χτυπήματα αποσταθεροποιητικά σε δομές, οργανισμούς και θεσμούς, ενισχύοντας την ανισορροπία του συστήματος. Αν η Ελλάδα ήταν ο αδύνατος κρίκος στην ευρωζώνη όπως λεγόταν συχνά από την

υπερεθνική ελίτ, μια ένοπλη επαναστατική οργάνωση όφειλε να αξιοποιήσει αυτή τη συνθήκη, ενισχύοντας τη διαδικασία διάρρηξης αυτού του κρίκου, προωθώντας τη διάρρηξη των συμμαχιών στους κόλπους των ελίτ, προωθώντας την κατάρρευση οικονομικών και πολιτικών λειτουργιών στο εσωτερικό της χώρας. Γιατί γνωρίζαμε πως η σταθερότητα του συστήματος θα διατηρηθεί εις βάρος της κοινωνικής βάσης. Όπως επίσης, γνωρίζαμε πως μια ανεξέλεγκτη ελληνική χρεοκοπία θα πυροδοτούσε εξεγερσιακές και επαναστατικές διαδικασίες όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε

άλλες χώρες της Ευρώπης, καθώς θα πολλαπλασιάζονταν οι τριγμοί στο ευρωπαϊκό εξουσιαστικό οικοδόμημα.

Οι επιθέσεις στο χρηματιστήριο, η απόπειρα εναντίον των κεντρικών γραφείων της Citibank και η επίθεση σε υποκατάστημα της ίδιας τράπεζας και της Eurobank εντάσσονταν σε αυτό το σχέδιο, για το οποίο μίλησα αρκετά αναλυτικά στην αρχή του κειμένου.

Η επίθεση εναντίον το χρηματιστηρίου ήταν και παραμένει μια σημαντική απάντηση στο υπερεθνικό χρηματιστικό κεφάλαιο που αυτή την περίοδο κατέχει τον κυρίαρχο ρόλο στο παγκόσμιο σύστημα. Στο ελληνικό χρηματιστήριο σήμερα και ενώ εκατοντάδες δις ευρώ έχουν τελευταία «εξαϋλωθεί» λόγω της κρίσης -κεφάλαια που προέρχονται από τη μακροχρόνια εκμετάλλευση εργαζομένων στις ελληνικές εισηγμένες στο χρηματιστήριο επιχειρήσεις και που έχουν βρει ασφαλή καταφύγια σε τράπεζες και επενδύσεις στο εξωτερικό-, το υπερεθνικό χρηματιστικό κεφάλαιο επιστρέφει με τη μορφή των βραχυπρόθεσμων επενδύσεων υψηλού ρίσκου. Με τις διεθνείς επενδυτικές τράπεζες και τα heads funds κάνει κερδοσκοπικές επιδρομές με επιθετικές αγοραπωλησίες μετοχών, αξιοποιώντας τις ευκαιρίες της ελληνικής πτώχευσης. Μέσω του χρηματιστηρίου εντείνεται η μεταβίβαση κοινωνικού πλούτου από κάτω προς τα πάνω μέσω ενός τελειωτικού ξεζουμίσματος των ελληνικών επιχειρήσεων. Και σε αυτό το παιχνίδι, φυσικά, συμμετέχουν και συχνά πρωτοστατούν όλοι οι μεγάλοι Έλληνες επιχειρηματίες, που αφού έβγαλαν το ρευστό τους εκτός Ελλάδας, προσδοκούν κέρδη από τις υπό καθεστώς κατάρρευσης επιχειρήσεις.

Μια επίθεση εναντίον της Citibank ήταν και είναι μια επίθεση εναντίον ενός μεγάλου πυλώνα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, παρά το γεγονός ότι λόγω της κρίσης έχει χάσει την παγκόσμια πρωτιά. Η μητρική της η Citigroup συγκαταλέγεται στις 10 μεγαλύτερες επενδυτικές τράπεζες των ΗΠΑ και αντιπροσωπεύει τα συμφέρονται ενός σημαντικού τμήματος της υπερεθνικής ελίτ. Όσον αφορά το ρόλο της στην κρίση του ελληνικού χρέους είναι γνωστό ότι αυτή η τράπεζα όπως και όλες οι μεγάλες τράπεζες συνέβαλαν στη διαμόρφωση της φούσκας του ελληνικού χρέους με το οποίο κερδοσκόπησαν για χρόνια αποκομίζοντας μεγάλα

κέρδη, και από το τέλος του 2009 ξεπούλησαν όλα τα ομόλογα της ευρωπαϊκής περιφέρειας που κρατούσαν βοηθώντας στην εκτίναξη του χρέους για πολλές χώρες. Αμερικάνικες τράπεζες επίσης, έχουν αγοράσει πολλά δις σε ασφάλιστρα ομολόγων (CDS) από χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Και επειδή το ΔΝΤ και ο απεσταλμένος του στην Ελλάδα, Πωλ Τόμσεν, δουλεύει για το αμερικάνικο χρηματοπιστωτικό σύστημα, προώθησε το γνωστό κούρεμα του ελληνικού χρέους (PSI) και πιέζει και για επόμενο με σκοπό να διασφαλιστεί η μη ενεργοποίηση των ασφαλίστρων κινδύνου και χρεωθούν οι αμερικάνικες τράπεζες τις πληρωμές τους. Οι τράπεζες της Wall Street είναι εκτεθειμένες με 2,7 τρις στο ευρωπαϊκό χρέος και αυτή η συνθήκη καθορίζει τις εξελίξεις στη διαχείριση της κρίσης χρέους. Όπως είπα και νωρίτερα, ζητούμενο για τους μηχανισμούς «βοήθειας» δεν ήταν, δεν είναι και ούτε πρόκειται να είναι η «διάσωση» της χώρας, αλλά η διασφάλιση των συμφερόντων των τμημάτων αυτών της υπερεθνικής ελίτ και των χρηματοπιστωτικών κολοσσών των οποίων τα συμφέροντα προωθούν. Πάνω σε αυτό τον ανταγωνισμό βασίζεται και το είδος της πτώχευσης που επιβάλλεται, η οποία και θα πρέπει να είναι όσο το δυνατό πιο ανώδυνη για το σύνολο της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ.

Παρά το γεγονός ότι έχω τοποθετηθεί και μέσα στο δικαστήριο για αυτήν όπως και για όλες τις ενέργειες του Επαναστατικού Αγώνα, δεν μπορώ να μην αναφέρω ένα απόσπασμα της προκήρυξης που είχε δημοσιευτεί μετά από αυτή την απόπειρα και δείχνει το βαθμό που ο Επαναστατικός Αγώνας κατάφερε να διαγνώσει πολλές σημαντικές εξελίξεις. Σε εκείνη την προκήρυξη, τον Μάρτη του 2009, είχε γίνει εκτενείς αναφορά στην κρίση χρέους που θα εκδηλωνόταν κατόπιν και των κερδοσκοπικών επιθέσεων από επενδυτικούς οίκους όπως η Citibank, ένα χρόνο πριν αυτή ξεσπάσει:

«Οι εγκληματίες που ηγούνται ιης διεθνούς χρηματαγοράς ήδη έχουν ξεκινήσει τη μεγάλη κερδοσκοπική εφόρμηση στην αγορά του χρέους, καθώς τα στοιχήματα για την κατάρρευση διαφόρων χωρών βρίσκονται στην κορυφή των προτιμήσεων της αγοράς, ενώ η Citibank έχει αρχίσει μια επιθετική κερδοσκοπική τακτική με τα ελληνικά ομόλογα. Οι αποδόσεις για το κεφάλαιο θα είναι μεγάλες, αλλά σύντομα θα δούμε πολλές χώρες να χρεοκοπούν κάτω από το βάρος του χρέους, της πολιτικής πίεσης για μεγαλύτερη νεοφιλελεύθερη προσαρμογή, αλλά και της κερδοσκοπίας.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι διατεθειμένη να δεχτεί εν λευκώ κάθε όρο του μεγάλου κεφαλαίου όσο δυσβάσταχτος και αν είναι, να επιβάλει δια πυρός και σιδήρου και τις πιο ακραίες νεοφιλελεύθερες επιταγές που της υποδεικνύει η αγορά και οι πολιτικές συμμαχίες που την υπηρετούν όπως η Ε.Ε. και να ματώσει την ελληνική κοινωνία προκειμένου να μείνει συνεπής στις υποχρεώσεις της προς τους δανειστές της».

Το παραπάνω απόσπασμα είναι στην ουσία η περίληψη του μνημονίου που επιβλήθηκε ένα χρόνο αργότερα από την τρόικα και περιγράφει το μονόδρομο που οφείλει να ακολουθήσει κάθε κυβέρνηση. Ακόμα και η φράση «να ματώσει την ελληνική κοινωνία» είναι αυτή που ακουγόταν συνεχώς από τον Παπανδρέου κατά

την πρώτη περίοδο της υπαγωγής της χώρας στην κυριαρχία της τρόικας, εξακολουθεί και θα εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από την πολιτική εξουσία.

Εδώ να κάνω μια παρένθεση για να ρωτήσω, που έχει συμβεί μη πολιτικά όντα να αναλύουν ακόμα και να προαναγγέλλουν πολιτικές εξελίξεις; Ποια μη πολιτική σκέψη μπορεί να επεξεργαστεί, να αναλύσει και να καταγράψει όχι μόνο αυτά τα πολιτικά

και οικονομικά γεγονότα που ήδη συμβαίνουν, αλλά και αυτά που πρόκειται να συμβούν; Και αν αυτός ο λόγος δεν αφορά σε πολιτικές πράξεις, τότε σε τι αφορά; Οι ίδιες οι επιλογές δράσης του Επαναστατικού Αγώνα και ο πολιτικός του λόγος καθιστούν γελοίο τον όποιο ισχυρισμό για τη μη πολιτικότητα αυτής της οργάνωσης και των μελών της.

Στη συνέχεια και στην ίδια προκήρυξη προαναγγέλλεται το πολιτικό αδιέξοδο της διαχείρισης της κρίσης χρέους από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις και εντός του καθεστωτικού πλαισίου ενώ αναφέρεται πως μόνο από την επαναστατημένη κοινωνική βάση μπορεί να δοθεί η πραγματική λύση: «Η πολιτική βούληση για μια κοινωνία να αποτινάξει το ζυγό του χρέους από πάνω της, όχι μόνο γιατί δεν τον αντέχει, αλλά γιατί δεν τον θέλει, είναι συνυφασμένη με την απόφαση να αντιπαρατεθεί με το σύνολο της πολιτικής εξουσίας, με την απόφαση να έρθει σε ρήξη με το οικονομικό και πολιτικό σύστημα, με την απόφαση να ανατρέψει το καθεστώς που την κρατάει σκλαβωμένη».

Έχουμε ήδη αναφερθεί στην ομολογία κυβερνητικού παράγοντα που είπε την περίοδο των συλλήψεων μας ότι «ένα μεγάλο χτύπημα θα τελείωνε την οικονομία μέσα σε ώρες». Είναι μια διαπίστωση που όχι μόνο αντικρούει τον ισχυρισμό του δικαστηρίου για την «αναποτελεσματικότητα» της ένοπλης δράσης ιδίως στην εποχή μας -ισχυρισμό που πάνω του βασίστηκε η επιχειρηματολογία για τη μη πολιτική υπόσταση της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα από μεριάς του εισαγγελέα-, αλλά αποτελεί και ομολογία της ευάλωτης, της δραματικής θέσης που βρίσκονται σήμερα οι εξουσιαστές, οι οποίοι πατούν σε ένα έδαφος σαθρό με τον κίνδυνο της κατάρρευσης να ελλοχεύει, με τον κίνδυνο να βρεθούν έκπτωτοι και κυνηγημένοι μεγαλύτερο από κάθε άλλη φορά στη σύγχρονη ιστορία του συστήματος. Ήταν μια ομολογία ότι η ανατροπή τους είναι εύκολη, ότι η επαναστατική προοπτική δεν είναι ουτοπία.

Ο Επαναστατικός Αγώνας δημιουργήθηκε με αποκλειστικό σκοπό να προωθήσει μέσω της ένοπλης δράσης την υπόθεση της κοινωνικής Επανάστασης. Αυτός είναι ο μοναδικός σκοπός της δράσης της οργάνωσης, αφού αυτή στην ουσία υπήρξε ένα εργαλείο που αξιοποιήθηκε προς αυτή την κατεύθυνση. Εξάλλου δεν ήταν ποτέ για εμάς αυτοσκοπός ούτε ο Επαναστατικός Αγώνας ούτε η ένοπλη δράση ευρύτερα. Όπως δεν είναι αυτοσκοπός καμία μορφή δράσης. Ο μόνος αυτοσκοπός είναι η Επανάσταση. Και οι όποιες δράσεις δεν στοχεύουν σε αυτήν, για εμένα δεν είναι απλώς άχρηστες, αλλά και πολιτικά επιζήμιες.

Τον ίδιο στόχο υπηρετούσε και η πολιτική στάση που κρατήσαμε μετά τις συλλήψεις μας. Δηλαδή, τόσο η ανάληψη πολιτικής ευθύνης όσο και η πολιτική στάση μας κατά τη διάρκεια της φυλάκισης και αφού αφεθήκαμε προσωρινά ελεύθεροι, είναι ενταγμένη στην επίτευξη αυτού του στόχου.

Καμία στάση και μορφή αγώνα δεν έχει αξία για τους επαναστάτες, στο βαθμό που δεν έχει ως αφετηρία και στόχο, δεν περιέχει στον πυρήνα της την ενίσχυση της επαναστατικής διαδικασίας. Με αυτό το σκεπτικό η οργάνωση πήρε το όνομα της. Με αυτό το σκεπτικό πορεύτηκε και πιστεύω πως υπηρέτησε με σοβαρότητα και υπευθυνότητα αυτή την υπόθεση.

Τι όμως εννοούμε όταν μιλάμε για Επανάσταση;

Οι άνθρωποι ζώντας τους τελευταίους αιώνες σκλαβωμένοι στο καπιταλιστικό καθεστώς δυσκολεύονται ή τους είναι ακόμα και αδύνατο να φανταστούν τη ζωή τους έξω από το υπάρχον οικονομικό και πολιτικό σύστημα. Τους είναι αδύνατο να φανταστούν πως μπορεί να υπάρχει κοινωνία χωρίς οργανωμένες εξουσιαστικές δομές, χωρίς κοινωνική ιεραρχία. Τους είναι δύσκολο να φανταστούν πώς μπορεί να λειτουργήσει ένα κοινωνικό μοντέλο χωρίς διαχωρισμούς, χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση, χωρίς εξουσίες, χωρίς αφεντικά και δούλους.

Το ίδιο δύσκολο, αν όχι αδύνατον, πιστεύω ότι είναι και για αυτό το δικαστήριο.

Το πρόβλημα της κοινωνικής απήχησης που έχει το επαναστατικό ζήτημα στην εποχή μας, βασίζεται στο μεγαλύτερο βαθμό στη φίμωση των επαναστατών από την καθεστωτική προπαγάνδα. Και μια από τις λύσεις που δίνει η ένοπλη δράση είναι η ακύρωση αυτής της φίμωσης, καθώς μια πολιτικά καίρια και σημαντική επίθεση μπορεί να συμβάλει στο να ταξιδέψει ο επαναστατικός λόγος πολύ μακριά.

Ο μεγάλος βαθμός κοινωνικής αποδοχής του καπιταλιστικού μοντέλου και των αξιών του τις τελευταίες δεκαετίες της νεοφιλελεύθερης επίθεσης -αξίες που βασίζονται στην αναζήτηση της επιτυχίας και του πλουτισμού με κάθε μέσο, την αποδοχή ως φυσική διαδικασία της κοινωνικής αναρρίχησης μέσω του ποδοπατήματος των αδυνάτων, την ανάδειξη του οικονομικού και ευρύτερα του

κοινωνικού ανταγωνισμού ως αυτοσκοπό κάθε ανθρώπινης συνεύρεσης- οδήγησαν στο να θεσμοποιηθούν, να θεσμοθετηθούν και να ριζώσουν στις κοινωνίες τα πιο σάπια, τα πιο ποταπά χαρακτηριστικά που μπορεί να αποκτήσει ο άνθρωπος. Ένας άνθρωπος αλλοτριωμένος από την ίδια την καθεστωτική νοοτροπία, την οποία και προωθούν όλοι ανεξαιρέτως οι οικονομικοί και πολιτικοί θεσμοί τους συστήματος. Για αυτό και η πιο συνήθης ένσταση που εκφράζεται απέναντι στην πρόταση της επαναστατικής αλλαγής, προέρχεται από αυτούς που έχουν εμπεδώσει την καθεστωτική ηθική και προσδιορίζουν την επαναστατική κοινωνία ως ουτοπία γιατί προϋποθέτει την ύπαρξη «τέλειων ανθρώπων». Προέρχεται από αυτούς που έχουν πειστεί ότι οι ανισότητες, η εκμετάλλευση, η καταπίεση και η βία που αυτή η συνθήκη συνεπάγεται, είναι «φυσικές» καταστάσεις και για αυτό αδύνατο να αλλάξουν.

Η επαναστατική θέση όμως πιστεύει πως η κατάργηση των θεσμών που προωθούν και επιβάλλουν συχνά με τη βία αυτές τις κοινωνικές σχέσεις και η δημιουργία νέων επαναστατικών δομών οικονομικής, πολιτικής οργάνωσης της κοινωνίας θα σημάνει το τέλος του αλλοτριωμένου ανθρώπου. Τέλειοι άνθρωποι δεν υπάρχουν. Υπάρχουν όμως άνθρωποι ελεύθεροι και άνθρωποι σκλαβωμένοι. Είναι φυσικό υπό ένα μακροχρόνιο καθεστώς σκλαβιάς να καταστρέφονται τα πιο υγιή χαρακτηριστικά των ανθρώπων και των κοινωνιών. Ο μόνος τρόπος να τα διαφυλάξει κάποιος ενώ ζει εντός του υπάρχοντος συστήματος, είναι να αγωνίζεται ενάντια στο καθεστώς της δουλείας και της σκλαβιάς. Είναι να αγωνίζεται για την ανατροπή του συστήματος, για την Επανάσταση.

Ο Επαναστατικός Αγώνας από την αρχή της δράσης του έχει μιλήσει για το τι εννοεί Επανάσταση/Εχουμε κατ' επανάληψη μιλήσει και μέσα από τη φυλακή για αυτό το ζήτημα. Θα έλεγα πως ειδικά στην εποχή μας όπου απαιτείται από όλους η ένταση των προσπαθειών για την ενίσχυση της επαναστατικής υπόθεσης, απαιτείται η συνεχής αναφορά στο ζήτημα της επαναστατικής κοινωνικής συγκρότησης. Αυτό το κορυφαίο για την επαναστατική δράση και λόγο ζήτημα, εμείς, ως Επαναστατικός Αγώνας και ως μέλη μέσα και έξω από τη φυλακή το θέταμε, το αναλύαμε και συζητούσαμε συνεχώς.

Μια κοινωνική Επανάσταση κατ' αρχήν απαιτεί την κατάργηση όλων των συστημικών λειτουργιών, όλων των θεσμών που νομιμοποιούν και επιβάλλουν την ανισότητα, την εκμετάλλευση, τους διαχωρισμούς, την εξουσία. Απαιτεί την κατάργηση του κράτους και κάθε θεσμού που συνδέεται με αυτό. Απαιτεί την άμεση κατάργηση κάθε καπιταλιστικής λειτουργίας, την εγκατάλειψη της οικονομίας της αγοράς. Απαιτεί την απαλλοτρίωση της μεγάλης ιδιοκτησίας και τη μεταβίβαση του συνόλου του κοινωνικού πλούτου στην κοινωνική βάση. Την απαλλοτρίωση και κοινωνικοποίηση των εργοστασίων και των μεγάλων επιχειρήσεων για τις οποίες

αρμόδια θα είναι τα εργατικά Συμβούλια. Απαιτεί την απαλλοτρίωση της γης που κατέχει το κράτος, η εκκλησία, οι μεγάλες εταιρείες, οι πλούσιοι και την κολλεκτιβοποίησή της.

Απαιτεί την κοινωνικοποίηση όλων των λειτουργιών κοινής ωφέλειας: Εκπαίδευση, υγεία, μεταφορές, ενέργεια, ύδρευση, επικοινωνίες... Τα πάντα οφείλουν να περάσουν ολοκληρωτικά στα χέρια της κοινωνίας. Απαιτεί την κοινωνικοποίηση όλων των μέσων ενημέρωσης.

Απαιτεί τη δημιουργία νέων μοντέλων οικονομικής παραγωγής που θα βασίζονται

στη συλλογική και ισότιμη συμμετοχή των εργαζομένων. Χωρίς ιεραρχία, χωρίς

αφεντικά, χωρίς ανισότητες στις αποδοχές, χωρίς εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους.

Ο πυρήνας μιας επαναστατικής κοινωνίας θα είναι η Κομμούνα ή η Κοινότητα. Αυτή θα είναι το κέντρο όπου μέσα από τη Συνέλευση, το συλλογικό όργανο λήψης αποφάσεων, θα λαμβάνονται όλες οι αποφάσεις για την οργάνωση σε οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό επίπεδο. Η Κομμούνα ή η Κοινότητα θα αποφασίζει τι θα παράγεται και πώς θα διατίθεται. Έξω από κάθε λογική κέρδους το οποίο είναι ταυτισμένο με το καπιταλιστικό μοντέλο, η οικονομική λειτουργία και η παραγωγή θα βασίζεται στην κάλυψη των κοινωνικών αναγκών με ισότιμους και δίκαιους όρους για όλους. Κάθε τόπος, κάθε περιοχή θα μπορεί να παράγει αναλόγως των ιδιαίτερων φυσικών ιδιαιτεροτήτων που διαθέτει, διασφαλίζοντας έτσι και την επιστροφή στη χαμένη φυσική ισορροπία. Γιατί η Επανάσταση είναι εκτός όλων των άλλων η μόνη ρεαλιστική απάντηση στην καταστροφή του περιβάλλοντος, που έχει σε τόσο μεγάλο βαθμό συντελεστεί με την μακροχρόνια εντατική καπιταλιστική εκμετάλλευση των φυσικών πόρων του πλανήτη.

Ο συντονισμός σε εθνικό αλλά και διεθνές επίπεδο θα γίνεται μέσω των Συνομοσπονδιών, οι οποίες και θα αποτελούν τα κέντρα συνάντησης όλων των επαναστατικών Συνελεύσεων.

Η επανένωση της πολιτικής και οικονομικής σφαίρας στην κοινωνία είναι ένα κεντρικό ζητούμενο μιας επαναστατικής κοινωνίας. Η Κομούνα ή η Κοινότητα θα είναι οι χώροι αυτής της επανένωσης.

Επειδή μια επαναστατική κοινωνία είναι μια κοινωνία οικονομικής ισότητας και πολιτικής ελευθερίας για όλους τους ανθρώπους, χωρίς ταξικούς και κοινωνικούς διαχωρισμούς, χωρίς πλούσιους και φτωχούς, χωρίς εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, συνιστά έναν πραγματικό εφιάλτη για τον πάσης φύσης εξουσιαστή αφού γνωρίζει ότι θα καταργηθούν τα προνόμια του, θα απαλλοτριωθούν τα πλούτη του.

Ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας οι προνομιούχες τάξεις δεν παραιτήθηκαν εθελοντικά των προνομίων τους. Ποτέ ιστορικά καμία άρχουσα τάξη δεν εγκατέλειψε την θέση της στην καθεστωτική ιεραρχία. Ακόμα και καθεστώτα που παρήκμασαν και σάπισαν, δεν αυτοκαταργήθηκαν αλλά κατέρρευσαν κατόπιν βίαιων χτυπημάτων από τις κοινωνίες, κατόπιν εξεγέρσεων, επαναστάσεων.

Για αυτό και η Επανάσταση αρχικά δεν μπορεί παρά να είναι μια βίαιη εφόρμηση των ένοπλων προλετάριων ενάντια στην οργανωμένη εξουσία και τους φορείς της. Δεν μπορεί παρά να είναι μια ένοπλη ταξική αντεπίθεση.

Σήμερα, την περίοδο της μεγαλύτερης κρίσης του συστήματος του καπιταλισμού, σήμερα που αποδεικνύεται σε όλο και ευρύτερα τμήματα της κοινωνίας ότι το σύστημα αυτό είναι καταστροφικό, άρρωστο, σάπιο, ότι είναι ένα σύστημα δολοφόνος για τους λαούς, που αντί της ευημερίας οδηγεί σε κοινωνικά ολοκαυτώματα, καταστροφές, πολέμους, η επικαιρότητα αλλά και η επιτακτική ανάγκη της Επανάστασης είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλη φορά. Γιατί το σύστημα έχει αγγίξει -αν δεν έχει ήδη ξεπεράσει- τα όρια του και για αυτό θα γίνεται όλο και πιο βίαιο, όλο και πιο απάνθρωπο, όλο και πιο καταστροφικό.

Ρεαλιστική πρόταση διεξόδου από την κρίση δεν υπάρχει και αυτό το γνωρίζουν πλήθος καθεστωτικών οικονομικών αναλυτών. Το γνωρίζουν οι «αγορές» δηλαδή, οι ελίτ, το γνωρίζουν οι κυβερνήσεις. Το μόνο που ευελπιστούν να καταφέρουν με τα μέτρα που λαμβάνουν είναι να δίνουν παράταση ζωής σε ένα άρρωστο σύστημα.

Και αυτό το επιχειρούν μεταφέροντας τις ζημιές της κρίσης στην κοινωνική βάση και μεταβιβάζοντας στις πλάτες πολλών επόμενων γενεών το κόστος της αποπληρωμής των εκατοντάδων τρις χρέους που έχει συσσωρευτεί στα θησαυροφυλάκια της υπερεθνικής ελίτ και το ανυπολόγιστο κόστος της σωτηρίας του συστήματος.

Το αδιέξοδο το γνωρίζουν, η ομολογία του όμως συνιστά ομολογίας ήττας για το ίδιο το σύστημα. Όπως επίσης γνωρίζουν ότι τη χειρότερη έκφραση της κρίσης δεν την έχουμε δει ακόμα.

Στην πραγματικότητα η επαναστατική πρόταση σήμερα αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική λύση για την έξοδο από την κρίση. Για να περάσουν στο παρελθόν και στην ιστορία όλες οι κρίσεις. Και είναι η μόνη ρεαλιστική πρόταση γιατί η έξοδος από αυτήν προϋποθέτει σειρά μέτρων, που μόνο με την Επανάσταση μπορούν να εφαρμοστούν. Προϋποθέτει την πλήρη άρνηση πληρωμής του χρέους, κίνηση που μόνο μέσω επαναστάσεων έχει επιτευχθεί ιστορικά. Την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την έξοδο από την οικονομία της αγοράς, την κατάργηση του καπιταλιστικού συστήματος και του κεφαλαίου που είναι η πραγματική αιτία των κρίσεων. Την επαναλειτουργία της οικονομικής και πολιτικής ζωής της χώρας σε νέες επαναστατικές βάσεις.

Η μόνη ρεαλιστική διέξοδος από την κρίση είναι να αφήσουμε οριστικά πίσω μας αυτό το σύστημα που βασίζεται στους διαχωρισμούς. Διαχωρισμούς ταξικούς, κοινωνικούς, εθνικούς, φυλετικούς, θρησκευτικούς. Να αφήσουμε οριστικά πίσω μας κάθε μορφή εξουσίας. Να δημιουργήσουμε μια κοινωνία ελεύθερων ανθρώπων.

Για αυτό αγωνιζόταν ο Επαναστατικός Αγώνας. Για αυτό αγωνιζόμαστε.

ΖΗΤΩ Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

ΖΗΤΩ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ

Μέχρι την τελική νίκη

Πόλα Ρούπα Δεκέμβριος 2012

Πολιτική κατάθεση του Νίκου Μαζιώτη στο ειδικό δικαστήριο των φυλακών Κορυδαλλού

από Νίκος Μαζιώτης 19:28, Τρίτη 29 Ιανουαρίου 2013

θεματικές: Επαναστατικός Αγώνας

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΑΖΙΩΤΗ ΣΤΟ ΕΙΔΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

Κατεβάστε το συνημμένο αρχείο: nikosmaziotis.pdf (application/pdf)

Εξουσιοδοτώ τη συνήγορό μου Δάφνη Βαγιανού, που με εκπροσωπεί, να διαβάσει τα παρακάτω στο στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας όπου ζητείται η απολογία των κατηγορουμένων στο ειδικό δικαστήριο των φυλακών Κορυδαλλού που έχει συστηθεί για να δικάσει την υπόθεση της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας, της οποίας είμαι μέλος.

Οι επαναστάτες και οι ένοπλοι αγωνιστές δεν απολογούνται. Αντίθετα, όταν έρθουν αντιμέτωποι με το δικαστήριο του ταξικού εχθρού, όπως είναι το δικό σας, υπερασπίζονται τη δράση τους αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη και είναι υπερήφανοι γι’ αυτήν αψηφώντας τις συνέπειες.

Στην πολύχρονη ιστορία μου ως αναρχικός αντιμετώπισα σειρά διώξεων για τη δράση μου. Έχω ήδη περάσει 5 χρόνια στις φυλακές του ελληνικού κράτους. Έχω συλληφθεί και έχω καταδικαστεί για την άρνησή μου να υπηρετήσω τις ένοπλες δυνάμεις του ελληνικού κράτους, για τη συμμετοχή μου σε καταλήψεις, όπως στην κατάληψη της ΑΣΟΕΕ τον Αύγουστο του 1994 και του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1995, καθώς και για την τοποθέτηση βόμβας στο υπουργείο Βιομηχανίας και Ανάπτυξης τον Δεκέμβριο του 1997 και για κατοχή όπλων και εκρηκτικών. Μάλιστα, στην τελευταία υπόθεση, στη βομβιστική απόπειρα του 1997 στο υπουργείο Βιομηχανίας και Ανάπτυξης, είχα αναλάβει την πολιτική και την ποινική ευθύνη της απόπειρας, και για την κατοχή των όπλων και εκρηκτικών, και ήμουν ο πρώτος αγωνιστής που στη μεταπολίτευση έχει αναλάβει την ευθύνη για ενέργεια αντάρτικου πόλης στην Ελλάδα.

Η ιστορία μου ως αγωνιστής είναι συνυφασμένη με τη δράση εναντίον του κεφαλαίου και του κράτους με όλα τα μέσα. Από τη συμμετοχή μου στους κοινωνικούς αγώνες, σε διαδηλώσεις, σε καταλήψεις, σε κινήσεις αλληλεγγύης, σε βίαιες συγκρούσεις με την αστυνομία, ως τον ένοπλο αγώνα. Κάποια παραδείγματα: Συμμετοχή στην κατάληψη του Πολυτεχνείου τον Γενάρη του 1990 από αναρχικούς και νεολαίους μετά την αθώωση του μπάτσου δολοφόνου Μελίστα, που δολοφόνησε τον Καλτεζά στις 17 Νοεμβρίου 1985· συμμετοχή στις συγκρούσεις χιλιάδων λαού, νεολαίων και αναρχικών με την αστυνομία και την κατάληψη του Πολυτεχνείου στις 10 και 11 Ιανουαρίου 1991 μετά τη δολοφονία από παρακρατικούς τής τότε κυβέρνησης της ΝΔ του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα στην Πάτρα σε απόπειρα να σπάσουν οι μαθητικές καταλήψεις· συμμετοχή στην κατάληψη της ΑΣΟΕΕ τον Αύγουστο του 1994 ως κίνηση αλληλεγγύης σε πολιτικούς κρατούμενους· συμμετοχή στην εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1995 ως κίνηση αλληλεγγύης σε κρατούμενους αναρχικούς και στους εξεγερμένους κρατούμενους των φυλακών Κορυδαλλού· συμμετοχή σε κινήσεις αλληλεγγύης στους κατοίκους χωριών της Βορειοανατολικής Χαλκιδικής το 1997, που αγωνίζονταν ενάντια στην εγκατάσταση στον τόπο τους της καναδικής πολυεθνικής εταιρείας χρυσού TVX GOLD –στο πλαίσιο του οποίου αγώνα επιχείρησα τη βομβιστική επίθεση στο υπουργείο Βιομηχανίας και Ανάπτυξης τον Δεκέμβριο του 1997–, συμμετοχή σε διαδηλώσεις αλληλεγγύης το 2002 στους συλληφθέντες για τη 17Ν, συμμετοχή στις βίαιες διαδηλώσεις στην Αθήνα την άνοιξη του 2003, που έγιναν ως αντίδραση στην εισβολή στο Ιράκ στο πλαίσιο του πολέμου κατά της «τρομοκρατίας»· συμμετοχή στις συγκρούσεις χιλιάδων νεολαίων και αναρχικών τον Ιούνιο του 2003 ενάντια στη σύνοδο των ηγετών της ΕΕ στη Θεσσαλονίκη.

Σε όλες τις διώξεις που έχω υποστεί τα προηγούμενα χρόνια ποτέ δεν αρνήθηκα τη συμμετοχή μου στα γεγονότα τα οποία υπήρξαν η αιτία των διώξεων αυτών, αντίθετα πάντα αναλάμβανα την ευθύνη της συμμετοχής μου. Ποτέ δεν απαρνήθηκα τη δράση μου μπροστά στον εχθρό, δηλαδή στα δικαστήρια, ποτέ δεν φοβήθηκα το τίμημα της φυλακής. Ως επαναστάτης και αγωνιστής ήμουν και είμαι πάντα συνεπής. Για σας και το εγκληματικό σύστημα που υπηρετείτε το να είμαι ένοχος είναι απόδοση τιμής. Έτσι, η κατηγορία της συμμετοχής μου στον Επαναστατικό Αγώνα είναι ο πλέον ύψιστος τίτλος τιμής για μένα.

Ως αναρχικός και ως πολιτικοποιημένος με πολλά χρόνια δράσης, η συμμετοχή μου στην ένοπλη επαναστατική οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας ήταν και συνεχίζει να είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής ωρίμανσης και μιας στράτευσης με υψηλότατο βαθμό πολιτικής υπευθυνότητας και συνέπειας. Ως μέλος του Επαναστατικού Αγώνα από την πρώτη στιγμή της σύλληψής μου, τον Απρίλιο του 2010, υπερασπίζομαι τη δράση της οργάνωσης στην οποία ανήκω, υπερασπίζομαι τη μνήμη και την τιμή του συντρόφου μας Λάμπρου Φούντα, μέλους της οργάνωσής μας, που έδωσε τη ζωή του για τον αγώνα και την επανάσταση. Στο δικαστήριό σας, μέχρι τη στιγμή που επέλεξα να περάσω στην παρανομία, υπεράσπισα όλες τις ενέργειες της οργάνωσης. Οποιαδήποτε άλλη στάση θα ήταν προδοσία και αποκήρυξη του αγώνα. Σε αυτό το δικαστήριο τα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα δώσαμε μαθήματα πολιτικής, δώσαμε μαθήματα του τι σημαίνει πολιτική ευθύνη, τι σημαίνει υπεράσπιση της πολιτικής δράσης. Πολιτική ευθύνη σημαίνει αποδοχή της συμμετοχής στην οργάνωση στην οποία ανήκουμε, σημαίνει υπεράσπιση της πολιτικής οργάνωσης στην οποία ανήκουμε, πολιτική ευθύνη σημαίνει υπεράσπιση της πολιτικής δράσης της οργάνωσης στην οποία συμμετέχουμε. Οι επαναστάτες, οι ένοπλοι αγωνιστές πέρα από την πολιτική ευθύνη δεν δίνουν στον εχθρό καμία πληροφορία για το ποιοι συμμετείχαν ή όχι και σε ποιες ενέργειες της οργάνωσης αναλαμβάνοντας προσωπικές ποινικές ευθύνες. Οι επαναστάτες δεν μιλάνε στον εχθρό, ούτε στους μπάτσους, ούτε στους ανακριτές και στους εισαγγελείς, ούτε στους δικαστές γι’ αυτά τα πράγματα.

Από την αρχή της σύλληψής μας και καθ’ όλη τη διάρκεια της προφυλάκισής μας γνωρίζαμε ότι η στάση μας, η αυτονόητη επιλογή τού να αναλάβουμε την πολιτική ευθύνη έχει κόστος και συνέπειες. Ιδιαίτερα περισσότερο απ’ όλους η συντρόφισσα Ρούπα έδωσε μαθήματα αξιοπρέπειας, μαχητικότητας, πολιτικής συνέπειας και υπευθυνότητας, αφού συνελήφθη έγκυος, γέννησε μέσα στη φυλακή, μεγάλωνε το παιδί μας μέσα στη φυλακή και υπεράσπισε και συνεχίζει να υπερασπίζει τη δράση της οργάνωσης, ενώ παράλληλα έδινε μάχες μέσα στη φυλακή για να βελτιώσει τις άθλιες συνθήκες για το γιο μας και τις υπόλοιπες κρατούμενες. Η στάση μας είναι κάτι που οφείλαμε εκτός από τον εαυτό μας στο σύντροφο Λάμπρο Φούντα, στο λαό, στους επαναστάτες, σ’ όλο τον κόσμο, το οφείλαμε ακόμα και στο ίδιο μας το παιδί, στο οποίο έχουμε δώσει και το όνομα του Λάμπρου Φούντα προς τιμήν του συντρόφου μας. Άλλωστε οι αγώνες γίνονται και για τα παιδιά, και για τις νέες γενιές, για να γνωρίσουν έναν καλύτερο κόσμο από αυτόν που εκπροσωπείτε εσείς.

Το δικαστήριό σας ήταν για μας ένα πολιτικό βήμα καταδίκης του καθεστώτος που εσείς ως δικαστές υπηρετείτε, του καπιταλισμού και του κράτους. Προς το παρόν δεν διαθέτουμε ούτε εμείς ούτε ο λαός τη δύναμη των όπλων να σας επιβάλουμε το δίκαιο της ισότητας και της ελευθερίας, να σας καθαιρέσουμε από τις θέσεις σας ως υπηρέτες των πλουσίων, των καπιταλιστών, να ανατρέψουμε την εξουσία του κεφαλαίου και του κράτους. Αυτό μόνο μια ένοπλη κοινωνική επανάσταση μπορεί να το κάνει. Αυτό μόνο ο ένοπλος λαός μπορεί να το κάνει. Και τότε να είστε σίγουροι ότι θα δώσετε λόγο, θα αναγκαστείτε να απολογηθείτε και θα δώσετε εξηγήσεις γιατί επιλέξατε να είστε μισθοφόροι των καπιταλιστών και των πλουσίων.

Θα πω μερικά λόγια προς τιμήν του συντρόφου-μέλους της οργάνωσής μας Λάμπρου Φούντα, ο οποίος σκοτώθηκε σε ένοπλη συμπλοκή με τα σκυλιά του κράτους στη Δάφνη στις 10 Μαρτίου 2010 σε προπαρασκευαστική ενέργεια της οργάνωσής μας. Συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν και προειδοποιώντας για το μέλλον, θα μεταχειριστώ τα λόγια ενός επαναστάτη, του ισπανού αναρχικού αντάρτη Ραμόν Βίλα Καπντεβίλα, ο οποίος σκοτώθηκε σε ένοπλη συμπλοκή με την ισπανική χωροφυλακή το 1963 έπειτα από επιτυχημένο σαμποτάζ, ολοκληρώνοντας 35 χρόνια αδιάκοπου αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό και στο κράτος, είτε με τη «δημοκρατική» κοινοβουλευτική του μορφή είτε με τη μορφή της δικτατορίας του Φράνκο:

«Σήμερα ή αύριο ξέρω ότι θα πέσω. Αγώνες σαν τους δικούς μας απαιτούν θυσίες. Δεν γίνεται να πιστεύεις ότι θα γλιτώσεις τη ζωή σου. Αν επιζήσεις είσαι τυχερός. Αν πεθάνεις, δεν είναι παρά ένα χρέος που πληρώνεται. Ως τώρα ο θάνατος με σεβάστηκε. Ας έρθει, εδώ ή εκεί, δεν με νοιάζει».

Αυτά τα λόγια ταιριάζουν σε όλους τους επαναστάτες και όλες τις επαναστάτριες που έπεσαν μαχόμενοι με το όπλο στο χέρι αγωνιζόμενοι για μια καλύτερη ανθρωπότητα. Ταιριάζουν σε όλους όσους έπεσαν στον αγώνα. Ταιριάζουν στον Χρήστο Κασίμη, μέλος της οργάνωσης 20 Οκτώβρη στη διάρκεια της χούντας και στη μεταπολίτευση του Επαναστατικού Λαϊκού Αγώνα, ο οποίος σκοτώθηκε σε ένοπλη συμπλοκή στο Ρέντη το 1977 σε απόπειρα-ενέργεια αλληλεγγύης για τα δολοφονημένα μέλη της RAF στις φυλακές Σταμχάιμ εκείνη την περίοδο. Στον Χρήστο Τσουτσουβή, μέλος της Αντικρατικής Πάλης, που σκοτώθηκε σε ένοπλη συμπλοκή στο Γκύζη το 1985 παίρνοντας μαζί του στο θάνατο τρεις αστυνομικούς. Ταιριάζουν στον αναρχικό Χριστόφορο Μαρίνο, που σκοτώθηκε στο πλοίο Πήγασος στον Πειραιά το 1996 περικυκλωμένος από αστυνομικούς. Αυτά τα λόγια ταιριάζουν σε αυτούς που σε διαφορετικές εποχές και σε άλλες συνθήκες, όπως οι αντάρτες του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού, σκοτώθηκαν στη μάχη ή εκτελέστηκαν από τους κατακτητές και τους εθνικόφρονες συνεργάτες τους, τους δοσίλογους και τους προδότες του λαού. Ταιριάζουν στους ισπανούς αναρχικούς μαχητές που έδωσαν τη ζωή τους στον αγώνα ενάντια στη δικτατορία του Φράνκο, αλλά και εναντίον της «δημοκρατικής» παραλλαγής του καπιταλισμού. Ταιριάζουν σε όλους τους αναρχικούς σε όλο τον κόσμο που σκοτώθηκαν σε μάχες, εκτελέστηκαν ή ανέβηκαν στα ικριώματα των δημίων του κράτους, καταδιωκόμενοι από όλα τα κράτη και τα εξουσιαστικά καθεστώτα σε όλο τον κόσμο, αστικά, φασιστικά, σταλινικά, μοναρχικά ή δημοκρατικά. Ταιριάζουν στους επαναστάτες μέλη των οργανώσεων αντάρτικου Ερυθρές Ταξιαρχίες, RAF, 2 Ιούνη, Επαναστατικοί Πυρήνες, GRAPO, Τουπαμάρος που σκοτώθηκαν σε συμπλοκές με τα σκυλιά του κράτους ή δολοφονήθηκαν στις φυλακές ή πέθαναν σε απεργίες πείνας. Στις φυλακισμένες συντρόφισσες και τους συντρόφους της RAF που δολοφονήθηκαν στις φυλακές του Σταμχάιμ το 1977, στους συντρόφους ερυθροταξιαρχίτες όπως τη Μάρα Κάγκολ, τον Βάλτερ Αλάζια, τους ερυθροταξιαρχίτες της φάλαγγας της Γένοβας που σκοτώθηκαν σε μάχη με τους καραμπινιέρους το 1980. Στα μέλη των Τουπάκ Αμάρου που σκοτώθηκαν στην κατάληψη της γιαπωνέζικης πρεσβείας τον Δεκέμβρη του 1997, οι οποίοι ζητούσαν την απελευθέρωση των συντρόφων τους, για τα μέλη των επαναστατικών οργανώσεων στην Τουρκία που πέθαναν στην απεργία πείνας του 2000. Στην Ζολί Ομπρόν, μέλος της Action Directe, που έφυγε απ’ τη ζωή λίγο μετά την αποφυλάκισή της αφού έμεινε 17 χρόνια στις γαλλικές φυλακές για την επαναστατική της δράση. Σε όλους όσους πέθαναν στις φυλακές μετά από μακροχρόνιο εγκλεισμό παραμένοντας αμετανόητοι και αμετακίνητοι στις επιλογές τους και στη στράτευσή τους στον ένοπλο επαναστατικό αγώνα. Σε όλους όσους δεν απαρνήθηκαν, δεν αποκήρυξαν, δεν το έπαιξαν αθώοι και έμειναν πιστοί στον αγώνα μέχρι το θάνατο.

Για μας ο Λάμπρος Φούντας δεν είναι νεκρός. Ζει μέσα στους αγώνες, ζει στο αίμα μας, στον αέρα που αναπνέουμε. Ο Λάμπρος Φούντας θα μείνει στην ιστορία ως ένας αγωνιστής που έδωσε τη ζωή του στον αγώνα για την ελευθερία, που έδωσε τη ζωή του για να μην περάσει ο σύγχρονος φασισμός του κεφαλαίου και του κράτους, ο σύγχρονος φασισμός της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ, για να μην περάσουν τα μέτρα του μνημονίου του 2010. Έδωσε τη ζωή του για το λαό και την κοινωνική επανάσταση και απελευθέρωση. Ο Λάμπρος Φούντας θα μείνει στην ιστορία μαζί με όλους αυτούς τους επαναστάτες, μαζί με όλους όσους είναι αναρίθμητοι στο διάβα των καιρών και δεν ξέρω να τους κατονομάσω, όλους τους μαχητές που αγωνίστηκαν για την ελευθερία. Γιατί όπως έχει πει ο κομμουνιστής συγγραφέας Παναίτ Ιστράτι, «Μαχητής είναι στα μάτια μου μόνο εκείνος που υποτάσσει τα ατομικά του συμφέροντα στα συμφέροντα μιας καλύτερης ανθρωπότητας που πρέπει να έρθει. Πιστεύω σ’ αυτή την ανθρωπότητα. Σήμερα υπάρχει όπως υπάρχει ο ήλιος στη διάρκεια της νύχτας».

Αυτό το δικαστήριο ή καλύτερα αυτοί που μας δικάζουν μέσω εσάς, μέσω αυτού του δικαστηρίου, είναι εγκληματίες, ληστές και φονιάδες, είναι προδότες του ελληνικού λαού, και εσείς ως δικαστές είστε συνεργοί αυτών των προδοτών, αυτών των σύγχρονων δοσίλογων. Το δικαστήριό σας μας δικάζει στο όνομα των εγκληματιών της ντόπιας και υπερεθνικής οικονομικής ελίτ, των τραπεζών, για λογαριασμό του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της ΕΕ, για λογαριασμό των σύγχρονων κουίσλιγκς, δηλαδή του ελληνικού κράτους και των κυβερνήσεων που υπακούνε στις εντολές της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ.

Η σύλληψή μας συνέπεσε χρονικά με την υπαγωγή του ελληνικού λαού υπό την εξουσία και την κατοχή της τρόικας του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της ΕΕ. Η τότε κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, που μεθόδευσε και υπόγραψε το μνημόνιο του Μαΐου του 2010, θα μείνει στην ιστορία ως μια κυβέρνηση δοσίλογων όπως του Τσολάκογλου και του Ράλλη στην κατοχή, όπως βέβαια και οι κατοπινές κυβερνήσεις Παπαδήμου και Σαμαρά θα μείνουν στην ιστορία ως προδότες του ελληνικού λαού, ως συνεχιστές στο ξεπούλημα του λαού στην υπερεθνική οικονομική ελίτ. Τότε κυβερνητικός αξιωματούχος σχολιάζοντας τις συλλήψεις μας είχε δηλώσει ότι «ένα μεγάλο τρομοκρατικό χτύπημα θα μπορούσε να τελειώσει την οικονομία», δίνοντας με αυτόν τον τρόπο τη μέγιστη πολιτική σημασία στις συλλήψεις μας και αποκαλύπτοντας στην πραγματικότητα την ουσία της πολιτικής δράσης του Επαναστατικού Αγώνα και τον κίνδυνο που αποτελούσε για το καθεστώς, αποκαλύπτοντας ότι είμαστε πολιτικοί εχθροί του υπάρχοντος καθεστώτος.

Πράγματι, αυτά ήταν τα σχέδιά μας ως επαναστατική οργάνωση, να παλέψουμε δυναμικά τα μέτρα του μνημονίου, να παλέψουμε τους σύγχρονους φασίστες της κυβέρνησης, να επιτεθούμε στους οικονομικά ισχυρούς, να δημιουργήσουμε συνθήκες πολιτικής ανασφάλειας και αστάθειας για την εφαρμογή του μνημονίου, δηλαδή να εμποδίσουμε όσο μπορούμε και να δυσκολέψουμε τη ληστεία και τη λεηλασία εις βάρος του ελληνικού λαού.

Η εξέλιξη της δίκης αυτής θα συμπέσει, όπως έχουμε ξαναπεί τον Οκτώβριο του 2011, όταν άρχισε η δίκη, με την αναμενόμενη σε λίγο καιρό χρεοκοπία του ελληνικού κράτους, την πρώτη χρεοκοπία κράτους της ευρωζώνης. Οι ίδιες οι πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις έχουν επιβεβαιώσει όσα έχουμε πει, έχουν δικαιώσει τον Επαναστατικό Αγώνα και το ότι είναι πιο επιτακτική από ποτέ η προσφυγή του λαού στα όπλα για να ανατρέψει το σάπιο και απάνθρωπο καθεστώς που υπηρετείτε. Είναι πιο επιτακτική και πιο αναγκαία η ένοπλη κοινωνική επανάσταση. Σε αυτήν τη δίκη κατηγορούμενοι είστε εσείς, είναι η οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, τα διευθύνοντα στελέχη μιας πραγματικής εγκληματικής οργάνωσης, ενώ εσείς οι δικαστές και τα σκυλιά του κράτους, οι αστυνομικοί, οι «πραιτοριανοί» του καθεστώτος είστε τα απλά εκτελεστικά όργανα και μέλη αυτής της εγκληματικής οργάνωσης.

Το δικαστήριό σας και εσείς δεν είστε παρά υπηρέτες των πλουσίων, η «δικαιοσύνη» σας είναι ταξική, γλείφετε τους πλούσιους και καταδικάζετε τους φτωχούς, το δικαστήριό σας υπηρετεί τους δανειστές του ελληνικού κράτους, αυτούς που εξουσιάζουν τον ελληνικό λαό μέσω της τρόικας. Και αυτοί οι δανειστές δεν είναι άλλοι από τις πολυεθνικές τράπεζες και τους κολοσσούς της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ οι οποίοι κατέχουν ένα μεγάλο κομμάτι του παγκόσμιου πλούτου. Γαλλικές τράπεζες όπως η BNP Paribas, η Société Générale, η Crédit Agricole, γερμανικές τράπεζες όπως η Deutsche Bank, η Deutsche Postbank, η Commerzbank, η Hypo Real Estate, βρετανικές τράπεζες όπως η Barclays, η HSBC, ολλανδικές όπως η Fortis, η ING, η Dexia, αμερικάνικες όπως η Citibank, η J.P.Morgan κατείχαν το 2010 το 80% του ελληνικού χρέους, ήταν κάτοχοι ελληνικών κρατικών ομολόγων, ενώ το υπόλοιπο 20% το είχαν οι ελληνικές τράπεζες, η Εθνική, η Alpha, η Eurobank, η Αγροτική, η Πειραιώς, η Marfin, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Για λογαριασμό αυτών υπογράφτηκε το μνημόνιο του 2010. Μας δικάζετε για λογαριασμό όλων αυτών των τοκογλύφων, των πλιατσικολόγων και των ληστών. Μας δικάζετε για λογαριασμό της ΕΚΤ, η οποία έχει εξαγοράσει τα ομόλογα που κατείχαν όλοι αυτοί οι ληστές της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ. Όλοι αυτοί αποτελούν τις σύγχρονες κατοχικές δυνάμεις, είναι οι σύγχρονοι κονκισταδόρες, οι σύγχρονοι φεουδάρχες και δουλοκτήτες, ενώ ο ελληνικός λαός είναι οι σύγχρονοι δουλοπάροικοι οι οποίοι με το μνημόνιο που υπογράφτηκε τον Μάιο του 2010 θα βρίσκονται επί πολλά χρόνια στο ζυγό πληρώνοντας με τον ιδρώτα τους, με τους μισθούς και τις συντάξεις τους, πληρώνοντας με το ίδιο τους το αίμα και τη ζωή τους τα δάνεια-χρέη του ημεδαπού οικονομικοπολιτικού κατεστημένου, δηλαδή των ελληνικών κυβερνήσεων και της ημεδαπής άρχουσας τάξης, των τραπεζών, των μεγαλοεπιχειρηματιών και άλλων καρχαριών.

Η πραγματική εξουσία, τα πραγματικά αφεντικά δεν είναι οι εκάστοτε κυβερνήσεις του ελληνικού κράτους, ούτε η κυβέρνηση Παπανδρέου που υπόγραψε το μνημόνιο του 2010, ούτε η κατοπινή κυβέρνηση Παπαδήμου, του πρώην νούμερο 2 της ΕΚΤ, ούτε η σημερινή τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά. Η πραγματική εξουσία είναι οι εκάστοτε διευθυντές του ΔΝΤ όπως ο πρώην διευθυντής, ο Ντομινίκ Στρος Καν και η νυν Κριστίν Λαγκάρντ, ο Όλι Ρεν, ο πρώην διευθυντής της ΕΚΤ Ζαν Κλωντ Τρισέ, ο Ζαν Κλωντ Γιούνγκερ, ο σημερινός διευθυντής της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι και οι τοποτηρητές αυτών στην Ελλάδα, ο Πολ Τόμσεν ως αντιπρόσωπος του ΔΝΤ, ο Σερβάζ Ντερούζ της ΕΚΤ και ο Ματίας Μορς της ΕΕ, ο μόνιμος αντιπρόσωπος του ΔΝΤ στην Ελλάδα Μπομπ Τράα, ο Ράιχενμπαχ, επικεφαλής της ομάδας Task Force. Αυτοί είναι τα πραγματικά αφεντικά της χώρας, αυτά είναι τα αφεντικά σας, και οι εκάστοτε κυβερνήσεις υπακούνε στις διαταγές τους. Αυτό είναι το δημοκρατικό καθεστώς που υπερασπίζετε. Ο καπιταλισμός και το κράτος που εσείς υπηρετείτε ως δικαστές είναι οι πραγματικοί εγκληματίες, αυτοί που ληστεύουν και λεηλατούν το δημόσιο κοινωνικό πλούτο, αυτοί που ληστεύουν το λαό και τους εργαζόμενους, αυτοί που ληστεύουν τους μισθούς και τις συντάξεις, που φορολογούν το λαό ολοένα και περισσότερο, που του στερούν τα στοιχειώδη για να ζήσει, που του στερούν την υγεία, την εκπαίδευση, που όταν δεν του στερούν τη ζωή στα επονομαζόμενα «εργατικά ατυχήματα» και τις συνθήκες εργασίας, τις ελλείψεις στα δημόσια νοσοκομεία, τις αρρώστιες λόγω της μόλυνσης και του βιομηχανικού τρόπου ζωής, τον καταδικάζουν σε μαρασμό, στην εξαθλίωση και στην περιθωριοποίηση, σε μόνιμη ανεργία.

Το κράτος και οι κυβερνήσεις που υπηρετείτε είναι οι εγκληματίες, η δομημένη και οργανωμένη εγκληματική οργάνωση, ο μηχανισμός που υπηρετείτε είναι αυτός που τρομοκρατεί το λαό, που βιαιοπραγεί εναντίον του λαού με τα σύγχρονα τάγματα ασφαλείας, τα ΜΑΤ και την αστυνομία, τους πραιτοριανούς του καθεστώτος. Αυτοί είναι που φρουρούν τους πλούσιους και τα αφεντικά, τους επιχειρηματίες, τους τραπεζίτες, αυτοί είναι που φρουρούν τα καθάρματα της πολιτικής εξουσίας, τον πρωθυπουργό, τους υπουργούς, τους βουλευτές, τη βουλή, τα υπουργεία και τα κρατικά κτίρια, αυτοί είναι που φρουρούν τις περιουσίες των οικονομικά ισχυρών, την αμερικάνικη πρεσβεία το άντρο των υπερατλαντικών αφεντικών, τις πρεσβείες των κρατών δανειστών. Αυτοί είναι που ξυλοκοπούν διαδηλωτές, που τους εμποδίζουν να πάνε μέχρι το Μαξίμου, που πνίγουν τις λαϊκές διαδηλώσεις στα χημικά, που δολοφονούν νεολαίους όπως ο Γρηγορόπουλος, που βασανίζουν στα αστυνομικά τμήματα.

Δεκάδες άνθρωποι έχουν δολοφονηθεί από την αστυνομία από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, διαδηλωτές, αγωνιστές, εργαζόμενοι, μαθητές, νεολαίοι, μετανάστες, ενώ εσείς ως δικαστές συμπληρώνετε το εγκληματικό έργο επιβραβεύοντας στην πλειονότητα των περιπτώσεων τους δολοφόνους της αστυνομίας. Εσείς και οι αστυνομικοί δεν είστε παρά προσκυνημένα ανδρείκελα της εξουσίας, υπηρέτες των πλουσίων και των οικονομικά ισχυρών, ενώ ταυτόχρονα στοιβάζετε στις φυλακές εξαθλιωμένους φτωχούς παραβάτες, τοξικοεξαρτημένους και μετανάστες. Σεις είστε που καταδικάζετε διαδηλωτές, ποινικοποιείτε απεργούς και καταληψίες μαθητές, καταδικάζετε αγωνιστές και επαναστάτες. Είστε συνεργοί των εγκλημάτων του κεφαλαίου. Η εγκληματική τρομοκρατική οργάνωση που υπηρετείτε δημιουργήθηκε με σκοπό τη ληστεία και τη λεηλασία των λαών προς χάριν των πλουσίων και οικονομικά ισχυρών. Το καπιταλιστικό καθεστώς που υπηρετείτε βιαιοπραγεί όχι μόνο με την ωμή κτηνώδη βία των πραιτοριανών της αστυνομίας, αλλά και με την οικονομική τρομοκρατία των αφεντικών τα οποία εκβιάζουν τους εργαζόμενους με το δίλημμα μειώσεις μισθών ή απολύσεις και με την εξαπάτηση των επαγγελματιών πολιτικών που ισχυρίζονται ότι όλα γίνονται προς «όφελος» του λαού και της «πατρίδας», αλλά και με την προπαγανδιστική τρομοκρατία των ΜΜΕ, τα οποία είναι ιδιοκτησία των αφεντικών.

Η οικονομική και πολιτική εξουσία αυτού του τόπου, όλοι αυτοί που ζουν μέσα στη χλιδή, την πολυτέλεια και τον πλούτο, αυτοί που ζούνε σε βίλες εκατοντάδων τετραγωνικών μέτρων, με σκάφη αναψυχής, κάτοχοι ακινήτων, σπιτιών, εξοχικών, εκτάσεων γης, κάτοχοι εταιρειών, ομίλων και μετοχών, όλοι αυτοί οι μεγαλοεπενδυτές και μεγαλομέτοχοι και η πολιτική ελίτ, που ζούνε ξοδεύοντας δεκάδες χιλιάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ το μήνα, επιβάλλουν σε εκατομμύρια ανθρώπους να ζουν με 400 ευρώ σύνταξη ή με 500 ευρώ μισθό, επιβάλλουν σε εκατομμύρια ανθρώπους να δουλεύουν σχεδόν μέχρι να πεθάνουν ή να αργοπεθαίνουν χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ή τους καταδικάζουν στο περιθώριο χωρίς εισόδημα, σε μόνιμη ανεργία. Και όλα αυτά για να ξεπεραστεί το χρέος που δημιούργησε η ίδια η απληστία τους, στο όνομα της «εξυγίανσης» των δημοσιονομικών που οι ίδιοι επιβάρυναν, αφού αυτοί λυμαίνονται τον κοινωνικό πλούτο κλέβοντας το μόχθο των εργαζομένων, μη πληρώνοντας φόρους ή ασφαλιστικές εισφορές, ληστεύοντας τα ασφαλιστικά ταμεία, επωφελούμενοι από τις επιδοτήσεις της ΕΕ και τα δανεικά που έπαιρναν με την εγγύηση του κράτους. Αυτός είναι ο «καλύτερος κόσμος» που υπερασπίζετε δικάζοντάς μας.

Αν λοιπόν θέλουμε να βάλουμε τα πράγματα στις αληθινές τους διαστάσεις, εμείς μαζί με το λαό στον οποίο ανήκουμε είμαστε οι πραγματικοί κατήγοροι, και τα αφεντικά σας, οι πολιτικοί σας προϊστάμενοι, οι άνθρωποι που κατέχουν την πολιτική εξουσία μαζί με τους πλούσιους που υπηρετείτε θα πρέπει να απολογηθούν για τα εγκλήματά τους και σεις ως συνεργοί αυτών. Θα επικαλεστώ τα ίδια που είχαμε δηλώσει όταν μας είχε καλέσει ο ανακριτής για να μας βάλει πρόσθετες κατηγορίες 6 μήνες μετά τις συλλήψεις μας: «Είμαστε απαραίτητοι γιατί μπορούμε να συμβάλουμε καθοριστικά για να σπάσει η κοινωνία τα δεσμά της και να απελευθερωθεί από το σύγχρονο ολοκληρωτισμό του κράτους και του κεφαλαίου. Για να επιχειρήσουμε μαζί με τους προλετάριους της χώρας μας την επανάσταση και για να διαμορφώσουμε μαζί τους μια κοινωνία χωρίς κρίσεις, χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση, μια κοινωνία πραγματικά ελεύθερη».

Στην πραγματικότητα αυτοί που πρέπει να τιμωρηθούν είναι αυτοί που μας φυλάκισαν γιατί διέπραξαν μια αντικοινωνική και εγκληματική πράξη. Γιατί η δράση του Επαναστατικού Αγώνα ήταν προς όφελος του λαού, προς όφελος των εργαζόμενων και των φτωχών. Ο Επαναστατικός Αγώνας είναι μία επαναστατική οργάνωση ένοπλης προπαγάνδας, η οποία με τη δράση της και το λόγο που ανέπτυξε, και που συνεχίζουμε να εκφράζουμε, προτείνει στο λαό την ανατροπή του υπάρχοντος εγκληματικού καπιταλιστικού καθεστώτος και την καταστροφή του κράτους ως ενός εγκληματικού μηχανισμού που υπάρχει για να υπερασπίζεται το κεφάλαιο και τους πλούσιους, που καταπιέζει το λαό.

Ο Επαναστατικός Αγώνας προτείνει στο λαό την αντικατάσταση αυτού του καθεστώτος από μία αντιεξουσιαστική κομμουνιστική κοινωνία. Μία κοινωνία όπου δεν υπάρχει καταπίεση και εκμετάλλευση, δεν υπάρχουν πεινασμένοι, άστεγοι και εξαθλιωμένοι, κανείς δεν πουλάει το σώμα, την εργατική και διανοητική δύναμή του για να επιβιώσει, δεν υπάρχουν κοινωνικές τάξεις, έχοντες και μη έχοντες, πλούσιοι και φτωχοί, δεν υπάρχει ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, δεν υπάρχει υπερσυσσώρευση του κοινωνικού πλούτου στα χέρια λίγων, δεν υπάρχουν οικονομικές κρίσεις. Δεν υπάρχει ιεραρχία και διαχωρισμός μεταξύ ανωτέρων-κατωτέρων, μεταξύ αυτών που κατέχουν την εξουσία και αυτών που εκτελούν διαταγές. Δεν επικρατεί η απληστία και το κυνήγι του ατομικού κέρδους, που είναι οι βασικές αρχές της καπιταλιστικής κοινωνίας της οποίας εσείς είστε εντεταλμένοι υπηρέτες. Και είναι αυτές ακριβώς οι αρχές οι οποίες γεννάνε την αδικία, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τους πολέμους, τον ιμπεριαλισμό, τις στρατιωτικές επιδρομές εναντίον των λαών, το ρατσισμό, τους πολέμους κατά της «τρομοκρατίας» με τους οποίους εσείς έχετε ευθυγραμμιστεί, τα Γκουαντανάμο και τα Αμπού Γκράιμπ, τις δολοφονίες που διαπράττουν τα σκυλιά του κράτους οι αστυνομικοί, τις αντιτρομοκρατικές νομοθεσίες που εσείς εφαρμόζετε, τα βασανιστήρια στα αστυνομικά τμήματα όπως αυτά που έγιναν στο τμήμα του Αγίου Παντελεήμονα και της Ομόνοιας, τους σοδομισμούς μεταναστών στα Χανιά από λιμενικούς για τα οποία εσείς κάνετε τα στραβά μάτια και επιβραβεύετε τους βασανιστές. Είσαστε ένοχοι και συνένοχοι, ηθικοί αυτουργοί αυτών των εγκλημάτων. Γιατί όπως έχει πει ο Επαναστατικός Αγώνας, ο ολοκληρωτισμός των αγορών και ο πόλεμος κατά της «τρομοκρατίας» είναι όψεις του ίδιου νομίσματος, αποτελούν τον οικονομικό και πολιτικό αντίστοιχα χαρακτήρα της παγκοσμιοποίησης. Και όσο η παγκόσμια οικονομική κρίση προχωρά, αυτές οι καταστάσεις θα διογκώνονται, θα πολλαπλασιάζεται η εξαθλίωση, και η εξαχρείωση της ανθρώπινης κοινωνίας θα μεγιστοποιείται.

2ο μέρος

από Νίκος Μαζιώτης 3:14, Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2013

Απέναντι λοιπόν σε αυτό το εγκληματικό καθεστώς, ο Επαναστατικός Αγώνας προτείνει την ένοπλη κοινωνική επανάσταση για να επιβληθεί μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας, όπου τα πάντα θα ανήκουν σε όλους, και όταν λέω σε όλους δεν εννοώ με την έννοια της ιδιοκτησίας, αλλά με την έννοια της κοινής και συλλογικής διαχείρισης, με την έννοια της κοινωνικής αυτοδιαχείρισης και αυτοδιεύθυνσης, με την έννοια της κοινωνικής αλληλεγγύης.

«Από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του». Αυτό είναι ένα σύνθημα του επαναστατικού κινήματος από παλιά. Σε μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας, σε μια κοινωνία όπου επικρατεί η αυτοδιεύθυνση και η αλληλεγγύη, όλοι ανεξαρτήτως των ικανοτήτων και των δυνατοτήτων τους, ανεξαρτήτως αυτών που μπορούν να προσφέρουν, θα έχουν εξασφαλισμένη πρόσβαση στα πάντα, στα στοιχειώδη και βασικά αγαθά, στην τροφή, τη στέγη, την εκπαίδευση, την υγεία και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και στην αυτοπρόσωπη και άμεση διαχείριση στα κέντρα λήψης αποφάσεων που αφορούν όλες τις κοινωνικές υποθέσεις. Κάτι που φυσικά δεν ισχύει στην κοινωνία που εσείς υπερασπίζετε. Γιατί η πραγματική λαϊκή εξουσία, η άμεση δημοκρατία δεν είναι η παραίτηση και η εξουσιοδότηση ανά τέσσερα χρόνια της διαχείρισης των κοινωνικών υποθέσεων στους επαγγελματίες πολιτικούς απατεώνες, όπως γίνεται στο συγκεντρωτικό κράτος και στο σύστημα του αντιπροσωπευτικού κοινοβουλευτισμού, αλλά σε μια κοινωνία όπου τη διαχείριση την έχουν τα αποκεντρωμένα δίκτυα των λαϊκών Συνελεύσεων και Συμβουλίων, όπου ο καθένας αυτοπροσώπως, είτε στην εργασία και στα μέσα παραγωγής είτε στους χώρους εκπαίδευσης και υγείας είτε σε επίπεδο γειτονιάς, πόλης ή χωριού-κοινότητας, παρεμβαίνει, μιλά και συναποφασίζει για όλα τα ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία και τη συλλογικότητα στην οποία συμμετέχει.

Όμως τώρα πια, ακόμη και το σύστημα του αντιπροσωπευτικού κοινοβουλευτισμού, της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας των εκλεγμένων επαγγελματιών πολιτικών έχει καταργηθεί στην πράξη με το μνημόνιο του Μαΐου του 2010 από τα υπερεθνικά αφεντικά της τρόικας. Το σύστημα του αντιπροσωπευτικού κοινοβουλευτισμού ανήκει πια στο παρελθόν. Ανήκει σε μια άλλη εποχή που το χρειαζόταν ο ίδιος ο καπιταλισμός. Ανέτειλε την εποχή της πρώτης βιομηχανικής συσσώρευσης, όταν η ανερχόμενη αστική τάξη διαμόρφωσε το έθνος-κράτος για να στηρίξει τα συμφέροντά της. Αυτό το μοντέλο εξουσίας όμως τώρα πια, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, είναι άχρηστο και ξεπερασμένο. Κάθε ψευτοδημοκρατικό πρόσχημα του καθεστώτος που υπηρετείτε έχει καταρρεύσει. Κάθε πρόσχημα λαϊκού ερείσματος του συστήματός σας έχει καταρρεύσει. Τα εθνικά κοινοβούλια είναι μαριονέτες που υπακούνε στις εντολές των αντιπροσώπων της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ, η εθνική κυριαρχία έχει καταργηθεί, το έθνος-κράτος έχει καταργηθεί, το Σύνταγμα έχει γίνει ένα κουρελόχαρτο, και όλα αυτά έχουν πεταχτεί οριστικά στα σκουπίδια της ιστορίας.

Αυτό που επικρατεί τώρα είναι ο ωμός ολοκληρωτισμός, ο κυνικός νεοφασισμός των πλουσίων, ο φασισμός του διεθνούς τραπεζιτικού και χρηματιστηριακού κεφαλαίου, ο φασισμός της διεθνούς οικονομικής ελίτ με τη συνεργασία των ντόπιων κυβερνήσεων «κουίσλιγκς» και προδοτών του λαού. Και οι πρωτεύουσες του διεθνούς αυτού φασισμού είναι η Γουώλ Στρητ στη Νέα Υόρκη, η έδρα του ΔΝΤ στην Ουάσινγκτον, η έδρα της ΕΚΤ στη Φραγκφούρτη και της ΕΕ στις Βρυξέλλες, το Σίτυ του Λονδίνου.

Ο Επαναστατικός Αγώνας προτείνει μια παγκόσμια κοινωνική επανάσταση που θα σαρώσει την υπερεθνική οικονομική ελίτ, το διευθυντήριο των οργανισμών του ΔΝΤ, του ΠΟΕ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, που θα σαρώσει τον αμερικάνικο και δυτικό ιμπεριαλισμό και θα απελευθερώσει τους λαούς από τον καπιταλισμό, την οικονομία της αγοράς και την εξουσία του κράτους. Έχοντας μια διεθνή οπτική και ανάλυση για την εποχή μας, για την εποχή της παγκοσμιοποίησης, ο Επαναστατικός Αγώνας στο μέτρο του δυνατού έδρασε την περίοδο 2003-2010 σε μια χώρα της ημιπεριφέρειας του καπιταλισμού, όπως είναι η Ελλάδα, έχοντας να αντιμετωπίσει τις εγχώριες συνθήκες που δημιούργησε το διεθνές οικονομικό σύστημα της αγοράς για τον ελληνικό λαό.

Το 2003 ο Επαναστατικός Αγώνας ξεκίνησε τη δράση του μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η παγκοσμιοποίηση και ο νεοφιλελευθερισμός προχωρούν ακάθεκτα, οι ιθύνοντες του συστήματος πανηγυρίζουν για το «τέλος της ιστορίας», όπου ο καπιταλισμός αυτοπροβάλλεται ως το τελικό βιώσιμο μοντέλο εξουσίας και οικονομίας. Όπου επικρατούσε διεθνώς μια ευφορία από τους μεγαλοκαρχαρίες και επενδυτές για το ότι το κυνήγι του κέρδους και η υπερσυσσώρευση θα συνεχιστεί απρόσκοπτα παρά τις περιφερειακές οικονομικές κρίσεις όπως του 1998 στη Νοτιοανατολική Ασία, που έκρουαν το καμπανάκι του κινδύνου. Μια ευφορία την οποία εγγυόταν η μονοκρατορία των ΗΠΑ και ο πόλεμος κατά της «τρομοκρατίας» που είχε κηρυχτεί από το 2001, μετά τις επιθέσεις που δέχτηκαν οι ΗΠΑ στο Π.Κ.Ε. και στο Πεντάγωνο. Στην Ελλάδα, επικρατούσε και εδώ η ευφορία της εγχώριας οικονομικής ελίτ ότι θα συνεχίσει και αυτή –δίνοντας βέβαια ανταλλάγματα και παίρνοντας την υποστήριξη της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ–, ότι θα συνεχίσει και αυτή απρόσκοπτα το κυνήγι του κέρδους και της υπερσυσσώρευσης, συνεχίζοντας την καταλήστευση του κοινωνικού πλούτου, την καταλήστευση των εργαζομένων, των ασφαλιστικών ταμείων, παίρνοντας επιδοτήσεις από την ΕΕ με την εγγύηση του ελληνικού κράτους για να επενδύσει τάχα σε παραγωγικές δομές, αλλά στην πραγματικότητα εγκαταλείποντας την παραγωγική βάση της χώρας και βγάζοντας τα κέρδη στο εξωτερικό ή τζογάροντας στο χρηματιστήριο, ενώ άλλες επιχειρήσεις μετανάστευαν σε άλλες χώρες με πιο φτηνό εργατικό δυναμικό. Παράλληλα, με τις συλλήψεις και τις καταδίκες για τις ένοπλες επαναστατικές οργανώσεις 17Ν και ΕΛΑ, θριαμβολογούσαν για το τέλος του ένοπλου αγώνα στην Ελλάδα, για το ότι ένας μεγάλος εφιάλτης για το οικονομικοπολιτικό κατεστημένο της μεταπολίτευσης έλαβε τέλος.

Ήδη η ενσωμάτωση της χώρας στην οικονομική παγκοσμιοποίηση έγινε από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επί πρωθυπουργίας Σημίτη. Το 1998 πάρθηκε η απόφαση για ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ από το 2002, το 1999 με τη μεγαλύτερη κοινωνική ληστεία που είχε συμβεί μέχρι τότε, τη ληστεία του χρηματιστηρίου όπου λεηλατήθηκε ένα μεγάλο κομμάτι του κοινωνικού πλούτου, η ελληνική οικονομία πέρασε στα χέρια της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ, δηλαδή στα χέρια πολυεθνικών ομίλων και εταιρειών, που προεξάρχοντα ρόλο έχουν σε αυτούς οι τράπεζες και το χρηματιστικό κεφάλαιο. Οι ολυμπιακοί αγώνες που διοργανώθηκαν το 2004, οι οποίοι ήταν μια μεγάλη καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική επιχείρηση, βοήθησαν ακόμη περισσότερο στην ένταξη της χώρας στα γρανάζια του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Η διαδικασία του δημόσιου δανεισμού για την ενίσχυση του κεφαλαίου απογειώθηκε, διαδικασία η οποία ήταν επικερδής για την εγχώρια άρχουσα τάξη αλλά φυσικά και για το πολυεθνικό κεφάλαιο. Το κόστος των ολυμπιακών αγώνων ανήλθε στα 10 δισεκατομμύρια ευρώ, ανεβάζοντας το δημόσιο χρέος στο 117% του ΑΕΠ (204,56 δισ. ευρώ).

Η δράση του Επαναστατικού Αγώνα μπορεί να χωριστεί σε δύο φάσεις. Η πρώτη, από το 2003 μέχρι το 2007, έθεσε ως ζητήματα αιχμής τον πόλεμο κατά της «τρομοκρατίας» με τις στρατιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ και των δυτικών συμμάχων, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, σε χώρες της περιφέρειας όπως οι πόλεμοι σε Αφγανιστάν και Ιράκ οι οποίοι συνεχίζονται ακόμη, καθώς και με την αύξηση και την ένταση της κρατικής βίας και καταστολής και τρομοκρατίας στις χώρες του καπιταλιστικού κέντρου και της ημιπεριφέρειας, όπως είναι και η Ελλάδα, καθώς και τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που προωθούσε η κυβέρνηση Καραμανλή. Σε αυτό το διάστημα το ελληνικό κράτος ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τον πόλεμο κατά της «τρομοκρατίας», συνέδραμε υλικά, πολιτικά και ηθικά τις ΗΠΑ στους πολέμους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ με τη χρήση της βάσης της Σούδας, με νηοψίες πολεμικών πλοίων, με συμβολικές αποστολές μικρής στρατιωτικής δύναμης. Στο εσωτερικό υπήρχαν οι συλλήψεις και οι καταδίκες για τη 17Ν και τον ΕΛΑ. Παράλληλα ενισχύθηκε η αστυνομοκρατία και το τεχνολογικό οπλοστάσιο, όπως π.χ. οι κάμερες στους δρόμους οι οποίες τοποθετήθηκαν με αφορμή την ασφάλεια των ολυμπιακών αγώνων. Αυξήθηκε η αστυνομική βία και τα βασανιστήρια εναντίον μεταναστών όπως έγινε με τους βασανισμούς στα Χανιά το 2003 από λιμενικούς και στο τμήμα του Αγίου Παντελεήμονα το 2004 σε Αφγανούς λαθρομετανάστες οι οποίοι βασανίστηκαν με φάλαγγα, οι απαγωγές και οι βασανισμοί των Πακιστανών το καλοκαίρι του 2005 μετά τις επιθέσεις στο Λονδίνο, απαγωγές που έγιναν με τη συνεργασία των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών με την ΕΥΠ. Ενισχύθηκε περαιτέρω η αντιτρομοκρατική νομοθεσία με τον τρομονόμο Παπαληγούρα το 2004, ο οποίος συμπλήρωσε το νόμο Σταθόπουλου. Ψηφίστηκε ο νόμος για την καταγραφή των τηλεφωνικών κλήσεων τον Δεκέμβριο του 2005, έργο του πρώην υπουργού προστασίας του καθεστώτος Βουλγαράκη, ενώ υπήρξε και η υπόθεση των υποκλοπών εκατοντάδων πολιτών το 2004-5, οι οποίες ξεκίνησαν με αφορμή τους ολυμπιακούς αγώνες με την πίεση της αμερικανικής πρεσβείας στην κυβέρνηση Καραμανλή και τον Βουλγαράκη και με τη συνεργασία των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας. Την ίδια περίοδο η κυβέρνηση Καραμανλή προωθούσε τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις συνεχίζοντας τις μεταρρυθμίσεις της προηγούμενης κυβέρνησης Σημίτη στο πλαίσιο μιας πολιτικής που στόχευε στην ενίσχυση της δικτατορίας του κεφαλαίου και την ενσωμάτωση της χώρας στη διεθνή αγορά. Μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνουν τη νομοθέτηση της ελαστικοποιημένης εργασίας, την κατάργηση του οχταώρου, την κατάργηση της υπερωριακής αμοιβής, την αύξηση του ορίου απολύσεων, τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών από τους επιχειρηματίες και την αύξηση των εισφορών των εργαζομένων, τη σταδιακή αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, τη μείωση των δαπανών για την παιδεία και την υγεία, το πάγωμα των μισθών και των συντάξεων.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ο Επαναστατικός Αγώνας ξεκίνησε τη δράση του με την επίθεση στα δικαστήρια της Ευελπίδων τον Σεπτέμβριο του 2003, σε αστυνομικούς στόχους όπως το αστυνομικό τμήμα Καλλιθέας και σε αυτοκινητοπομπή των ΜΑΤ το 2004, στα υπουργεία Απασχόλησης και Οικονομίας το 2005, στον πρώην υπουργό Δημοσίας Τάξης Βουλγαράκη το 2006, στην αμερικανική πρεσβεία και στο αστυνομικό τμήμα Περισσού το 2007.

Με την έναρξη της δράσης του ο Επαναστατικός Αγώνας το 2003 διέψευδε και ακύρωνε τους πανηγυρισμούς του κράτους και της ντόπιας οικονομικής ελίτ ότι ο ένοπλος αγώνας, το αντάρτικο στην Ελλάδα έχει ηττηθεί μετά τις συλλήψεις για την 17Ν και τον ΕΛΑ. Ο Επαναστατικός Αγώνας διακήρυττε μέσω της έναρξης της δράσης του ότι ο ένοπλος επαναστατικός αγώνας συνεχίζεται, ότι το αντάρτικο στην Ελλάδα συνεχίζεται μέσα στις νέες συνθήκες που είχαν δημιουργηθεί, στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον όπου επιβαλλόταν η δικτατορία των αγορών και είχε κηρυχτεί ο πόλεμος κατά της «τρομοκρατίας».

Στην τελευταία επίθεση της οργάνωσης της περιόδου 2003-2007, αυτή στο αστυνομικό τμήμα Περισσού, η οργάνωση είχε προγνώσει ότι η αύξηση και η ένταση της αστυνομικής βίας εκείνης της περιόδου θα κατέληγε σε νεκρούς και είχε προειδοποιήσει ότι θα απαντούσε σε μια δολοφονία από αστυνομικούς, πράγμα που επιβεβαιώθηκε ενάμιση χρόνο αργότερα, με τη δολοφονία Γρηγορόπουλου τον Δεκέμβριο του 2008. Ο Επαναστατικός Αγώνας, συνεπής στην προειδοποίησή του, ανταπάντησε με τις επιθέσεις εναντίον των ΜΑΤ έξω από το στρατόπεδό τους στο Γουδή και εναντίον ανδρών των ΜΑΤ στα Εξάρχεια τον Ιανουάριο του 2009. Οι επιθέσεις της οργάνωσης το 2009 έγιναν ως παρέμβαση στο ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης η οποία εκδηλώθηκε στις ΗΠΑ με το σκάσιμο της φούσκας των ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων και αποτελούν τη δεύτερη φάση της δράσης της οργάνωσης.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση η οποία άρχιζε να πλήττει την Ελλάδα μέσα στο 2009 ήταν για μας μια πρόκληση να αναβαθμίσουμε τη δράση μας επιτιθέμενοι σε οικονομικούς στόχους-δομές, υπερεθνικούς και ημεδαπούς, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για την κρίση, αλλά και να προωθήσουμε την ιδέα ότι στην Ελλάδα έχουν διαμορφωθεί οι αντικειμενικές συνθήκες για την κοινωνική επανάσταση, για την ανατροπή του καπιταλισμού και της οικονομίας της αγοράς. Κι αυτό γιατί με αφορμή την κρίση το σύστημα έχει αποκαλύψει ακόμα περισσότερο το απάνθρωπο πρόσωπό του επιβάλλοντας τη μεγαλύτερη κοινωνική ληστεία και λεηλασία στην ιστορία, έτσι ώστε πλειοψηφικά πια κομμάτια του λαού έχουν αποσύρει τη συναίνεση και την ανοχή τους απέναντι στους εγκληματίες του κεφαλαίου αλλά και στο σύστημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Ο Επαναστατικός Αγώνας είναι η μοναδική πολιτική επαναστατική οργάνωση που έχει δράσει με βάση τη σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση με τις επιθέσεις του 2009. Έτσι, η οργάνωση αποπειράθηκε να ανατινάξει τα κεντρικά γραφεία της Citibank με 125 κιλά εκρηκτικά, έναν από τους καρχαρίες της διεθνούς οικονομικής ελίτ, χτύπησε το υποκατάστημα της Citibank στη Νέα Ιωνία, ανατίναξε το υποκατάστημα της Eurobank στην Αργυρούπολη και επιτέθηκε στο χρηματιστήριο με 150 κιλά εκρηκτικά. Στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής αυτών των χτυπημάτων, που σκοπό είχαν να πλήξουν στόχους της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας που έχουν καθοριστικό ρόλο για τη διαμόρφωση των συνθηκών αυτού του ολοκληρωτισμού που επιβάλλονται στη χώρα, σκοτώθηκε ο σύντροφός μας Λάμπρος Φούντας σε ένοπλη συμπλοκή με αστυνομικούς στη Δάφνη στις 10 Μαρτίου 2010.

Ο Επαναστατικός Αγώνας είναι η μοναδική πολιτική οργάνωση που την εποχή τής με δανεικά επιφανειακής ευμάρειας που υπήρχε λίγα χρόνια πριν το ξέσπασμα της κρίσης, και σε αντίθεση με την κρατική προπαγάνδα περί «ισχυρής» οικονομίας και «ισχυρής» Ελλάδας, διέγνωσε ότι στην πιθανότητα ξεσπάσματος οικονομικής κρίσης η Ελλάδα θα έχει δραματικές συνέπειες. Στην προκήρυξη με την οποία η οργάνωσή μας είχε αναλάβει την επίθεση στο υπουργείο Απασχόλησης τον Ιούνιο του 2005 λέγαμε ότι: «Είναι αλήθεια πως η Ελλάδα βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση. Είναι αλήθεια πως το ελληνικό κράτος αναζητά συνεχώς τρόπους συγκέντρωσης χρημάτων για να πληρώνει τόκους προηγούμενων δανείων σε ημεδαπούς και αλλοδαπούς χρηματοπιστωτικούς οίκους. Είναι αλήθεια πως μια ενδεχόμενη κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας δεν βρίσκεται στη σφαίρα της φαντασίας».

Ο Επαναστατικός Αγώνας είναι η μοναδική πολιτική οργάνωση που το 2005 έλεγε ποια είναι η πραγματική αιτία της δημιουργίας του ελληνικού χρέους. Στην ίδια προκήρυξη της ανάληψης της επίθεσης στο υπουργείο Απασχόλησης αναφερόταν το εξής: «Είναι αλήθεια επίσης πως το χρέος είναι αποτέλεσμα της συστηματικής ενίσχυσης του κεφαλαίου από το ελληνικό δημόσιο, όπως προαναφέραμε. Είναι αποτέλεσμα μιας ταξικής πολιτικής του ελληνικού κράτους που ευνοεί τους ισχυρούς και στρέφεται ενάντια στους ανίσχυρους, είναι μια ταξική αναδιανομή του πλούτου από κάτω προς τα πάνω, και στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται οι πολιτικές για τη μείωση του χρέους και για την επίλυση του οικονομικού προβλήματος».

Στην προκήρυξη με την οποία η οργάνωση αναλάμβανε την επίθεση στο υπουργείο Οικονομίας τον Δεκέμβριο του 2005 αναφερόταν: «Όσον αφορά την Ελλάδα, η ίδια η ιστορία έχει αναδείξει πόσο φαιδρά ήταν τα φληναφήματα της πολιτικής εξουσίας περί ισχυροποίησης της ελληνικής οικονομίας ύστερα από την είσοδο στην ΕΕ, στη ζώνη του ευρώ και το άνοιγμα στις διεθνείς αγορές. Τα τελευταία απομεινάρια μιας ήδη αποσαρθρωμένης παραγωγικής δομής σαρώνονται από τις ανταγωνιστικές δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς, καμία προοπτική για τη δημιουργία νέων παραγωγικών δομών δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα –εκτός κι αν καταφέρουμε να ανταγωνιστούμε την Κίνα σε μισθούς, όπως προτρέπουν οι ευρωπαίοι επιχειρηματίες–, η πλασματική ευημερία που για χρόνια βασίστηκε στην κατανάλωση με δανεικά λαμβάνει τέλος, και το ελληνικό κράτος εξακολουθεί να χρεώνει τις επόμενες γενιές με το υπέρογκο δημόσιο χρέος που κάθε χρόνο αυξάνεται με αλματώδεις ρυθμούς λόγω των υψηλών επιτοκίων, τα οποία οι κυβερνήσεις προσφέρουν ως αντάλλαγμα για να συνεχίσουν να δανείζονται. Κατά την άποψή μας, η Ελλάδα βρίσκεται σε δεινή θέση, και δεν σεβόμαστε την άποψη που λέει πως η συμμετοχή στη ζώνη του ευρώ καθιστά δεδομένη την αποφυγή σοβαρών κρίσεων. Τα δομικά προβλήματα της εθνικής οικονομίας σε συνδυασμό με την προαναφερόμενη εγγενή τάση του καπιταλιστικού συστήματος προς την ανισορροπία δημιουργούν έναν καλό συνδυασμό για μια επικείμενη οικονομική κρίση, για την οποία δεν μπορούμε να γνωρίζουμε από ποιους γεωγραφικούς παραλλήλους θα ξεκινήσει».

Ο Επαναστατικός Αγώνας έχει ήδη δικαιωθεί από τις ίδιες τις εξελίξεις. Δύο χρόνια πριν την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης στις ΗΠΑ και τέσσερα πριν η παγκόσμια πλέον κρίση να αρχίσει να πλήττει την Ελλάδα, η οργάνωση μιλούσε για αυτά που θα ακολουθούσαν. Η δράση του Επαναστατικού Αγώνα έχει δικαιωθεί. Απέναντι στην ταξική επίθεση του κεφαλαίου, που γίνεται ολοένα και πιο οξυμένη λόγω του μπλοκαρίσματος της καπιταλιστικής μηχανής, και απέναντι στις ανεδαφικές προτάσεις τμήματος της συστημικής αριστεράς που ζητά την επαναφορά στο προηγούμενο αναπτυξιακό μοντέλο του κεϋνσιανισμού, η μοναδική ρεαλιστική πρόταση για το ξεπέρασμα της σημερινής πολυδιάστατης κρίσης του καπιταλισμού είναι η ένοπλη κοινωνική επανάσταση. Αυτή είναι η πρόταση του Επαναστατικού Αγώνα.

Ο ελληνικός λαός με αφορμή την κρίση του χρέους βρίσκεται υπό κατοχή από τους δανειστές του υπερεθνικού κεφαλαίου. Κάθε πρόσχημα εθνικής κυριαρχίας έχει καταρρεύσει, η κοινοβουλευτική δημοκρατία έχει καταργηθεί αφού το κοινοβούλιο είναι μία μαριονέτα των δανειστών. Μισθοί, συντάξεις, επιδόματα κόβονται ή καλύτερα ληστεύονται για να πληρωθούν οι δανειστές. Νοσοκομεία κλείνουν, δημόσια κονδύλια κόβονται από την υγεία και την παιδεία του λαού, και χιλιάδες εργαζόμενοι απολύονται και πετάγονται στο δρόμο. Όπως στην ιταλογερμανική κατοχή οι κατοχικές κυβερνήσεις είχαν κατασχέσει την αγροτική σοδειά για λογαριασμό των στρατευμάτων κατοχής με αποτέλεσμα χιλιάδες άνθρωποι να πεθάνουν από την πείνα το χειμώνα του 1941-2, έτσι και οι σύγχρονοι Τσολάκογλου και Ράλληδες, δηλαδή ο Παπανδρέου, ο Παπακωνσταντίνου, ο Βενιζέλος, ο Πάγκαλος, ο Λοβέρδος, ο Παπαδήμος, ο Σαμαράς, ο Κουβέλης, όλη αυτή η συμμορία των προδοτών του λαού, κατάσχουν ολοένα και περισσότερο μέρος των μισθών και των συντάξεων των εργαζομένων και του λαού, επιβάλλουν ολοένα και περισσότερους φόρους, ξεπουλάνε τα περιουσιακά στοιχεία του λαού, ξεπουλάνε την ίδια τη ζωή και το αίμα του λαού για να πληρωθούν οι βρικόλακες της διεθνούς οικονομικής ελίτ και οι ντόπιοι μεγαλοκαρχαρίες.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση ο Επαναστατικός Αγώνας προτείνει στον ελληνικό λαό και στους άλλους λαούς την παγκόσμια κοινωνική επανάσταση ως τη μόνη ρεαλιστική απάντηση απέναντι στην οικονομική κρίση και στο καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο από τη φύση του γεννά τις οικονομικές κρίσεις. Και όταν λέμε κοινωνική επανάσταση εννοούμε τη βίαιη ανατροπή του υπάρχοντος κοινωνικού, πολιτικού και οικονομικού καθεστώτος, τη βίαιη ανατροπή και καταστροφή του καπιταλισμού, της οικονομίας της αγοράς και του κράτους. Προτείνουμε την απαλλοτρίωση και τη δήμευση της περιουσίας των πλουσίων, την απαλλοτρίωση των πολυεθνικών και των μεγάλων ελληνικών επιχειρήσεων, την απαλλοτρίωση του συνόλου της κρατικής και εκκλησιαστικής περιουσίας και την κοινωνικοποίησή τους από το λαό. Την άρνηση της πληρωμής του συνόλου του χρέους και την έξοδο όχι μόνο από την ΕΕ αλλά και από το σύστημα της οικονομίας της αγοράς και του καπιταλισμού.

Οι κοινωνικές επαναστάσεις δεν μπορούν παρά να είναι βίαιες γιατί αυτοί που κατέχουν την οικονομική και πολιτική εξουσία, οι προνομιούχοι και οι πλούσιοι δεν πρόκειται ποτέ να παραιτηθούν οικειοθελώς από τα προνόμια και την εξουσία τους. Η βία των κοινωνικών επαναστάσεων είναι η φυσική απάντηση στην καθημερινή βία του καπιταλισμού και του κράτους πάνω στο λαό. Αν οι άνθρωποι λοιπόν θέλουν πραγματικά να είναι ελεύθεροι, αν οι λαοί θέλουν να είναι ελεύθεροι, τότε πρέπει να πάρουν τα όπλα και να τσακίσουν ό,τι τους καταπιέζει και τους εκμεταλλεύεται.

Ποτέ δεν υπήρξαν κοινωνικές αλλαγές προς το καλύτερο χωρίς βία ενάντια στην εξουσία, ποτέ δεν υπήρξαν λαϊκοί αγώνες χωρίς να είναι βίαιοι και αιματηροί. Ποτέ δεν υπήρξε κοινωνική επανάσταση χωρίς προσφυγή στα όπλα. Και η ιστορία του επαναστατικού κινήματος είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα. Η επανάσταση των εργατών του Παρισιού το 1848, η Κομμούνα του Παρισιού το1871, ο αγώνας των εργατών για το οχτάωρο στο Σικάγο το 1886, οι Ρώσικες επαναστάσεις του 1905 και του 1917-21, η Μεξικάνικη επανάσταση του Ζαπάτα και του Βίγια, η επανάσταση των Σπαρτακιστών στη Γερμανία το 1918-9, το κίνημα των εργοστασιακών συμβουλίων στην Ιταλία το 1920, η Ισπανική επανάσταση του 1936-7, τα κινήματα Εθνικής Αντίστασης στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο, η Ουγγρική επανάσταση του 1956, τα αντιαποικιακά και αντιιμπεριαλιστικά κινήματα και αντάρτικα στον Τρίτο Κόσμο, στην Κούβα, στην Αλγερία, στο Βιετνάμ, στην Αγκόλα, στη Μοζαμβίκη, η εξέγερση του 1968, τα αντικαπιταλιστικά και αντιιμπεριαλιστικά αντάρτικα στην Ευρώπη, η αντιφρανκική αντίσταση, η Οργισμένη Ταξιαρχία, οι Weatherman, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες, η RAF, το Κίνημα 2 Ιούνη, οι Επαναστατικοί Πυρήνες, η GRAPO, η Action Directe, οι Μαχόμενοι Κομμουνιστικοί Πυρήνες, οι Τουπαμάρος, το MIR, ο Τσε Γκεβάρα, η παλαιστινιακή Αντίσταση, το FARC, τα κομμουνιστικά αντάρτικα στην Κολομβία, στην Ινδία, στις Φιλιππίνες, στην Τουρκία, οι Ζαπατίστας, οι απεργίες που ξεφεύγουν από τα όρια της νομιμότητας, οι εξεγέρσεις στις μητροπόλεις του καπιταλισμού όπως αυτή της Αθήνας τον Δεκέμβριο του 2008, όλα είναι κομμάτια του διαχρονικού αγώνα ενάντια στην εξουσία, ενάντια στην καταπίεση και την εκμετάλλευση και αποδείχνουν ότι οι κοινωνικές επαναστάσεις γίνονται με προσφυγή στα όπλα και οι αγώνες για την ελευθερία είναι βίαιοι και αιματηροί.

Όμως και σε αυτόν τον τόπο, την Ελλάδα, έχουμε μια πολύ ισχυρή παράδοση αγώνων ενάντια στην εξουσία, ξεκινώντας από τους –κατά τον προδότη Πάγκαλο– «αγράμματους και άξεστους χωριάτες που ελάχιστα μιλούσαν την ελληνική γλώσσα» οι οποίοι με το σπαθί και το καριοφίλι πολέμησαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία, το εργατικό κίνημα, τους μεταλλωρύχους του Λαυρίου το 1896 και της Σερίφου το 1916, τους εργάτες της Θεσσαλονίκης τον Μάιο του 1936, το ΕΑΜ και το αντάρτικο του ΕΛΑΣ το 1941-4 στην κατοχή καθώς και του Δημοκρατικού Στρατού, την εξέγερση του Πολυτεχνείου του ’73, τους αναρχικούς, το αντάρτικο πόλης που ξεκινά από τη δικτατορία, την 20ή Οκτώβρη, τη ΛΕΑ, την οργάνωση Μακρυγιάννης, και συνεχίζεται με τη μεταπολίτευση, τον ΕΛΑ και τη 17 Νοέμβρη και φτάνει μέχρι τις μέρες μας.

Ο αγώνας ενάντια στην εξουσία, ενάντια στην καταπίεση και στην εκμετάλλευση, ενάντια δηλαδή σε ό,τι αντιπροσωπεύετε ως δικαστήριο, δεν θα σταματήσει ποτέ μέχρι το καθεστώς που υπηρετείτε να καταστραφεί και να εξαφανιστείτε από το προσκήνιο της ιστορίας, μέχρι να πεταχτείτε στα σκουπίδια της ιστορίας. Ο ένοπλος αγώνας είναι κομμάτι του αγώνα για την ανατροπή και την κοινωνική επανάσταση. Ο ένοπλος αγώνας είναι αναπόσπαστο κομμάτι του λαϊκού κινήματος ενάντια στον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό και το κράτος. Οι επαναστάσεις δεν μπορεί παρά να είναι ένοπλες. Οι αγώνες για την ελευθερία δεν γίνονται σεβόμενοι τον ποινικό κώδικα του εχθρού, σεβόμενοι τους νόμους του κράτους των καταπιεστών. Όπως είχε πει και ο Ρώσος αναρχικός Πέτρος Κροπότκιν: «Με το στιλέτο, με το πιστόλι, με το δυναμίτη, ό,τι δεν ανήκει στην αστική νομιμότητα ανήκει σε μας».

Γνωρίζω ότι θα μας καταδικάσετε. Όμως οι πραγματικά πολιτικά και ηθικά δικαιωμένοι είμαστε εμείς. Είμαστε πολιτικά και ηθικά ανώτεροί σας. Στην ιστορία εμείς θα μείνουμε ως αγωνιστές της ελευθερίας, και σεις θα μείνετε ως υπηρέτες και ανδρείκελα της τυραννίας. Προς το παρόν δεν είμαστε οι νικητές γιατί αλλιώς θα είχε έρθει το τέλος της ιστορίας. Εσείς ως μισθοφόροι έχετε μάθει να υποτάσσεστε στο «δίκαιο» του ισχυρού και του νικητή, στο «δίκαιο» δηλαδή αυτού που σας πληρώνει, όποιος κι αν είναι αυτός. Γιατί αν υποθετικά εμείς είχαμε την εξουσία μέσα στο σύστημά σας, εσείς θα μας προσκυνούσατε υπακούοντας στις εντολές μας δείχνοντας τι πραγματικά είστε, δηλαδή μισθοφόροι. Όμως ο δικός μας αγώνας δεν θέλει υπηκόους, ούτε υποταγμένους, δεν έχει αφεντικά και δούλους, θέλει ελεύθερους και ίσους ανθρώπους.

Αυτό που απομένει είναι η δύναμη των όπλων έτσι ώστε η πολιτική και ηθική υπεροχή μας να γίνει και υλική. Μέχρι να γίνει αυτό, Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.

ΖΗΤΩ Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

ΖΗΤΩ Η ΕΝΟΠΛΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ

Νίκος Μαζιώτης

Οκτώβριος 2012

Πολιτική κατάθεση του Κώστα Γουρνά στο ειδικό δικαστήριο του Κορυδαλλού

Posted on Ιανουαρίου 31, 2013 by ipothesi-ea

σημείωση: το κείμενο που ακολουθεί  δεν είναι επιμελημένο, ούτε έχουν ενσωματωθεί οι προφορικές προσθήκες που γίνανε στο δικαστήριο. Μόλις συμπληρωθεί το κείμενο θα ενημερωθεί και στο ιστολόγιο.

Κατεβάστε το συνημμένο αρχείο kostas_gournas.pdf (application/pdf)

Σχολιασμός δίκης

Να ξεκινήσω λοιπόν να πω δυο λόγια για το τι σημαίνει κατά τη γνώμη μου αυτή η δίκη και το πώς αυτή διεξήχθη μέχρι τώρα. Θα έλεγα λοιπόν ότι η δίκη αυτή επισφραγίζει την απόπειρα του κράτους να «θάψει» τον λόγο μίας ένοπλης επαναστατικής οργάνωσης μέσα σε μια διαδικασία πλήρους αποκοπής της απ” την δημόσια σφαίρα, μια διαδικασία που άρχισε απ” τη στιγμή που αναλάβαμε την πολιτική ευθύνη. Δεν είναι καθόλου παράξενο για μένα, που δεν έχω δει κανένα δημοσιογράφο να στέκεται στα έδρανα (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων) και ελάχιστα δημοσιεύματα γι” αυτήν τη δίκη, σε αντίθεση βέβαια με τις κραυγές και τα δημοσιεύματα του καλοκαιριού για τους δύο συντρόφους. Είναι γνωστός ο ρόλος των δημοσιογράφων, αυτών των συνοδοιπόρων των βασανιστών και των καθαρμάτων της αστυνομίας και του πολιτικο-οικονομικού συμπλέγματος. Δε θα περίμενα κάποια καλύτερη αντιμετώπιση από αυτούς που έχουν ταχθεί στο πλευρό των κατοχικών δυνάμεων και της δοσίλογης κυβέρνησης που τρομοκρατεί το λαό. Είναι ενδεικτικά κάποια παραδείγματα που καταδεικνύουν τον ισχυρισμό μου ότι έχει επιβληθεί ένα ιδιότυπο εμπάργκο στη δημοσιοποίηση στοιχείων και εξελίξεων αυτής της δίκης. Στην πρώτη συνεδρίαση στις δηλώσεις που κάναμε μετά το πέρας της διαδικασίας το μόνο που ειπώθηκε μόνο ήταν πως ήμασταν αμετανόητοι. Εκεί βέβαια παραβρέθηκε πλήθος δημοσιογράφων, που αμέσως μετά χάθηκε. Στις καταθέσεις Βουλγαράκη και Μαρκογιαννάκη δημοσιεύτηκαν μόνο δικές τους δηλώσεις, ότι δεν είναι πολιτική η δίκη. Ένα απ” τα πιο τρανά παραδείγματα είναι η κατάθεση του συντρόφου του Δημήτρη Κουφοντίνα. Υπήρξε μια ιδιαίτερη συμβολικότητα στην κατάθεση την 6η του Σεπτέμβρη, καθώς κλείναν ακριβώς δέκα χρόνια από τη φυλάκιση αυτού του σπουδαίου αγωνιστή. Αν και πολλά sites υπενθύμιζαν το γεγονός της δεκάχρονης φυλάκισής του σε καθεστώς απομόνωσης κανένα δεν αναφερόταν στην επικείμενη κατάθεση στη δίκη του Επαναστατικού Αγώνα. Είναι επίσης γεγονός ότι μόλις λίγες μέρες πριν την κατάθεση, δημοσιογράφοι ρωτούσαν τους δικηγόρους εάν θα φέρουν το Δημήτρη για να τον παρακολουθήσουν. Όσους είδατε εσείς, είδα κι εγώ! Αλήθεια δε σας κάνει εντύπωση το γεγονός πως η μόνη δημοσιότητα που είχε αυτή η δίκη ήταν μόνο όταν αποφυλακιστήκαμε, όταν έγινε η κατάληψη στο ραδιοφωνικό σταθμό flash και το καλοκαίρι όπου όλοι καίγονταν για το πόσο έχει αργήσει η δικαιοσύνη να βάλει στη φυλακή τους κατηγορούμενους για τον Επαναστατικό Αγώνα. Είναι αυτονόητο λοιπόν για το μιντιακό σινάφι ότι η αμερόληπτη δικαιοσύνη θα καταδικάσει όλους τους κατηγορούμενους σ” αυτήν την υπόθεση, απλώς η μόνη μομφή τους είναι ότι η δικαιοσύνη αργεί να το κάνει.

Είναι πεποίθησή μου λοιπόν ότι από τη στιγμή που ανέλαβα την πολιτική ευθύνη μαζί με τους συντρόφους για τη συμμετοχή στην οργάνωση έχει πέσει μια πολιτική γραμμή που θέλει να μην ακούγεται τίποτα για τη δίκη και την υπόθεση γενικότερα. Για την ακρίβεια θα έλεγα ότι δε θέλουν ν” ακούγεται ο λόγος των μελών της οργάνωσης σε μια περίοδο όπου όλα είναι εύφλεκτα και η κοινωνία βράζει. Γιατί γνωρίζουν καλύτερα απ” τον καθένα το πόσο επικίνδυνος ήταν για το καθεστώς ο λόγος του Επαναστατικού Αγώνα, ένας λόγος που πραγματικά τους έκανε να τρέμουν. Είναι προφανές ότι αν η διεισδυτικότητα του λόγου του ΕΑ στα κοινωνικά κομμάτια ήταν μεγάλη πριν την υπογραφή του 1ου μνημονίου και την παράδοση της χώρας στην τρόικα, μπορούμε να φανταστούμε ποια είναι αυτή μετά. Αλήθεια, δεν είναι περίεργο που σ” αυτή τη δίκη δεν υπάρχει πολιτική αγωγή; Δεν ενδιαφέρεται πια η αμερικάνικη πρεσβεία να κινηθεί νομικά εναντίον μας; Δεν είναι περίεργο που δεν υπάρχουν μάρτυρες απ” την επίθεση στην αμερικάνικη πρεσβεία στο βούλευμα; Θα έλεγα ότι αν μπορούσαν να σβήσουν κάθε πληροφορία, κάθε μνήμη για τα πεπραγμένα της οργάνωσης, αν μπορούσαν να σβήσουν κάθε αναφορά στα πρόσωπά μας, θα το έκαναν. Ο μόνος τρόπος ν” απαξιωθεί πια πολιτικά η οργάνωση, μετά την απόπειρα σπίλωσής μας κατά την περίοδο των συλλήψεων, είναι ο απόλυτος έλεγχος της ροής πληροφοριών όσον αφορά τη δίκη. Ο μόνος τρόπος για να μας απαξιώσουν είναι να πείσουν ότι δεν υπάρχουμε. Έχουν όμως κι ακόμη έναν λόγο για να θέλουν να αποκρύψουν τα γενόμενα σ” αυτό το δικαστήριο. Είναι ευρέως αποδεκτό απ” όλους τους παράγοντες της δίκης ότι η ακροαματική διαδικασία δεν συνεισέφερε κανένα απολύτως επιβαρυντικό στοιχείο για κανέναν από τους κατηγορουμένους. Αν στεκόμασταν λοιπόν σε αυστηρώς νομικά κριτήρια θα λέγαμε πως η δίκη θα είχε τελειώσει για κάποιους από τους κατηγορούμενους. Ακόμη και η κατάθεση του βασικού μάρτυρα υποδιοικητή πλέον της Αντιτρομοκρατικής ήταν ενδεικτική της ένδειας αποδεικτικών στοιχείων. Ο Παπαθανασάκης είπε ξεκάθαρα ότι κατ” αυτόν έγιναν προληπτικές συλλήψεις. Πώς λοιπόν αυτό το μη στοιχείο μπορεί να οδηγήσει στην καταδίκη κάποιων κατηγορουμένων; Αυτό μένει να αποδειχτεί στο τέλος και θα ξεκαθαρίσει κατά τη γνώμη μου το σε ποιο βαθμό όντως υπάρχει ανεξαρτησία της δικαιοσύνης σας, όπως ισχυρίζεστε. Το κατά πόσο δηλαδή εσείς οι ίδιοι εξετάζετε και κρίνετε αμερόληπτα.

Εδώ θέλω να κάνω μια παρένθεση και να αναφερθώ στον Παπαθανασάκη. Όταν η συντρόφισσα η Ρούπα αναφέρθηκε στον βασανισμό μου στη ΓΑΔΑ, αυτός απάντησε ότι ποτέ δεν έγινε κάτι τέτοιο. Τότε λοιπόν κατά τις συλλήψεις μας αυτός ήταν τμηματάρχης υπεύθυνος σε επιτελικό ρόλο. Καταρχήν το γεγονός και μόνο ότι δηλώνει πως ο ισχυρισμός μου για ξυλοδαρμό και βασανισμό δεν συνέβη ποτέ, σημαίνει πως ήταν εκεί καθ” όλη τη διάρκεια της κράτησής μου εκεί, αλλιώς θα έλεγε πως δε γνωρίζω αν συνέβη κάτι. Αυτό σημαίνει πολύ απλά ότι το συγκεκριμένο σκουπίδι ή διέταξε ή συμμετείχε φορώντας κουκούλα ή συγκαλύπτει αυτούς που διέπραξαν τον βασανισμό μου με στόχο να συνεργαστώ. Αυτό είναι πραγματικά είναι το ποιόν αυτού του θρασύδειλου ψεύτη που κατέθεσε ως βασικός κατήγορος για την υπόθεση. Ενδεικτική είναι και η απάντησή του σε ερώτηση συνηγόρου μου αν γνωρίζει οτιδήποτε επιβαρυντικό για μένα, όπου απάντησε αρνητικά. Τέτοια ήταν η ταραχή του! Ας γυρίσουμε πίσω λοιπόν στο τι είναι αυτή η δίκη. Νομίζω πως η ομολογία του εισαγγελέα πως η δίκη αυτή έχει πολιτικό υπόβαθρο, μου λύνει αρκετά τα χέρια. Η δίκη αυτή είναι μια διαμάχη πολιτικών αντιπάλων και των κόσμων τους οποίους φέρουν. Από τη μία είναι το καθεστώς που εδώ και καιρό πάλευε με λύσσα να νικήσει τον Επαναστατικό Αγώνα. Σ′ αυτήν εδώ την αίθουσα το καθεστώς, το σύνολο δηλαδή του επιχειρηματικού και του πολιτικού κόσμου και των συμφερόντων τους, εκπροσωπείται από εσάς τους δικαστές. Πραγματικά, σ” αυτό το σημείο θα ήθελα ειλικρινά να σας πω ότι νιώθω πόσο δύσκολα θα πρέπει να αισθάνεται κάποιος να υπερασπίζεται μια ομάδα αχρείων, ληστών και καθαρμάτων. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι κανείς από σας δεν αισθάνθηκε ωραία προστατεύοντας τον Βουλγαράκη που ήρθε εδώ να καταθέσει, αυτόν τον αρχικλέφτη. Στην απέναντι πλευρά υπάρχουν τα μέλη του ΕΑ. Τα μέλη μίας οργάνωσης που ανέπτυξε την στρατηγική της με στόχο να προωθήσει τον πολιτικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, να συμβάλει στην κοινωνική επανάσταση. Εγώ είμαι ένα γνήσιο τέκνο του προλεταριάτου. Η ταξική μου καταγωγή δεν μπορεί να κρυφτεί. Είμαι περήφανος γι” αυτή. Ο κόσμος που φέρω σ” αυτήν εδώ την αίθουσα είναι ο κόσμος της εργασίας, της φτώχειας, ο κόσμος αυτών που δεν έχουν τίποτα. Οι δύο αυτοί κόσμοι πάντα συγκρούονταν και πάντα θα το κάνουν. Αυτή η δίκη είναι μια μικρογραφία του ταξικού ανταγωνισμού, με τις εμπόλεμες πλευρές που περιέγραψα πριν. Δεν υπάρχει πιστεύω κάποιος που θα ισχυριζόταν στα σοβαρά ότι η δίκη αυτή δεν είναι πολιτική. Στην πραγματικότητα πιστεύω ότι κι εσείς έχετε τη γνώμη αυτή, παρόλο που δεν είχατε το θάρρος να την αναγνωρίσετε κι επισήμως στην αρχή της διαδικασίας. Η ίδια η απόρριψη αυτού του αιτήματος είναι μια πολιτική απόφαση με στόχο να εγκληματοποιηθεί η δράση της οργάνωσης. Νομίζω ότι σε ολόκληρη την ακροαματική διαδικασία θα δυσκολευτείτε ιδιαίτερα να βρείτε κάποιο στοιχείο που να υποδηλώνει και να επιχειρηματολογεί πάνω στην άποψη ότι ο ΕΑ είναι μια εγκληματική οργάνωση ή τα μέλη του που βρίσκονται σ” αυτή τη δίκη είναι εγκληματικά στοιχεία. Θα ήθελα πραγματικά να με κοιτάξετε στα μάτια και να μου πείτε ότι είμαι εγκληματίας. Θα πρέπει να πείσετε δηλαδή τον κόσμο πως μία δραστηριότητα που είναι κοινωνικά κεκτημένη με τον όρο πολιτική αντιβία, είναι μια δραστηριότητα βγαλμένη από κάποιους νοσηρούς εγκεφάλους που αρέσκονται να ανεβάζουν τα επίπεδα της αδρεναλίνης τους ή έχουν μια ενδογενή τάση προς τη βία. Το ίδιο είχε επιχειρηθεί και με τις συλλήψεις για τη 17Ν. Αλήθεια, δε θα γελούσε το πανελλήνιο αν κάποιος έλεγε σήμερα ότι ο Κουφοντίνας είναι ένας ψυχοπαθής. Ακριβώς όμως γιατί οι τότε προσπάθειες να σπιλωθούν οι συλληφθέντες έπεσαν στο κενό εφευρέθηκε τώρα το θεώρημα της «νεοτρομοκρατίας» για να δείξει πως τα μέλη του ΕΑ δεν έχουν καμία ιδεολογία. Κι αυτή όμως η προσπάθεια έπεσε στο κενό κι αυτό αποδεικνύεται από το τείχος σιωπής που υψώνεται γύρω από το λόγο των μελών της οργάνωσης. Εφαλτήριο του ΕΑ ήταν πάντα να πείσει με εκτενείς αναλύσεις κι επιχειρήματα την κοινωνία για την αναγκαιότητα της κοινωνικής επανάστασης, με άλλα λόγια στόχος ήταν πρώτα η πολιτική προπαγάνδα. Η κοινωνική κατάσταση, οι πολιτικοί συσχετισμοί, η σφοδρότητα της νεοφιλελεύθερης επίθεσης σε κάθε περίοδο ήταν πάντα η απαραίτητη προϋπόθεση για να επακολουθήσει κάποια ενέργεια. Οι στόχοι που επέλεγε ο ΕΑ είχαν άμεση συνάρτηση με την ιστορική πραγματικότητα της κάθε περιόδου. Κανένας στόχος δεν ήταν αποκομμένος από το πολιτικό περιβάλλον, κανένας στόχος δεν χτυπήθηκε με βάση κάποια θυμική αντίδραση ή από κάποιο ιδιοτελές κριτήριο. Θα έλεγα πώς βασικό και πρωταρχικό στοιχείο για την οργάνωση ήταν το πολιτικό περιεχόμενο που έδινε σε κάθε ενέργεια, παρά η ίδια η ενέργεια. Ενδεικτικό είναι ότι πολλές φορές η συζήτηση που γινόταν στα ΜΜΕ για τις προκηρύξεις ήταν μεγαλύτερη από αυτήν που γινόταν για την ίδια την πράξη. Η θέση της οργάνωσης για τον ίδιο τον ένοπλο αγώνα είναι ότι αυτός δεν αποτελεί τίποτε άλλο από ένα ακόμη εργαλείο που έχουν οι αγωνιστές στα χέρια τους για να προωθήσουν το μήνυμα της κοινωνικής επανάστασης. Ένα εργαλείο όμως που είναι ουσιαστικό και σημαντικό για το κίνημα να το ενσωματώνει στις κατευθύνσεις του. Ένα εργαλείο που έχει πολλά πλεονεκτήματα όσον αφορά την απεύθυνση του λόγου σου, αλλά που θα πρέπει να χρησιμοποιείται προπαντός με σύνεση και λογική.

Η πολιτική φύση αυτής της δίκης είναι κάτι το αυτονόητο εφ” όσον ολόκληρη η δραστηριότητα της οργάνωσης από τα κίνητρα, τους στόχους και τους σκοπούς της είναι πολιτική. Μπορώ να πω σήμερα πως η αναγνώριση αυτή έχει υπάρξει εμμέσως από σας και πέρα απ” τη ρητή ομολογία του εισαγγελέα. Το γεγονός ότι κρατήσατε ένα σοβαρό επίπεδο στην αντιπαράθεση που υπήρξε χωρίς κραυγές και διακοπές, σημαίνει ότι εκτός από επιμέρους σκοπιμότητες έχετε εκλάβει τη δίκη αυτή ως μια σημαντική ιστορική στιγμή που θα καταγραφεί ως μια πολιτική αντιπαράθεση. Θα έλεγα χωρίς να θέλω καθόλου να σας κολακεύσω ότι έχετε σταθεί πραγματικά στο ύψος των περιστάσεων. Δικάζετε τον Επαναστατικό Αγώνα.

Ιστορικό πλαίσιο, στόχοι, στρατηγική

Να πω τώρα δυο λόγια για την οργάνωση. Ο Επαναστατικός Αγώνας εμφανίζεται το 2003 με τη βομβιστική επίθεση στα δικαστήρια της σχολής Ευελπίδων. Είναι η περίοδος όπου το καθεστώς οδεύει πανηγυρικά στη φιέστα των ολυμπιακών αγώνων πεπεισμένο πως έχει ξεμπερδέψει από την απειλή του ένοπλου αγώνα. Ένα χρόνο πριν, η ελληνική κοινωνία ζει την δικιά της 11η Σεπτέμβρη με την ολομέτωπη επίθεση που επακολουθεί τις συλλήψεις για τη 17Ν. Είναι τέτοια η σφοδρότητα της επίθεσης που δέχεται το κίνημα, που ο όρος ένοπλος αγώνας κοντεύει να βγει απ” το λεξιλόγιο των αγωνιστών, τείνει να ηχεί ως κάτι τρομερό στα αυτιά της κοινωνίας. Ο «δικός» μας πόλεμος κατά της τρομοκρατίας έχει ως προμετωπίδα τις ένοπλες οργανώσεις, αλλά και ολόκληρο το επαναστατικό αντικαπιταλιστικό κίνημα όπου χαρακτηρίζεται ως εσωτερικός εχθρός. Το καθεστώς σύσσωμο στοχεύει να τρομοκρατήσει τους αντιστεκόμενους με τις ειδικές συνθήκες κράτησης, τα ειδικά δικαστήρια, τις εξοντωτικές ποινές, να αποδείξει πως υπάρχει μια νομοτέλεια στο να εξαρθρώνονται ένοπλες οργανώσεις και πως η επιλογή αυτή έχει μια προδιαγεγραμμένη μάταιη πορεία. Η φυλάκιση των συλληφθέντων για τη 17Ν σε ειδικό χώρο απομόνωσης, δε γίνεται τόσο για να εκδικηθεί το κράτος την πολύχρονη δράση της οργάνωσης, όσο για να σημάνει η κίνηση αυτή τον παραδειγματισμό σε κάθε αντιστεκόμενο. Είναι μια πράξη πυγμής του ελληνικού κράτους που θέλει να σημάνει το τέλος της ιστορίας, ότι η αντίσταση στην ελλάδα έχει τελειώσει.

Η αρχή της δεκαετίας του 2000 στιγματίζεται από τον παγκόσμιο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας των ΗΠΑ που μεταφέρεται ως δόγμα σε όλες τις χώρες του δυτικού ιμπεριαλιστικού μπλοκ. Το δόγμα αυτού του πολέμου συμπυκνώνεται σε δυο πολιτικές. Άκρατος νεοφιλελευθερισμός και απόλυτος κοινωνικός έλεγχος. Το οικονομικό δόγμα του νεοφιλελευθερισμού έχει ξεκινήσει να εφαρμόζεται ήδη από τη δεκαετία του ’70 καταστρέφοντας χώρες στη Λατινική Αμερική. Μετά τους πρώτους πειραματισμούς υιοθετείται επισήμως ως οικονομική πολιτική σε ΗΠΑ και Μ.Βρετανία τη δεκαετία του ’80. Το κράτος πρόνοιας που οικοδομήθηκε μετά τον β ́παγκόσμιο πόλεμο προερχόμενο απ” τις σκληρές διεκδικήσεις της εργατικής τάξης αρχίζει να φθίνει. Τη θέση του παίρνει η ιδιωτικοποίηση όλων των τομέων της παραγωγής, της υγείας, της εκπαίδευσης. Κατακτήσεις που χρειάστηκαν αγώνες για να επιτευχθούν πέφτουν σαν κάστρα μπροστά σ” αυτή τη νέα λαίλαπα που σαρώνει τον κόσμο. Η δεκαετία του ’90 με την έκρηξη της τεχνολογικής ανάπτυξης, δίνει μια τεράστια ώθηση στο χρηματιστηριακό κεφάλαιο. Είναι η δεκαετία της οικονομικής μεγέθυνσης, της πλήρους απελευθέρωσης των αγορών, της αποδέσμευσής τους από τα εμπόδια της φορολογίας και των δασμών που είχε η κάθε εθνική οικονομία. Τα χρηματιστήρια είναι πλέον οι απόλυτοι ρυθμιστές κάθε πτυχής της οικονομικής ζωής των ανθρώπων αφού καθορίζουν τις τιμές των πρώτων υλών, των προϊόντων, του πετρελαίου, της εργασίας. Οι οπαδοί του νεοφιλελευθερισμού βρίσκουν στη χρυσή δεκαετία του ’90 την ευκαιρία να εξαπλώσουν την οικονομική απορύθμιση και να επιβάλουν σε μια σειρά κρατών σκληρά προγράμματα που γονατίζουν τις κοινωνίες τους. Στο χρηματοπιστωτικό τομέα που παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην παγκόσμια οικονομία, δημιουργείται συνεχώς η ανάγκη για μεγέθυνση, με συνέπεια να εφευρίσκονται νέες αγορές στην πλειοψηφία τους πλασματικές, όπως οι αγορές παραγώγων και των cds. Η δεκαετία του 2000 μπορεί να χαρακτηριστεί ως η δεκαετία-φούσκα, με μια οικονομία που τα παρουσιαζόμενα περιουσιακά στοιχεία τραπεζικών και ασφαλιστικών ιδρυμάτων είναι υπερτιμολογημένα σε βαθμό κακουργήματος. Παράλληλα, από το 2001 οι ΗΠΑ στα πλαίσια του πολέμου κατά της τρομοκρατίας εξαπολύουν πολεμικές επιχειρήσεις σε Αφγανιστάν και Ιράκ, ενισχύουν το ρόλο του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή και απειλούν με πόλεμο κάθε χώρα που δεν ευθυγραμμίζεται στο νέο τους δόγμα. Το δόγμα της ασφάλειας παίρνει σάρκα και οστά στο εσωτερικό των ΗΠΑ με τη θωράκιση του κράτους με νέα αντιτρομοκρατικά όπλα, όπως ο πατριωτικός νόμος, η κράτηση των κατά αυτούς παράνομων μαχητών στον κόλπο του Γκουαντάναμο χωρίς δίκη και σε συνθήκες σωματικής και ψυχολογικής βίας. Οι ΗΠΑ γίνονται μια χώρα όπου οι μυστικές υπηρεσίες και η εθνική ασφάλεια αποκτούν απεριόριστες δυνατότητες να δρουν με απεριόριστες δυνατότητες και πρόσβαση στα στοιχεία όλων των πολιτών. Κάτω απ” το μανδύα της ασφάλειας επιχειρείται η επιβολή του ολοκληρωτικού ελέγχου της κοινωνίας.

Η Ελλάδα δεν αργεί να βρεθεί στο πλευρό των συμμάχων της των ΗΠΑ εντασσόμενη στη συμμαχία που επιχειρεί να καταλάβει το Αφγανιστάν. Παράλληλα, θωρακίζει το αντιτρομοκρατικό της οπλοστάσιο με τον τρομονόμο Σταθόπουλου. Θα τον ακολουθήσουν μια σειρά τροποποιήσεων μέχρι σήμερα. Οι συλλήψεις για τη 17Ν θα επιταχύνουν την εγκαθίδρυση του πολέμου κατά της τρομοκρατίας στο εσωτερικό της χώρας με την σκληρή εφαρμογή του σε όλη τη δεκαετία του 2000 του δόγματος της μηδενικής ανοχής απέναντι στα κοινωνικά κομμάτια που αντιστέκονται. Το 2003 γίνεται η χρονιά όπου η ασφάλεια ανακηρύσσεται ως υπέρτατο κοινωνικό αγαθό. Ο πόλεμος της συμμαχίας των προθύμων στο Ιράκ βρίσκει το ελληνικό κράτος να προετοιμάζεται για τους ολυμπιακούς αγώνες, ενώ φυσικά δίνει γη και ύδωρ στους αμερικανούς να διέρχονται στο ελληνικό έδαφος. Το ίδιο ισχύει και για ένα πλήθος πρακτόρων που αλωνίζουν κανονικά στη χώρα, βάζοντας σε εφαρμογή όπως θα αποδειχθεί αργότερα ένα σχέδιο παρακολούθησης με τηλεφωνικές υποκλοπές. Η προολυμπιακή περίοδος στην Ελλάδα είναι ο τάφος των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών. Στο όνομα της ασφάλειας η Αθήνα μετατρέπεται σε κατεχόμενη πόλη γεμάτη αστυνομία και κάμερες που επιτηρούν τα πάντα. Στον τομέα της οικονομικής πολιτικής του κράτους, το 2003 σφραγίζει την περίοδο Σημίτη στην Ελλάδα, μία περίοδο όπου εισήχθη επισήμως (μετά την παρένθεση ’91-’93) το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού, υπό τον όρο εκσυγχρονισμός. Ο Σημίτης και οι εκσυγχρονιστές του λοιπόν, ξεκινούν τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για να κάνουν την ελληνική οικονομία πιο ανταγωνιστική. Επιχειρεί να αλλάξει το ασφαλιστικό με το νόμο Γιαννίτση που προβλέπει την παράταση του έτους συνταξιοδότησης, ένα νομοσχέδιο που βρίσκει σφοδρή αντίσταση τότε από τους εργαζόμενούς. Κατά τη θητεία του ο Σημίτης φέρει την απόλυτη ευθύνη για το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, όπου δισεκατομμύρια τότε δραχμές καταλήγουν στις τσέπες μερικών δεκάδων επιχειρηματιών. Οι επιχειρηματίες του κατασκευαστικού κλάδου είναι οι κερδισμένοι αυτής της περιόδου καθώς η χώρα μετατρέπεται σε εργοτάξιο εν όψει ολυμπιάδας. Ποτέ δε θα μάθουμε πόσα λεφτά φαγώθηκαν εκείνη την περίοδο από τις απ” ευθείας αναθέσεις έργων και τις υπερτιμολογήσεις. Ο Σημίτης υπογράφει το σύμφωνο σταθερότητας και ανάπτυξης της Ε.Ε. και βάζει τη χώρα στη νομισματική ένωση. Κάνει το πρώτο βήμα για τη δημοσιονομική προσαρμογή της ελλάδας στις οικονομικές ντιρεκτίβες του ευρωπαικού βορρά. Ανοίγει για την ελληνική οικονομία την πόρτα στο χαμηλότοκου δανεισμού από την ΕΚΤ και τις διεθνείς αγορές που θα σημάνουν και την απαρχή της καταστροφής της. Ο Σημίτης είναι ο άνθρωπος που ανοίγει τις πόρτες των ασφαλιστικών ταμείων στα αρπακτικά των διεθνών αγορών να υφαρπάξουν το μόχθο των ελλήνων εργαζομένων. Οι εκσυγχρονιστές του ΠΑΣΟΚ εισάγουν στην ελληνική κοινωνία στον μύθο της επίπλαστης ευημερίας που θα ξεφουσκώσει απότομα μερικά χρόνια αργότερα. Ο Επαναστατικός Αγώνας εξέλαβε την αρχή της δεκαετίας του ’00 και την εμφάνιση του νέου δόγματος του πολέμου κατά της τρομοκρατίας ως μια σοβαρή απειλή για την ελληνική κοινωνία. Διαγνώσκοντας ότι αυτή η πολιτική έχει τη διττή φύση που ανέφερα προηγουμένως, δηλαδή το στρατιωτικό και το οικονομικό της σκέλος, η οργάνωση επέλεξε να στραφεί με δυναμικά χτυπήματα ενάντια σε στόχους που συμβόλιζαν αυτό το δίπολο. Ο Ε.Α. γεννήθηκε ως απάντηση στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού παγκοσμίως και ειδικά στην Ελλάδα. Γεννήθηκε την εποχή που αρχίζει να διαφαίνεται ο ολοκληρωτισμός ως μια προωθούμενη στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου παγκοσμίως, μετά και την κατάρρευση του για δεκαετίες αντίπαλου δέους της, της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Ε.Α. γεννιέται την εποχή όπου η παγκόσμια οικονομική ελίτ απαλλαγμένη από σοσιαλιστικές ή κευνσιανές σχολές επιρροής, προωθεί την παγκοσμιοποίηση των αγορών και τον άκρατο νεοφιλελευθερισμό της σχολής του Σικάγο στα μήκη και τα πλάτη της γης, απογειώνοντας την φυσική καταστροφή του περιβάλλοντος, απογειώνοντας τις ταξικές ανισότητες, τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Ο Ε.Α. γεννιέται μέσα στις στάχτες των πολεμικών επιχειρήσεων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, όπου χιλιάδες δολοφονούνται απο τη φονική ιμπεριαλιστική μηχανή των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Ο Ε.Α. γεννιέται μέσα στον κουρνιαχτό της κρατικής προπαγάνδας κατά της αντίστασης στην μεταπολιτευτική ελλάδα και την κατασυκοφάντηση του ένοπλου αγώνα και των αγωνιστών. Η γέννηση του Ε.Α. είναι μια σαφής πολιτική επιλογή να υπάρξει ένοπλη αντιπαράθεση με το καθεστώς που στην τότε περίοδο έχει ξεκινήσει μια λυσσαλέα επίθεση ενάντια στα χαμηλά κοινωνικά στρώματα. Ο Ε.Α. δεν αποτελεί τίποτε άλλο από ένα πολιτικό εργαλείο ένοπλης προπαγάνδας.

Ο Ε.Α. έχει από τη γέννησή του ως πρωταρχικό του στόχο να προωθήσει την πολιτική του σκέψη, να προπαγανδίσει την κοινωνική επανάσταση. Ο Ε.Α. αναγνωρίζει την υπόστασή του ως κομμάτι της κοινωνίας και επιδιώκει να συνομιλεί μαζί της. Αυτό και κάνει από την πρώτη στιγμή με τις προκηρύξεις που δημοσιοποιούνται στον τύπο και ακολουθούν κάθε ενέργεια. Ο Ε.Α. στοχεύει με τις ενέργειές του να στείλει μηνύματα με πολλαπλούς αποδέκτες. Στο καθεστώς θέλει να σπείρει τον φόβο και την ανησυχία, να υπενθυμίσει πως σε κανέναν πόλεμο στην ιστορία δεν υπάρχει μονόπλευρη δραστηριότητα. Έτσι και στον ταξικό πόλεμο οι καταπιεσμένοι είναι υποχρεωμένοι να αμφισβητούν το μονοπώλιο της βίας. Στην κοινωνία θέλει να στείλει ένα μήνυμα ελπίδας, ανακούφισης, ένα κουράγιο στους δύσκολους καιρούς. Θέλει να δείξει ότι το καθεστώς δεν είναι πανίσχυρο να κάνει ό,τι θέλει πάνω στους καταπιεσμένους. Θέλει να καταδείξει ότι ο καπιταλισμός δεν είναι ένας γραμμικός μονόδρομος. Στους αντιστεκόμενους και τους αγωνιστές θέλει να χαρίσει ένα χαμόγελο στα χείλη, ότι ο αγώνας δεν πεθαίνει ποτέ όσο υπάρχουν άνθρωποι αποφασισμένοι να δώσουν και το αίμα τους. Ο Ε.Α. προσπαθεί να πείσει την κοινωνία πως ποτέ δε θα υπάρξουν οι κατάλληλες αντικειμενικές συνθήκες για να αντισταθούν παρά αν τις φτιάξουμε εμείς οι ίδιοι εδώ και τώρα. Στοχεύει να αφυπνίσει και να ριζοσπαστικοποιήσει συνειδήσεις. Να απαξιώσει όλες τις πολιτικές δυνάμεις και ειδικά αυτές της καθεστωτικής αριστεράς και τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες που αποτελούν δεκανίκι του καπιταλισμού. Ο Ε.Α. ανήκει στον επαναστατικό αντικαπιταλιστικό και αντιεξουσιαστικό χώρο. Έναν χώρο με πλούσια δραστηριότητα στην μεταπολιτευτική ελλάδα, μια πολιτική σχολή σκέψης με μεγάλη παράδοση και δυνατές στιγμές αγώνα. Ο Ε.Α. θεωρεί ότι αυτός κόσμος που κυβερνάται από μια ισχυρή παγκόσμια οικονομική ελίτ επιχειρηματιών και τραπεζιτών, που λυμαίνονται τον φυσικό πλούτο, εκμεταλλεύονται και εξωθούν στην ανέχεια και την απελπισία την πλειοψηφία του πληθυσμού της γης, πρέπει να καταστραφεί απ” τα θεμέλιά του. Κι αυτό είναι αποκλειστικό χρέος των καταπιεσμένων να το κάνουν. Η βάση αυτής της αξίωσης είναι διαχρονικά η ίδια από τη γέννηση του καπιταλισμού και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Ότι το σύστημα αυτό που διαπερνά όλες τις πτυχές της ζωής των ανθρώπων, την οικονομική και παραγωγική δραστηριότητα, τις κοινωνικές σχέσεις, την επιστήμη και την εκπαίδευση, είναι στην ουσία του άδικο. Και καμία πραγματική πρόοδος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το πιο βασικό αγαθό μιας κοινωνίας, τη δικαιοσύνη. Πραγματικά, το λιγότερο που θα μπορούσαμε να πούμε για ένα σύστημα το οποίο τρέφεται καθημερινά από το αίμα και τον μόχθο εκατομμυρίων εργαζομένων για να παράξει έναν πλούτο που τον καρπώνονται ελάχιστοι πλούσιοι, είναι ότι αυτό είναι άδικο και εγκληματικό. Ο Ε.Α. έχει ως βασικό του όραμα αυτό που χιλιάδες πριν απ” αυτόν οραματίστηκαν και πάλεψαν, το χτίσιμο ενός δίκαιου αταξικού κόσμου. Ενός κόσμου που δε θα χτιστεί με ιεραρχικά μοντέλα και δομές, θα έχει ως θεμέλιο λίθο του την ισότητα και την ελευθερία. Ενός κόσμου χωρίς κρατικά μορφώματα, όπου θα εξαλειφθεί κάθε μορφή εξουσίας. Όπου το σύνολο της οικονομικής και κοινωνικής ζωής θα εδράζεται σε αυτοοργανωμένες μορφές όπως οι κοινότητες και τα συμβούλια ανάλογα με την κλίμακα του τοπικού πληθυσμού. Όπου η οργάνωση της εργασίας και της παραγωγής θα αποφασίζεται από τους ίδιους τους ανθρώπους σε συνάρτηση με τις πραγματικές ανάγκες της ζήτησης. Έναν κόσμο όπου η κοινωνική αλληλεγγύη θα είναι ο πραγματικός τροφοδότης της ανάπτυξης και της ευημερίας. Έναν κόσμο όπου θα κοινωνικοποιηθούν τα πάντα από την εκπαίδευση και την υγεία μέχρι την επιστήμη και την παιδεία. Έναν κόσμο που θα φροντίζει ο ίδιος την ασφάλειά του και θα επιλύει τις διαφορές των ανθρώπων με δίκαιο και ορθολογικό τρόπο. Έναν κόσμο που πραγματικά θ” αξίζει να ζεις.

Στόχος του Ε.Α. ήταν να αναδείξει τις εγγενείς και κυρίως τις σύγχρονες αδυναμίες του καπιταλιστικού συστήματος, κάνοντας μια πολυεπίπεδη ανάλυση στην κοινωνική και οικονομική ζωή του τόπου. Η ανάλυση της οργάνωσης για την εξέλιξη του καπιταλισμού στην ελλάδα ήταν ζωτικής σημασίας πρώτα απ” όλα για τον ίδιο της τον εαυτό, για την κατανόηση του ίδιου του ταξικού πολέμου. Η ανάλυση ήταν για τον Ε.Α. το α και το ω της κίνησής του, η αφετηρία και το πέρας κάθε δραστηριότητάς του. Μέσα από την ανάλυση η οργάνωση επιζητούσε να ανακαλύψει και να αναδείξει εκείνα τα ρήγματα που υπάρχουν στο σύστημα μέσα απ” τις στρεβλώσεις και τις ανωμαλίες του. Είναι αυτά τα ρήγματα που επιζητούσε η οργάνωση να εκμεταλλευτεί, να τα διευρύνει όσο το δυνατόν περισσότερο. Να πατήσει πάνω σ” αυτές τις αδυναμίες του συστήματος για να το κάνει πιο ευάλωτο, να προσπαθήσει να το αποσταθεροποιήσει. Γιατί μέσα σ” αυτά τα ρήγματα, κατακτιέται ένας χώρος όπου το κράτος και η προπαγάνδα του απουσιάζει, όπου οι συνειδήσεις των ανθρώπων δύναται να ξυπνήσουν, όπου όλο το ψέμα της εξουσίας αποκαλύπτεται. Η ανάλυση της οργάνωσης καθόριζε και τη στρατηγική της. Στρατηγική, λοιπόν, της οργάνωσης ήταν η κεντρική πολιτική παρέμβαση, με υψηλής συμβολικότητας στόχους, που θα προωθεί άμεσα την συγκρότηση ενός λαϊκού κινήματος που θα επιχειρήσει την κοινωνική επανάσταση στην ελλάδα. Στρατηγική του Ε.Α. ήταν να συμβάλει στην αποσταθεροποιήση του καθεστώτος, στην όξυνση των αντιθέσεων εκείνων που θα ριζοσπαστικοποιούσαν τις δυνάμεις της κοινωνίας ώστε να επιτευχθεί η ταξική αντεπίθεση.

Ενέργειες

Για να δούμε, λοιπόν, τι έκανε ο Ε.Α. Το Σεπτέμβρη του 2003 ο Ε.Α. προχωρά σε διπλή βομβιστική επίθεση στα δικαστήρια της πρώην σχολής Ευελπίδων. Η οργάνωση επιλέγει να ξεκινήσει έναν κύκλο χτυπημάτων ενάντια στην εισαγωγή του νέου αντιτρομοκρατικού δόγματος στην ελλάδα, που επισφραγίζεται με τη δίκη των κατηγορουμένων για τη 17Ν και την ιδεολογική διαμάχη που διεξάγεται σ” αυτήν. Η δράση της οργάνωσης συνεχίζεται με την απόπειρα έκρηξης κατά υποκαταστήματος της citibank το Μάρτη του ’04 ξαι την τριπλή βομβιστική επίθεση στο αστυνομικό τμήμα Καλλιθέας 100 μέρες πριν την έναρξη της Ολυμπιάδας. Η τελευταία, με υψηλή συμβολικότητα, επιχειρεί να γελιοποιήσει το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που έχει επιβληθεί πριν τους αγώνες. Ως ενέργεια εντάσσεται στον ίδιο σχεδιασμό, στα πλαίσια ενός κύκλου δράσεων ενάντια στα κατασταλτικά εργαλεία του πολέμου κατά της τρομοκρατίας. Τον Οκτώβρη του ’04 ο Ε.Α. ενεργοποιεί ενσύρματη βόμβα κατά διερχόμενου κονβόι αστυνομικών των ΜΑΤ στην περιοχή του Ρουφ. Οι αστυνομικές κλούβες προορίζονταν για τις φυλακές Κορυδαλλού. Και αυτή η ενέργεια πραγματοποιείται σε μια περίοδο όπου η αντιτρομοκρατική εκστρατεία του κράτους εντείνεται και ως συμβολική απάντηση στις άθλιες συνθήκες απομόνωσης που βρίσκονταν οι πολιτικοί κρατούμενοι στον Κορυδαλλό. Τον Ιούνη και το Δεκέμβρη του 2005 η οργάνωση χτυπάει τα υπουργεία Εργασίας και Οικονομίας αντίστοιχα με εκρηκτικούς μηχανισμούς. Οι δυο αυτές ενέργειες αποτελούν ένα μίνι κύκλο δράσεων ενάντια στις νεοφιλελέυθερες πολιτικές του ελληνικού κράτους που είχαν ως στόχο τότε να αλλάξουν τις εργασιακές σχέσεις προς όφελος των επιχειρηματιών. Οι πολιτικές που εφάρμοσαν τα υπουργεία αυτά είναι υπεύθυνες για την εξαθλίωση χιλιάδων εργαζομένων. Είναι υπεύθυνες για τη δημιουργία πολλών ανέργων και το κόψιμο των μισθών πολλών εργαζόμενων στα πλαίσια της αναδιάρθρωσης της ελληνικής οικονομίας. Το Μάιο του 2006 η οργάνωση αποπειράται να χτυπήσει την αυτοκινητοπομπή του πρώην υπουργού Δημόσιας Τάξης Γ. Βουλγαράκη με τηλεχειρηζόμενη βόμβα. Η ενέργεια αυτή είναι σαφώς από τις κορυφαίες πολιτικά και σε συμβολισμό στην ιστορία της οργάνωσης. Ο Βουλγαράκης είναι σαφώς υπεύθυνος για την καταπάτηση των λαϊκών ελευθεριών με τις τηλεφωνικές υποκλοπές και το όργιο παρακολούθησης που πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια και μετά τους ολυμπιακούς αγώνες. Είναι επίσης υπεύθυνος για την ελεύθερη δραστηριοποίηση ξένων πρακτόρων σε ελληνικό έδαφος και τις απαγωγές πακιστανών μετά τις επιθέσεις στο μετρό του Λονδίνου. Ένα γεγονός που η οργάνωση είχε προειδοποιήσει ότι θα μπορούσε να στοχοποιήσει τη χώρα σε κύκλους τζιχαντιστών. Ένα γεγονός που θα μπορούσε να έχει απρόβλεπτες συνέπειες, καθώς θα έβαζε τη χώρα στο στενό πυρήνα των χωρών αυτών που συμμαχούν με τις ΗΠΑ στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Το Γενάρη του ’07 πραγματοποιείται ίσως η πιο σημαντική ενέργεια του Ε.Α. Μια ενέργεια που αποδεικνύει περίτρανα πώς μια επιχείρηση με πολύ μικρής εμβέλειας καταστροφές μπορεί να αναχθεί σε μέγιστο πολιτικό γεγονός. Η επίθεση στην αμερικάνικη πρεσβεία ήταν μια ενέργεια με υψηλό συμβολικό χαρακτήρα και έστελνε το σαφές μήνυμα ότι η παντοδυναμία του καθεστώτος μια φενάκη. Ήταν μια μικρή μόνο απάντηση στους πολέμους που διεξήγαγε η φονική μηχανή των ΗΠΑ την τελευταία δεκαετία, μια ελάχιστη απάντηση για τον χαμό χιλιάδων στο Ιράκ, την Παλαιστήνη, το Λίβανο. Ήταν μια μικρή συνεισφορά της οργάνωσης στον πόλεμο κατά του πραγματικού κράτους τρομοκράτη, τις ΗΠΑ. Τον Απρίλη του ίδιου χρόνου η οργάνωση χτυπά το αστυνομικό τμήμα στον Περισσό ως απάντηση στην άγρια καταστολή των φοιτητικών κινητοποιήσεων που λαβαίνει χώρα την άνοιξη του ’07. Στην προκήρυξη που δημοσιεύεται η οργάνωση προειδοποιεί πως θα απαντήσει ανάλογα στην διαφαινόμενη τότε ένταση της αστυνομικής βίας. Τον Οκτώβρη του ’08 ο Ε.Α. τοποθετεί βόμβα στα γραφεία της shell, η οποία δεν εκρύγνειται. Η ενέργεια αυτή γίνεται ενάντια στην περιβαλλοντική καταστροφή που προκαλεί η συγκεκριμένη πολυεθνική στον πλανήτη και ειδικά στο δέλτα του Νίγηρα όπου οι άνθρωποι που ζουν εκεί αντιστέκονται ακόμη και ένοπλα στην καταστροφή της ζωής τους. Στις 6 Δεκέμβρη του 2008 δολοφονείται ο 15χρονος Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος από τους μπάτσους Κορκονέα και Σαραλιώτη στα Εξάρχεια. Η φρικτή αυτή εν ψυχρώ δολοφονία στέκεται ως αφορμή για μια γενικευμένη εξέγερση της ελληνικής κοινωνίας και ειδικά της νεολαίας. Χιλιάδες νεολαίοι βρίσκονται καθημερινά έξω από αστυνομικά τμήματα και συγκρούονται στους δρόμους με τις δυνάμεις καταστολής. Ο χλευασμός ως προς τους αστυνομικούς έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας. Η ελληνική κοινωνία που εδώ και μία τουλάχιστον δεκαετία ασφυκτιά από την οικονομική ανέχεια, την έλλειψη κοινωνικής δικαιοσύνης και τα σκάνδαλα που συγκλονίζουν την πολιτική ζωή, βρίσκει ένα απ” αυτά τα ρήγματα, που έλεγα πιο πριν, για να ξεσπάσει την οργή της για το οικονομικό και πολιτικό σύστημα. Η εξέγερση του Δεκέμβρη θα σημαδέψει για πάντα τη νεότερη ελληνική ιστορία και θα αιωρείται για πάντα ως απειλή για τα αφεντικά. Είναι μέσα σ” αυτές τις συνθήκες που ο Ε.Α. υλοποιεί την προειδοποίησή του για ένταση της δράσης του και πραγματοποιεί δύο επιθέσεις κατά ανδρών των ΜΑΤ στα τέλη Δεκέμβρη του ’08 και στις αρχές Γενάρη του ’09. Οι επιθέσεις αυτές έρχονται ως απάντηση μπροστά στο ίδιο το γεγονός της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου. Το 2009 είναι η χρονιά όπου η Ελλάδα υπεισέρχεται επισήμως στη δίνη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Η κρίση που ξεκινά από τις ΗΠΑ με την έκρηξη της φούσκας των subprimes και αργότερα της χρεωκοπίας της Lehman Brothers συμπαρασύρει ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό οικοδόμημα, κατά συνέπεια και πολλές εθνικές οικονομίες. Το 2008, η κυβέρνηση Καραμανλή διαβεβαίωνε ότι η κρίση δε θ” αγγίξει την Ελλάδα. Από το πρώτο τρίμηνο του 2009 οι συνέπειες της κρίσης στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα και την οικονομία αρχίζουν να γίνονται ορατές. Ο Ε.Α. βασιζόμενος σε μιαν ανάλυση ότι αυτή η κρίση είναι πολύ βαθύτερη απ” ότι φαίνεται και τείνει όλο και περισσότερο να γίνεται συστημική, ν” αγγίζει δηλαδή δομικά το οικοδόμημα του καπιταλισμού, πραγματοποιεί μια καμπάνια δράσεων με στόχο να αναδείξει τους υπαίτιους αυτής της κρίσης. Το Φλεβάρη του ’09 πραγματοποιεί ανεπιτυχή προσπάθεια να τινάξει τα κεντρικά γραφεία της citibank στην Ελλάδα. Τον επόμενο μήνα τοποθετεί εκρηκτικό μηχανισμό σε υποκατάστημα της ίδιας τράπεζας στη Ν.Ιωνία. Το Μάιο του ίδιου χρόνου πραγματοποιείται ισχυρή έκρηξη σε υποκατάστημα της eurobank στην Αργυρούπολη και το Σεπτέμβρη, τη μέρα που προκηρύσσονται εκλογές, το ελληνικό Χρηματιστήριο πλήττεται από αυτοκινητο-βόμβα μεγάλης ισχύος. Είναι το τέλος, δυστυχώς, μιας απόλυτα επιτυχούς καμπάνιας της οργάνωσης που δείχνει να παράγει πραγματικό πολιτικό κόστος για το καθεστώς. Είναι επίσης γεγονός ότι ο κύκλος αυτών των ενεργειών χαίρει μεγάλης εκτίμησης από τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα. Αποτελεί την αληθινή και μόνη, ίσως, ανακούφιση χιλιάδων ανθρώπων που αρχίζουν να βλέπουν την πόρτα της εξαθλίωσης όλο και πιο κοντά τους.

Πολιτική αντιβία και κοινωνική νομιμοποίηση

Να πάμε να δούμε τώρα, λοιπόν, ποιοί τρομοκρατήθηκαν από τη δραστηριότητα του Ε.Α. Αλήθεια, ποιος μπορεί να με πείσει σήμερα την εποχή των μνημονίων, την εποχή όπου, χωρίς καμία υπερβολή, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ζούμε σε ένα τυραννικό καθεστώς, πως η δράση του Ε.Α. είναι μια εγκληματική και αντικοινωνική δράση. Για όσα πραγματικά μας κατηγορούν οι διώκτες μας, όλους τους χαρακτηρισμούς που εκστομίζουν για την οργάνωση, είναι πλέον πολύ εύκολο να τους το γυρίσουμε πίσω. Αυτό άλλωστε το κάνει καθημερινά ο ελληνικός λαός που γνωρίζει ποιοι είναι οι τρομοκράτες, οι ληστές, οι εγκληματίες, τα αληθινά αποβράσματα της κοινωνίας. Η δράση του Ε.Α. είναι απολύτως κοινωνικά νομιμοποιημένη. Προτού αναλύσω περαιτέρω αυτή τη θέση μου, θέλω να σας παραθέσω μερικές εικόνες από την ιδιωτική μου ζωή και αφορούν την απήχηση της οργάνωσης. Να διευκρινίσω ότι δεν κάνω καμιά διάκριση ή επιλογή στις ενέργειες. Τα συγκεκριμένα γεγονότα τα αναφέρω απλώς ενδεικτικά…………..

…………………..Είναι σχεδόν αδιανόητο να ισχυρίζεται κάποιος, ειδικά τη σημερινή εποχή, ότι η ένοπλη πολιτική αντιβία τρομοκρατεί το λαό ή υπηρετεί συμφέροντα ξένα απ” τα δικά του. Είναι αληθινά εξωφρενικό να το ισχυρίζονται αυτό άνθρωποι που έχουν υπογράψει τα τρία μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις υποτέλειας. Είναι αληθινά εξωφρενικό να κατηγορούμαι εγώ που είμαι μέλος της οργάνωσης για τρομοκρατική και αντικοινωνική δράση και όχι αυτοί που έχουν βάλει τις υπογραφές τους στην καταστροφή του τόπου που ζούμε, στην καταστροφή όχι μόνο της ζωής της δικιάς μας, αλλά και των παιδιών μας. Η πολιτική αντιβία στην Ελλάδα είναι εδώ και δεκαετίες συνυφασμένη με τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη κι ελευθερία. Η κοινωνική αποδοχή που υπήρχε σε ενέργειες ένοπλων οργανώσεων τη δεκαετία του ’70, του ’80, ακόμη και σ” αυτή του ’90, ήταν τέτοια σε έκταση που η ιδεολογική προπαγάνδα του κράτους δεν μπορούσε καν να σταθεί. Αν κατηγορούσε κάποιος τη 17Ν ή τον ΕΛΑ για τρομοκρατική ή εγκληματική δράση τότε ο κόσμος θα γελούσε. Η δύσκολη δεκαετία του ’90 όπου η ελληνική κοινωνία έμπαινε σε έναν νέο ιστορικό κύκλο και ειδικά οι αρχές της δεκαετίας του ’00, ήταν οι εποχές που επέτρεψαν σ” ένα κομμάτι της κοινωνίας να ενστερνιστεί την λυσσώδη προπαγάνδα του κράτους για τους επικίνδυνους τρομοκράτες. Ακόμα και τότε όμως, για την πλειοψηφία των καταπιεσμένων η ένοπλη πολιτική αντιβία αποτέλεσε μια αυθεντική ταξική δυναμική που βρίσκονταν δίπλα της. Μέσα στις πραγματικά αντίξοες κοινωνικά συνθήκες των αρχών της δεκαετίας του 2000 όπου πραγματικά οποιοσδήποτε αγωνιστής θα ήταν επιφυλακτικός, θεωρώντας πως οι αντικειμενικές συνθήκες είναι απαγορευτικές για ένοπλη δράση, ο Ε.Α. έκανε μια τολμηρή κίνηση όπου τελικά θα έλεγα πως τον δικαίωσε. Ακόμα και σ” αυτές τις συνθήκες οι ενέργειες και οι θέσεις της οργάνωσης είχαν τεράστια απήχηση. Κι αυτό είναι κάτι που δεν το βλέπεις σε δημοσκοπήσεις, αλλά στις καθημερινές συναναστροφές με τους γονείς, τους φίλους, τους συναδέλφους, τους συντρόφους σου. Το διαπιστώνεις στις συζητήσεις των καφενείων, στις κυκλοφορίες των εφημερίδων όπου σε κάθε προκήρυξη το τιράζ τους τριπλασιαζόταν. Ακόμα και δημοσιογράφοι που κερδίζουν το ψωμί τους θάβοντας κάθε αγωνιστικό εγχείρημα, που η δουλειά τους είναι να υπερασπίζονται με πάθος το καθεστώς, δυσκολεύονταν να θάψουν τις ενέργειες του Ε.Α., πολύ περισσότερο τις προκηρύξεις όπου σε συγκεκριμένες περιπτώσεις ήταν και θετικοί ως προς τις αναλύσεις της οργάνωσης. Βέβαια, οι επικριτές της οργάνωσης και εν γένει της ένοπλης αντιβίας προέρχονταν απ” όλο το φάσμα της πολιτικής καθεστωτικής σκηνής. Βασιλικότεροι του βασιλέως και πιο πρόθυμοι απ” όλους ήταν πάντα η καθεστωτική αριστερά που έσπευδε να καταγγείλει τις ενέργειες ως «περίεργες» που βρίσκονται στον αντίποδα του κινήματος βάζοντας νερό στο μύλο της καταστολής. Μία θεωρία που σήμερα δεν χρειάζεται ιδιαίτερη επιχειρηματολογία για να αποκρουστεί όταν έχουμε μέσα στα δυο τελευταία χρόνια απίστευτη ένταση της κρατικής καταστολής τόσο στον δρόμο και τις κινητοποιήσεις όλων των κοινωνικών κομματιών όσο και συμβάντα μαζικών βασανιστηρίων στη ΓΑΔΑ με την πλήρη κάλυψη της πολιτικής ηγεσίας. Είναι φανερό σε όλους πλέον ότι ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει. Είναι ο ένοπλος αγώνας αυτό το εργαλείο που ανακόπτει τις ακραίες κατασταλτικές επιθέσεις του κράτους, είναι αυτός που θέτει τους ισχυρούς και τούς λακέδες τους προ των ευθυνών τους, κάνοντάς τους να σκέφτονται και να ξανασκέφτονται τις επόμενες κινήσεις τους. Θα ήθελα να πω σε όλους αυτούς που έχουν αυτή τη θέση πως θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα σήμερα αν υπήρχε ισχυρή αντίσταση από ένοπλες ομάδες που θα δρούσαν στη διάρκεια των δυο τελευταίων ετών. Ενέργειες ένοπλης αντιβίας θα μπορούσαν με βεβαιότητα να αποτελέσουν τουλάχιστον ένα ανάχωμα μπροστά στην βίαια επέλαση των νεοφιλελεύθερων μέτρων και της καταστολής που τα συνοδεύει. Οι πολέμιοι του ένοπλου αγώνα θα ήταν αστείο τώρα να ισχυριστούν πως οι ένοπλες ενέργειες έφεραν την κρατική καταστολή στα υψηλότερα επίπεδα των τελευταίων τριάντα χρόνων.

Θέλω τώρα να πάρουμε ένα παράδειγμα από τη δράση του Ε.Α. που έχει πολυσυζητηθεί και θα “λεγα ότι ήταν ένα σημείο οξείας κριτικής στην οργάνωση ένθεν κακείθεν. Όπως είναι σε όλους γνωστό ο Ε.Α. τραυμάτισε σοβαρά έναν άνδρα των ΜΑΤ μετά τη δολοφονία του 15χρονου Γρηγορόπουλου. Πώς θα χαρακτηρίζατε εσείς αυτό το γεγονός; Είμαι σίγουρος πως θα απαντούσατε ως μία τυφλή, εγκληματική και δολοφονική ενέργεια, που έχει ως κίνητρό της το τυφλό μίσος για τους αστυνομικούς. Όπως προείπα η ενέργεια αυτή ήταν μια απάντηση στην πραγματικά τυφλή, εγκληματική και δολοφονική πράξη ενός αστυνομικού, του Κορκονέα. Η δολοφονία Γρηγορόπουλου, είναι αλήθεια μια μεμονωμένη πράξη ενός τρελού αστυνομικού που απλώς αυθαδίασε ένα βράδυ του Δεκέμβρη; Είναι μια πράξη που δεν έχει συμβεί ποτέ στο παρελθόν, ούτε θα συμβεί ποτέ στο μέλλον; Δε χρειάζεται εδώ να αναφέρω τον κατάλογο με τους πολίτες ή αγωνιστές που έχουν εκτελεστεί από αστυνομικούς τα τελευταία τριάντα χρόνια. Η δολοφονία Γρηγορόπουλου είναι άσχετη με την έμμεση κάλυψη που παρείχε ο τότε υπουργός Βύρων Πολύδωρας σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο; Αλήθεια, ποιος μπορεί να ξεχάσει τις αναφορές του στο «ευαίσθητο νευρικό σύστημα» των πραιτοριανών του καθεστώτος; Νομιμοποίησε ή όχι απ ́την πλευρά του καθεστώτος ο Πολύδωρας την, διαφαινόμενη εκείνη την εποχή, εν ψυχρώ εκτέλεση του Αλέξανδρου. Εγώ λέω πως ο Πολύδωρας ήταν αυτός που όπλισε το χέρι του Κορκονέα. Εγώ λέω πως κάθε φορά που κάποιος μπάτσος δολοφονεί έναν πολίτη, είναι τα ίδια τ” αφεντικά τα οποία νομιμοποιούν αυτές τις δολοφονίες με τις δίκες παρωδίες όπου οι δολοφόνοι την γλυτώνουν με ελάχιστες ή με καθόλου ποινές. Όταν το καθεστώς διατηρεί ένα στρατό από εκπαιδευμένους δολοφόνους για να το φυλάνε και υπερασπίζεται τις ωμές δολοφονίες που κάνουν, είναι σα να ενθαρρύνει τους επόμενους να το ξανακάνουν. Η αστυνομία είναι όπως προείπα σήμερα ένας εκπαιδευμένος στρατός φτιαγμένος να προστατεύει τα συμφέροντα των πλουσίων. Είναι ένας στρατός που αρέσκεται να ξυλοκοπεί, να βρίζει, να βασανίζει, να εξεφτελίζει, ενίοτε και να σκοτώνει. Είναι οι κοινωνικοί και οι πολιτικοί συσχετισμοί κάθε φορά που τους επιτρέπουν να το κάνουν ή όχι. Θα δώσω ένα παράδειγμα. Το 1991 συλλαμβάνονται 33 αγωνιστές κάνοντας αφισοκόλληση, ενώ έχει προηγηθεί επίθεση της 17Ν σε κλούβα των ΜΑΤ. Οι 33 αφισοκολλητές βασανίζονται άγρια στο κτίριο της ΓΑΔΑ. Τα κοινωνικά αντανακλαστικά που υπήρχαν τότε δεν επέτρεψαν στο κράτος να αποσιωπήσει ή να καλύψει το γεγονός. Αντίθετα σήμερα, οι βασανισμοί των συλληφθέντων της αντιφασιστικής μοτοπορείας που συνέβησαν μέσα στο κτίριο της ΓΑΔΑ, είχαν την απόλυτη πολιτική κάλυψη του υπουργού Δένδια. Το μόνο που δεν έκανε ο ακροδεξιός υπουργός ήταν να συγχαρεί τους βασανιστές και να τους απονείμει βραβείο. Αυτό το παράδειγμα δείχνει σαφώς πρώτον πως αυτά δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά ακραίας βίας και δεύτερον πως στη σημερινή εποχή η στρατηγική του σοκ είναι επίσημη πολιτική του ελληνικού κράτους. Μ” άλλα λόγια το κράτος ενθαρρύνει ανοιχτά τους νεοναζί πραιτοριανούς του να προβαίνουν σε πράξεις ακραίας βίας. Ο βασικός λόγος που εφαρμόζεται αυτή η πολιτική της ακραίας αστυνομικής βίας και της ακραιφνούς καταστολής στην Ελλάδα σήμερα είναι η επιβολή των νεοφιλελεύθερων μέτρων. Μέτρων που δε θα μπορούσαν να περάσουν αλλιώς παρά σε καθεστώς απόλυτης τρομοκρατίας. Ένας δεύτερος λόγος έχει ως στόχο να πλειοδοτεί η κυβέρνηση στα ποσοστά της βίας έναντι της χρυσής αυγής που αυξάνει τα ποσοστά της αντλώντας από τους παραδοσιακούς δεξιούς ψηφοφόρους. Ας γυρίσω όμως στο καθ” εαυτό ζητούμενο της επίθεσης του Ε.Α. στους άνδρες των ΜΑΤ. Το ερώτημα είναι το εξής. Έχει μια ένοπλη επαναστατική οργάνωση την κοινωνική νομιμοποίηση να προβαίνει σε τέτοιες ενέργειες; Η απάντηση που δίνω εγώ, για τη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι πως ΝΑΙ. Μέσα στις υποχρεώσεις μιας οργάνωσης είναι να δίνει απαντήσεις στις δολοφονικές επιθέσεις του κράτους. Είναι στις υποχρεώσεις της να γίνεται το ανάχωμα στην επέλαση του φασισμού. Είναι στις υποχρεώσεις της να ανατρέπει τους συσχετισμούς του ταξικού πολέμου προς όφελος των καταπιεσμένων. Είναι στις υποχρεώσεις της να επιστρέφει ένα ελάχιστο ποσοστό βίας πίσω σ” αυτούς που καταστρέφουν κάθε πτυχή της ζωής επιβάλλοντας ένα τσουνάμι βίας καθημερινά σε χιλιάδες ανθρώπους. Ναι, ο Ε.Α. ήταν αναγκασμένος να απαντήσει μ” αυτό τον τρόπο στη δολοφονία Γρηγορόπουλου. Όπως δεν ήταν αναγκασμένος να πυροβολήσει τους τρεις αστυνομικούς στην eurobank στην Αργυρούπολη και γι” αυτό δεν το κανε. Ο Ε.Α. δεν ήταν μια συμμορία ανθρώπων για να εμπλέκεται σε βεντέτες. Το γεγονός ότι πολλοί από τους στόχους της οργάνωσης ήταν αστυνομικοί στόχοι δεν σημαίνει καθόλου ότι υπήρξε καμία εμμονή με αυτούς. Επαναλαμβάνω ότι αν συνέβαινε αυτό και η οργάνωση ήθελε οπωσδήποτε αίμα αστυνομικών, όπως πολλοί μας έχουν κατηγορήσει, στην Αργυρούπολη, όπως το σύνολο του Τύπου υποστήριξε, θα μπορούσε να υπάρξει αίμα. Πιστεύω ακράδαντα σήμερα πως παρά την μεγάλη προσπάθεια σπίλωσης ή συμψηφισμού που επιχειρήθηκε σε αυτή την ενέργεια, ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που πληγώθηκε τον Δεκέμβρη του ’08 από το όπλο του Κορκονέα, νομιμοποίησε την δράση του Ε.Α. και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Και αν υπήρξε αποδοχή σ” αυτή την ενέργεια, τότε τι θα μπορούσαμε να πούμε π.χ. για τις επιθέσεις στην πρεσβεία ή στο χρηματιστήριο. Νομίζω ότι είναι περιττό να μιλήσω για την αποδοχή αυτών των ενεργειών. Άλλωστε, νομίζω πως είναι κάτι που γνωρίζετε κι εσείς προσωπικά.

Ο ένοπλος αγώνας

Να δούμε τώρα τι είναι ο ένοπλος αγώνας ως ιστορικό φαινόμενο, γιατί επιλέγετε διαχρονικά απ” τους αγωνιστές και τι επιδιώκει ως μέσο. Η μεγάλη διαφωνία αναρχικών και μαρξιστών για την επιλογή του ένοπλου αγώνα ως μορφή πάλης είναι τόσο παλιά όσο και ο καπιταλισμός. Οι μαρξιστές υποστήριζαν ότι ο ένοπλος αγώνας μπορεί να διεξαχθεί μόνο όταν οι μάζες είναι έτοιμες να το πράξουν, όταν δηλαδή οι αντικειμενικές συνθήκες για την επανάσταση είναι ώριμες. Στον αντίποδα οι αναρχικοί, οπαδοί της άμεσης δράσης, θεωρούσαν ότι δεν πρέπει οι αγωνιστές να περιμένουν πότε θα διαμορφωθούν οι κατάλληλες συνθήκες, αλλά θα πρέπει να προετοιμάζουν αυτές τις συνθήκες με την ένοπλη προπαγάνδα. Παρά αυτή τη βασική διαφορά μεταξύ αναρχικών, κομμουνιστών, σοσιαλιστών και άλλων επαναστατικών ρευμάτων ο ένοπλος αγώνας χρησιμοποιήθηκε από όλους κατά το πέρας της ιστορίας του 19ου και του 20ου αιώνα. Από τη δράση των αναρχοατομικιστών, των εσέρων και των μπολσεβίκων στη Ρωσία, των αναρχικών στην Ισπανία του ’36, τη δράση των αντάρτικων κινημάτων στη Λατινική Αμερική, τα κεντροευρωπαϊκά αντάρτικα πόλης της δεκαετίας του ́70 και του ́80 ως τον αναρχο- πριμιτιβιστή βομβιστή Ted Kaczynski στις ΗΠΑ, η επιλογή του ένοπλου αγώνα φέρει τη διαχρονική πάλη του ανθρώπου για ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη. Ο ένοπλος αγώνας εξελίχθηκε ιστορικά μέσα απ” αυτή τη διαπάλη και δημιούργησε θα λέγαμε μία παράδοση στο επαναστατικό κίνημα. Η πλούσια ιστορία των διαφόρων εγχειρημάτων που υπήρξαν δίδαξαν το κίνημα και προσέφεραν μία πολύτιμη εμπειρία για τη διεξαγωγή του αγώνα. Θα ήταν υποτιμητικό αλλά και γελοίο κάποιοι να ισχυρίζονται ακόμα ότι ο ένοπλος αγώνας είναι μία απολίτικη επιλογή . Να ισχυρίζονται δηλαδή ότι όλοι αυτοί οι χιλιάδες άνθρωποι που επέλεξαν αυτή τη μορφή αγώνα είναι ιδιοτελείς εγκληματίες ή ότι απλά τους συνεπαίρνει η ιδέα της βίας. Εκτός από το γεγονός ότι οι κατηγορίες αυτές εξαπολύονται πάντα από την πλευρά των ισχυρών, η «θεωρία» αυτή δεν έχει επιβεβαιωθεί ποτέ ιστορικά. Ποτέ δεν αποδείχθηκε ιστορικά πως κάποιος ένοπλος αγωνιστής είχε άλλα κίνητρα εκτός της ειλικρινούς συμβολής στον ταξικό πόλεμο, στην προώθηση της κοινωνικής επανάστασης. Πέρα όμως από την ιστορική πλευρά του ένοπλου αγώνα, εδώ μας ενδιαφέρει η συγκεκριμένη οργάνωση του Ε.Α. και η συγκεκριμένη επιλογή της μέσα στην ιστορική συγκυρία. Όπως έχω αναφέρει προηγουμένως δεν μπορούμε να δούμε τη δράση της οργάνωσης έξω από το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο έδρασε. Αν μελετήσουμε λοιπόν τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες της αρχής της δεκαετίας του 2000 και τις αναλύσουμε ακολουθώντας τη μαρξιστική σχολή σκέψης, θα λέγαμε ότι δεν υπήρχαν χειρότερες αντικειμενικές συνθήκες για την ανάπτυξη της ένοπλης πάλης στην Ελλάδα. Κι αυτό γιατί η νεοφιλελεύθερη επίθεση σε συνδυασμό με την κορύφωση του πολέμου κατά της τρομοκρατίας δημιούργησαν ένα ασφυκτικό περιβάλλον για τους αντιστεκόμενους. Η επίπλαστη κοινωνική ειρήνη και συναίνεση που διαμορφώθηκε με οδηγό την ολυμπιάδα του ’04 έδειχνε τότε ως πανίσχυρη, με αποτέλεσμα κάθε απόπειρα ένοπλης αμφισβήτησης του καθεστώτος να θεωρείται ως τουλάχιστον ως ανεδαφική. Η βασική θεώρηση του Ε.Α. ήταν ότι οι αντικειμενικές συνθήκες, δηλ. οι κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές συνθήκες και ο ταξικός συσχετισμός μεταξύ αφεντικών και προλεταριάτου, είναι μία εξίσωση που διαρκώς αλλάζει μεταβλητές. Αν ο 20ος αιώνας έχει χαρακτηριστεί ως η εποχή των άκρων, τότε ο 21ος, από τα λίγα χρόνια που έχουμε διανύσει, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο αιώνας της επιτάχυνσης. Κανείς πριν λίγα χρόνια δε θα πίστευε ότι τους καλοκαιρινούς μήνες θα εξαφανίζονταν οι πάγοι απ” το βόρειο πόλο, κανείς δε θα πίστευε πως θα γίνονταν πειράματα κλωνοποίησης σε ανθρώπινα δείγματα, κανείς δε θα πίστευε πως η χρεωκοπία μιας μικρομεσαίας τράπεζας στις ΗΠΑ θα συμπαρέσυρε την παγκόσμια οικονομία στην πιο σοβαρή κρίση από το 1930, σε τόσο σύντομο χρόνο. Στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία των αγορών έχει αποδειχθεί πως ισχύει ο εξής κανόνας: Αν χρεοκοπήσει μία τράπεζα στην Ιαπωνία, αν συμβεί ένας σεισμός στην Καλιφόρνια, αν πραγματοποιηθεί ένα θερμό επεισόδιο στη χερσόνησο της Κορέας, αν αυξηθεί απότομα η τιμή του πετρελαίου, τότε είναι πολύ πιθανό να κλονιστεί σοβαρά το παγκόσμιο οικονομικό οικοδόμημα του σύγχρονου καπιταλισμού. Η σύγχρονη ιστορία της παγκόσμιας οικονομίας στηρίζεται πάνω στην ευαίσθητη ψυχολογία των αγορών. Οι κοσμοϊστορικές αλλαγές που ζούμε την τελευταία δεκαετία είναι τόσο κατακλυσμιαίες που αδυνατούμε πολλές φορές να τις αφομοιώσουμε. Σε μια εποχή λοιπόν που δεν υπάρχει γραμμικότητα στην εξέλιξη των κοινωνικών συνθηκών, ο Ε.Α. πίστευε ότι η δράση μιας ένοπλης οργάνωσης θα μπορούσε να παίξει το ρόλο του καταλύτη ως προς την αποσταθεροποίηση του καθεστώτος. Ο Ε.Α. δεν θεώρησε ποτέ την ύπαρξή του ως αυτοσκοπό.

Ο ένοπλος αγώνας ήταν για την οργάνωση ένα εργαλείο πολιτικής προπαγάνδας.

Ο Ε.Α. δεν ταυτίστηκε ποτέ με τα μέσα που επέλεξε για τη διεξαγωγή του αγώνα. Ποτέ δεν προέτρεψε κάποιον να αγωνιστεί γιατί είναι όμορφη η κλαγγή των όπλων, γιατί είναι ωραία τα συντρίμμια ενός κτιρίου ή γιατί είναι σαγηνευτικό να παίζεις παιχνίδια με το θάνατο. Η βία δεν ήταν για τον Ε.Α., αλλά και για καμία γνήσια επαναστατική δύναμη, ούτε φετίχ ούτε παιχνίδι. Ο Ε.Α. έφερε τον ένοπλο αγώνα στην πραγματική του πολιτική διάσταση, στη μόνη δηλαδή διάσταση στην οποία αξίζει να υπάρχει. Ο ένοπλος αγώνας θα συνοδεύεται πάντα από την έκφραση «για την κοινωνική επανάσταση» ,αλλιώς δε θα έχει κανένα πολιτικό νόημα. Δεν υπάρχει δηλαδή κανένα νόημα να διεξάγεις έναν αγώνα που δε θα “χει καμία κοινωνική και ταξική αναφορά, δεν υπάρχει κανένα νόημα στο να χτυπάς το καθεστώς χωρίς να απευθύνεσαι στην κοινωνία, δεν υπάρχει κανένα νόημα να πολεμάς αν όχι για να προωθείς την κοινωνική επανάσταση. Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι μια ένοπλη οργάνωση σαν τον Ε.Α. είχε την επιχειρησιακή ικανότητα να καταστρέψει το καθεστώς από μόνη της χωρίς ο λαός να επαναστατήσει και να θέσει τα θεμέλια της αυριανής κοινωνίας ισότητας κι ελευθερίας, πραγματικά τι νόημα θα είχε να κάνει κάτι τέτοιο. Ο Ε.Α. και οι οργανώσεις ένοπλης αντιβίας είναι μόνο τα οχήματα που φέρουν μέσα τους τα θεωρητικά και τα πρακτικά εφόδια που θα ενισχύσουν την ταξική αντεπίθεση του λαού. Τις επαναστάσεις τις κάνει ο λαός και όχι φυσικά οι οργανώσεις και όποιος πιστεύει το αντίθετο είναι απλά αφελής. Επαναλαμβάνω ότι δε θα είχε κανένα νόημα να αγωνίζεσαι έχοντας την αυταπάτη ότι μία οργάνωση μπορεί να καταλύσει το κράτος.

Η επιλογή του ένοπλου αγώνα εμπεριέχει ένα πολύ μεγάλο φορτίο ευθύνης. Μπορεί να είναι ισότιμη με όλες τις μορφές αγώνα που διαθέτει ένα επαναστατικό κίνημα, αλλά η διαφορά του είναι πως μπορεί με ενέργειες όπως π.χ. η επίθεση στην αμερικάνικη πρεσβεία να διεισδύει στην κεντρική πολιτική σκηνή και να προκαλεί συζητήσεις για πολύ καιρό. Είναι η δυνατότητα της κοινωνικής απεύθυνσης που υπάρχει που τον κάνει να είναι τόσο ιδιαίτερο μέσο. Είναι η δυναμική που μπορεί να αναπτύσσει στην πολιτική συγκυρία που μπορεί να ριζοσπαστικοποιεί συνειδήσεις χιλιάδων ανθρώπων μέσα σε ελάχιστο καιρό. Ο ένοπλος αγώνας είναι τρομερά αποτελεσματικός όταν ακολουθεί μία στρατηγική ευδιάκριτη στην κοινωνία, συνεπή στο χρόνο και πολιτικά εύστοχη κι επίκαιρη. Όταν μία οργάνωση καλύπτει αυτά τα χαρακτηριστικά σίγουρα έχει σοβαρές προοπτικές επιτυχίας. Ο ένοπλος αγώνας διαθέτει δύο σοβαρά πλεονεκτήματα που τον κάνουν απαραίτητο για ένα κίνημα που θέλει να είναι σοβαρό. Μπορεί να εκφοβίζει τους πολιτικούς του αντιπάλους και να ανατρέπει τους συσχετισμούς δύναμης μεταξύ καταπιεστών και καταπιεσμένων, αποδεικνύοντας εμπράκτως ότι η παντοκρατορία του κράτους είναι επίπλαστη και μπορεί να απευθύνει την πολιτική που παράγει σε πολύ μεγάλη κλίμακα. Επαναλαμβάνω όμως πως οι ένοπλοι αγωνιστές φέρουν μια τεράστια ευθύνη ακριβώς γιατί η δράση τους μπορεί να είναι τόσο αποτελεσματική.

Η καπιταλιστική κρίση και η μόνη ρεαλιστική πρόταση για το ξεπέρασμά της

Το 1988 ο Ντέιβισον Μπαντού αποστέλει μια ανοιχτή επιστολή παραίτησης στον εκτελεστικό διευθυντή του ΔΝΤ Μισέλ Καμντεσί λέγοντας τα εξής: «Σήμερα παραιτούμαι από το προσωπικό του ΔΝΤ ύστερα από 12 χρόνια κι έπειτα από χίλιες μέρες εργασίας στο εξωτερικό ως αξιωματούχος του Ταμείου, κατά τη διάρκεια των οποίων, με όπλα τα φάρμακα και τα κόλπα σας, εφορμούσα σα γεράκι εναντίον των κυβερνήσεων και των λαών της Λατινικής Αμερικής, της Καραϊβικής και της Αφρικής. Για μένα, η παραίτησή μου είναι μια ανεκτίμητη απελευθέρωση, επειδή με αυτόν τον τρόπο κάνω το πρώτο βήμα που θα μου επιτρέψει να ελπίζω ότι θα μπορέσω να ξεπλύνω τα χέρια μου από αυτό που στα μάτια μου είναι το αίμα εκατομμυρίων φτωχών και πεινασμένων ανθρώπων. [...] Μερικές φορές αισθάνομαι πως δεν υπάρχει αρκετό σαπούνι σ” ολόκληρο τον κόσμο για να καθαριστώ από όλα όσα έκανα εν ονόματί σας». Σε μια μοναδική στιγμή ειλικρίνειας ο συγκεκριμένος πρώην αξιωματούχος του ΔΝΤ καταγγέλλει το Ταμείο ως μία διεθνή εγκληματική σπείρα που η λειτουργία του είναι να απομυζά τον πλούτο των λαών καταστρέφοντάς τους. Το ΔΝΤ συστήνεται μετά το πέρας του β ́ παγκοσμίου πολέμου με στόχο να παίξει το ρόλο του ρυθμιστή της παγκόσμιας οικονομίας για την αποφυγή μεγάλων κρίσεων όπως της μεγάλης κρίσης του ’29. Διαθέτει στο ενεργητικό του μία μεγάλη επάρκεια κεφαλαίων από εκατοντάδες αναπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες, κεφάλαια που χρησιμοποιούνται ως δημοσιονομικά προγράμματα σε χώρες που οι οικονομίες τους «αρρωσταίνουν». Το Ταμείο κυρίως από το ’70 και μετά έχει ως στρατηγική του να εξαπλώσει το νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο σε όσες χώρες επεμβαίνει. Είναι γνωστές σε όλους οι εμπλοκές του Ταμείου με χώρες όπως η Χιλή, η Βολιβία, η Αργεντινή, η Νότια Αφρική, η Ινδονησία, η Ρωσία και η Κίνα. Αν δούμε τι έγινε σε αυτές τις χώρες κατά την περίοδο που εφαρμόζονταν τα προγράμματα του Ταμείου σ” αυτές, θα δούμε πολλά κοινά σημεία με το τι συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα. Η πολιτική του Ταμείου για τις «άρρωστες» οικονομίες ήταν και παραμένει η δημοσιονομική προσαρμογή με βάση το τρίπτυχο «ιδιωτικοποιήσεις, περικοπή δαπανών του κράτους και αυτορύθμιση της αγοράς». Αυτή η πολιτική εφαρμόζεται σε κάθε ασθενή οικονομία με τα αποτελέσματα να είναι παντού τα ίδια. Φτώχεια, εξαθλίωση, διάλυση των παραγωγικών δομών, κοινωνική αποδόμηση και θάνατος. Η επιβολή νεοφιλελεύθερων μέτρων σε όσες χώρες μετέβει το ΔΝΤ ήταν η απόλυτη καταστροφή για τους λαούς. Η στρατηγική του Ταμείου δεν είναι φυσικά αυτό που οι νεοφιλελεύθεροι ευαγγελίζονταν «το trickle down effect», η διάχυση των οικονομικών οφελών από την οικονομική μεγέθυνση προς τα κάτω, αλλά μόνο η οικονομική μεγέθυνση και τα υπερκέρδη μιας ελάχιστης μειοψηφίας που επωφελούνται από την οικονομική απορρύθμιση. Άλλωστε, έχει αποδειχθεί πως ποτέ δεν έχει συμβεί το φαινόμενο του «trickle down effect», ποτέ δηλαδή δεν επωφελήθηκαν οι φτωχοί από την οικονομική μεγέθυνση που παρατηρήθηκε τις δεκαετίες του ’90 και ’00. Μάλιστα, το αντίθετο ακριβώς συνέβη με την ψαλίδα να ανοίγει μεταξύ φτωχών και πλούσιων, με τις ταξικές ανισότητες να αυξάνονται ραγδαίως. Να “ρθούμε και λίγο τώρα στην Ελλάδα και στο τι συμβαίνει τώρα σ” αυτήν. Υπάρχουν ορισμένες ημερομηνίες που δεν ξεχνάς ποτέ. Στις 23 Απρίλη του 2010 βρίσκομαι στα Τρίκαλα στη φυλακή και παρακολουθώ το Γιώργο Παπανδρέου, από τους πιο μισητούς ανθρώπους για τον ελληνικό λαό, να εξαγγέλλει την υπαγωγή της χώρας στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης. Πέρα από τη σημειολογία της εικόνας ενός πρωθυπουργού να ανακοινώνει την παραχώρηση της διακυβέρνησης της χώρας από το Καστελόριζο, τον πιο μακρινό τόπο στην επικράτεια, η συγκεκριμένη μέρα είναι μέρα προδοσίας για τον ελληνικό λαό. Η συγκεκριμένη επιλογή του Καστελόριζου είναι βέβαια μνημείο γελοιότητας και πραγματικά άξια του ποιόντος του Γιωργάκη. Ο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ παρέδωσαν το Μάιο του ’10 τη διακυβέρνηση της χώρας στην τρόικα της Ε.Ε, της Ε.Κ.Τ. και του Δ.Ν.Τ. Όταν το ΠΑΣΟΚ παρέλαβε την εξουσία το Σεπτέμβρη του ’09 από τον συνταξιούχο Καραμανλή, η Ελλάδα βρισκόταν στην καρδιά της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Μία κρίση που δεν επηρέασε την Ελλάδα φαινομενικά κατά τη διάρκεια του ’08, όταν το τραπεζικό σύστημα φλέγονταν διεθνώς. Αντίθετα, καθ” όλο το ’09 η διόγκωση του δημοσιονομικού ελλείμματος  που τελικά κατέληξε στο 16%, με την παράλληλη εκτίναξη του δημόσιου χρέους στα ύψη, έφεραν την Ελλάδα πραγματικά στην καρδιά της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Η Ελλάδα έγινε η βόμβα που απειλούσε να τινάξει στον αέρα την παγκόσμια οικονομία. Όταν μία μικρομεσαία τράπεζα στις ΗΠΑ η Lehman Brothers προκάλεσε με την κατάρρευσή της το τσουνάμι που παρέσυρε το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, μας κάνει να σκεφτόμαστε τι θα σήμαινε η χρεωκοπία της Ελλάδας, μιας χώρας μέλους της Ευρωζώνης, μέσα στο 2010.

Η καταστροφική διαχείριση της δημοσιονομικής κατάστασης της χώρας από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, όσο και το επικοινωνιακό της βατερλό τους πρώτους μόλις μήνες του 2010, ήταν οι καταλυτικοί παράγοντες που έσπρωξαν την Ελλάδα εκτός αγορών να εκλιπαρεί για χρήματα άνευ όρων από τους εκβιαστικούς μηχανισμούς της Ε.Ε. και του ΔΝΤ. Επειδή όμως δε θέλω να κουράσω με ιστορίες, η συνέχεια είναι γνωστή σε όλους κι ακόμη πιο γνωστές είναι οι συνέπειες της οικονομικής πολιτικής που ακολουθείται τα δυόμιση τελευταία χρόνια στον τόπο μας. Μετά την επιβολή και ψήφιση τριών μνημονίων κι δύο μεσοπρόθεσμων προγραμμάτων προσαρμογής, το PSI και το κούρεμα του εξωτερικού χρέους κατά μόλις 21%, η ελληνική κοινωνία έχει βρεθεί πραγματικά να ζει σε καταστάσεις πολέμου. Ένας λαός που έχει σχεδόν καθολικά απορρίψει αυτήν την πολιτική της άκρατης λιτότητας, ένας λαός που μάχεται σε κάθε ευκαιρία να ανατρέψει αυτήν την πολιτική, υφίσταται την εξαθλίωση, την πείνα, τη δυστυχία, την αναξιοπρέπεια. Όλα αυτά ενώ έχει ψηφιστεί και τρίτο μνημόνιο που θα αλλάξει για πάντα το χάρτη των εργασιακών σχέσεων, θα καταργήσει εργατικές κατακτήσεις δεκαετιών και θα εφορμήσει σα ληστής στις συντάξεις και τους μισθούς. Όπως έχει γίνει κατανοητό σε όλους, τόσο ο EFSF(προσωρινός μηχανισμός χρηματοπιστωτικής σταθερότητας) που έχει συστήσει η Ε.Ε. για τη χρηματοδότηση του χρέους χωρών εντός ευρωζώνης όπως η Ελλάδα, όσο και το ΔΝΤ δεν αποτελούν κοινά πιστωτικά ιδρύματα που δανείζουν κάποιον με το τάδε επιτόκιο χωρίς οποιονδήποτε άλλο όρο. Πρόκειται για τον μεν EFSF και κατόπιν τον ESM οι οποίοι αποτελούν μηχανισμούς που εξυπηρετούν την επιβολή της πολιτικής της Γερμανίας ως κυρίαρχης δύναμης στην Ε.Ε. Μιας πολιτικής που υπαγορεύει ουσιαστικά στα μέλη κράτη της ένωσης τι προϋπολογισμούς θα καταρτούν, τοποθετεί τοποτηρητές όπως ο Ράιχενμπαχ και γενικά εφαρμόζει μια πολιτική ασφυκτικής λιτότητας με στόχο να καταστήσει τις χώρες πιο ανταγωνιστικές. Παρά τις επιμέρους τους διαφωνίες, για παράδειγμα για το θέμα της δεύτερης αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, το ΔΝΤ χρηματοδοτεί τα χρέη διαφόρων χωρών επιβάλλοντας σκληρά προγράμματα λιτότητας με στόχο να βγουν απ” την κρίση πιο ανταγωνιστικές. Στην ουσία το πρόγραμμα της εσωτερικής υποτίμησης που ακολουθείται στην Ελλάδα με προοπτική να υπάρξει ανάπτυξη σε λίγα μόλις χρόνια όχι μόνο έχει αποτύχει, αλλά οδηγεί μαθηματικά στην καταστροφή ενός ολόκληρου λαού και των γενιών που έρχονται. Η ελληνική κοινωνία είναι καταδικασμένη για δεκαετίες, πράγμα που παραδέχονται πλέον και οι φορείς της καταστροφής. Σε περιπτώσεις όπως στη Ρωσία που επί Γέλτσιν εφαρμόστηκε ένα αντίστοιχο πρόγραμμα εσωτερικής υποτίμησης από το Ταμείο, οι παραγωγικές δομές της χώρας ξεπουλήθηκαν σε εξευτελιστικές τιμές σε ξένους επενδυτές. Η λογική της εσωτερικής υποτίμησης σε μια χώρα όπως η Ελλάδα που δεν μπορεί να υποτιμήσει το νόμισμά της, εδράζεται στο γεγονός ότι ελαττώνοντας το μοναδιαίο κόστος παραγωγής (δηλ. κόβοντας τους μισθούς και τις θέσεις εργασίας, μειώνοντας τις εργοδοτικές εισφορές κ.α.) θα καταστεί η οικονομία ελκυστικότερη σε ξένες επενδύσεις οπότε θα κλείσει ο κύκλος της ανάκαμψης της οικονομίας υποτίθεται προς όφελος όλων. Μόνο που στην Ελλάδα αυτός ο κύκλος δεν κλείνει ποτέ καθώς κανένας σοβαρός επενδυτής δε θα έβαζε τα ευρώ του με την προοπτική να πάρει πίσω δραχμές. Έτσι, οι προβλέψεις για την αποχώρηση της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ από τα περισσότερα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα εμμένουν με αποτέλεσμα την καθίζηση της ελληνικής οικονομίας και την για 5η πλέον συνεχιζόμενη χρονιά ύφεσης. Τα δύο μνημόνια κατ” ομολογίαν όλων έχουν αποτύχει όπως και όλη αυτή η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης οδηγεί μαθηματικά στη χρεωκοπία  Και αυτό το γεγονός το έχουν αντιληφθεί στην τρόικα κι έχουν προετοιμαστεί για μια ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Μάλιστα, είναι γεγονός ότι στο Ταμείο έχουν γίνει συζητήσεις για απεμπλοκή του απ” το ελληνικό πρόγραμμα.

Να δούμε λίγο τώρα την κατάσταση με αριθμούς. 8 στους 10 έλληνες έχουν υποστεί μείωση εισοδήματος (σύμφωνα με έρευνα της focus bari) Τα πραγματικά εισοδήματα των ελλήνων το 2011 υπέστησαν μείωση κατά 25,3% (σύμφωνα με έκθεση του οοσα) Η εγχώρια ζήτηση έπεσε -25% στα επίπεδα του 2000 (ετήσια έκθεση 2012 ινε-γσεε) Η ανεργία έφτασε το 17,7% το ’11 και 24% το ’12, αριθμός που ενδέχεται να αναθεωρηθεί προς τα πάνω (ετήσια έκθεση 2012 ινε-γσεε) Η πρόβλεψη για τη σχέση εργαζομένων προς ανέργους τείνει να γίνει 1:1 Το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 4,7% το ’12 και 6,9% το ’11 (ετήσια έκθεση 2012 ινε-γσεε) Οι ιδιωτικές επενδύσεις μειώθηκαν στα 10 δις από τα 26 που ήταν το ’08 (ετήσια έκθεση 2012 ινε-γσεε) Στο 38ο πανελλήνιο ιατρικό συνέδριο διαπιστώθηκε η κατακόρυφη άνοδος ψυχοσωματικών νοσημάτων σε παιδιά και εφήβους όπως έντονο κι απροσδιόριστο άγχος, νεύρα, επιθετικότητα, πονοκεφάλους, διάρροια, πόνους στο σώμα. Νοσήματα που αποδίδονται στην οικονομική κρίση και τις οικογενειακές συνθήκες. Ενώ δεν υπάρχει επίσημη καταγραφή των αυτοκτονιών, η κατακόρυφη αύξησή τους τα τελευταία δύο χρόνια είναι εμφανέστατη, αν κάποιος διαβάζει καθημερινά τις ειδήσεις (3124 τα τελευταία τρία χρόνια, αύξηση 37%). Να δούμε τώρα κάποια πράγματα για το πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων και αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, το PSI. Ένα πρόγραμμα που ο πρώην αξιωματούχος του Ταμείου Π.Ρουμελιώτης έχει χαρακτηρίσει ως μεταφορά των ζημιών από τις τράπεζες στις κυβερνήσεις (δηλαδή στο λαό). Οι απώλειες των ασφαλιστικών ταμείων λόγω του PSI είναι 53%, ενώ σε πραγματικές αξίες υπολογίζονται σε 70%). Στις 31 Δεκεμβρίου του 2009 οι ξένες τράπεζες κατείχαν ομόλογα ελληνικού δημοσίου αξίας 141,5 δις. Το 2010 αντίστοιχα 95,9 δις και το 2011 μόλις 35 δις. Είναι ολοφάνερο πως αυτά τα προγράμματα δεν ανακουφίζουν το λαό, αλλά ξεφορτώνουν το βάρος από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και τους ιδιώτες επενδυτές και το μετακυλύουν στους φτωχούς. Όπως και τα χρήματα των δανειστών που παίρνει η Ελλάδα σε κάθε δόση του προγράμματος, πηγαίνουν στη σωτηρία των ελληνικών τραπεζών και όχι φυσικά στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας. Με τη σειρά του το ελληνικό τραπεζικό σύστημα “βουλώνει τις τρύπες” του, καλύπτει τις ζημιές του από την αγορά τοξικών προϊόντων και cdo ή ενισχύει τις θυγατρικές του και την έκθεσή τους στην αγορά των Βαλκανίων. Η αλήθεια είναι ότι οι ελληνικές τράπεζες δεν έχουν καταφέρει να ξεφορτωθούν σε μεγάλο βαθμό ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, πράγμα που κατάφεραν οι ευρωπαϊκές και οι υπερατλαντικές τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία με το PSI. Η πιστωτική ασφυξία που υπάρχει σήμερα στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα ενισχύεται από την κεφαλαιακή ανεπάρκεια λόγω της μαζικής απόσυρσης καταθέσεων και το κλείσιμο της στρόφιγγας της ρευστότητας από την ΕΚΤ. Η ασφυξία αυτή έχει μεταφερθεί και στην πραγματική οικονομία όπου κατά βάση οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις έχουν χάσει το βασικό πυλώνα χρηματοδότησής τους με συνέπεια τα λουκέτα, τις απολύσεις ή την εκ περιτροπής εργασία. Καταστάσεις που πρέπει να αναγνωρίσουμε στην Τρόικα ότι ήταν οι μόνες που προέβλεψε, γι” αυτό και κατέθεσε τους νόμους που διευκολύνουν τους εργοδότες να απολύουν με χαμηλές ή και καθόλου αποζημιώσεις.

Η ελληνική κοινωνία ζει απ” το 2008 και μετά μια πολυεπίπεδη κρίση. Αφού αφέθηκε στο κράτος πρόνοιας του ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του ’80, βιώνει το τέλος της μεταπολίτευσης στα μέσα του ’90 αποσύροντας μια και καλή την συλλογική μνήμη μιας ολόκληρης εποχής που βάφτηκε από το αίμα αγωνιστών. Το τελευταίο μισό της δεκαετίας του ’90 και η δεκαετία του ’00 έρχονται να ισοπεδώσουν όλες τις αξίες που διακρίθηκαν στην ελληνική κοινωνία κατά το παρελθόν όπως η αλληλεγγύη και η αλληλοβοήθεια, ο σεβασμός και η συμπόνοια για τους φτωχούς απ” όποια χώρα κι αν προέρχονται και βυθίζουν την πλειοψηφία στην ιδιωτικότητα και την ψευδαίσθηση της αιώνιας ευημερίας και του νεοπλουτισμού. Παράλληλα με τις cayene, τις πιστωτικές και τα διακοποδάνεια που προσέφεραν αφειδώς οι τράπεζες πλάθοντας το ελληνικό «αμερικάνικο όνειρο», οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές σχημάτιζαν ένα στρατό νεόπτωχων, υπερδανεισμένων και χρεοκοπημένων, ένα στρατό από εργαζόμενους και ανέργους που ζούσαν κάτω απ” το όριο της φτώχειας. Έναν κόσμο που ασφυκτιούσε κάτω από τις συνθήκες φτώχειας σε ένα περιβάλλον όπου οι αριθμοί έδειχναν ότι η Ελλάδα είναι ένας υπέροχος τόπος να ζεις. Η ελληνική οικονομία είναι μια κλειστή οικονομία που στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην ιδιωτική ζήτηση. Η τεράστια φούσκα του υπερδανεισμού με τα στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια και κυρίως τις πιστωτικές κάρτες καλλιέργησαν την ευφορία σε αρκετούς τομείς της οικονομίας από τον κατασκευαστικό κλάδο μέχρι τον εσωτερικό τουρισμό, φέρνοντας τους δείκτες της ανάπτυξης να τρέχουν στο πάλαι ποτέ ιστορικό 4%. Ένα ποσοστό που κατέτασσε την Ελλάδα τότε σε αναπτυσσόμενη χώρα. Έναν όρο που για να μην ξεχνιόμαστε χρησιμοποιούνταν από τα όργανα της Ε.Ε. και όλα τα διεθνή ιδρύματα. Αναρωτιέται κανείς αν η ΕΚΤ που χρηματοδοτούσε αφειδώς τις ελληνικές τράπεζες δεν παρακολουθούσε την αναπτυσσόμενη φούσκα π.χ. στις οικοδομές; Να γυρίσουμε όμως πίσω στην ελληνική κοινωνία. Τέσσερα είναι τα καθοριστικά γεγονότα που συνέβαλαν στη σημερινή πλήρη απαξίωση του πολιτικού συστήματος. Το σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων όπου αποκαλύφτηκε η ληστρική διαχείριση των ασφαλιστικών ταμείων, οι καταστροφικές πυρκαγιές του 2007, το σκάνδαλο της siemens και αυτό του Βατοπεδίου  Όλη αυτή η σειρά των σκανδάλων κατέδειξε σε όλους το πόσο διεφθαρμένο είναι το πολιτικό προσωπικό της χώρας, το βαθμό της διαπλοκής που υπάρχει μεταξύ της εκτελεστικής εξουσίας και των διάφορων οικονομικών κέντρων. Σκάνδαλα που ώθησαν ένα μεγάλο κομμάτι του λαού να μην έχει πια εμπιστοσύνη σ” αυτό το σάπιο κομματικό σύστημα και ένα άλλο να στρέψει τις ελπίδες του στο ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ που με την ωμή πλάνη του κορόιδεψε το λαό φέρνοντας την απόλυτη καταστροφή στον τόπο. Έτσι, ο ερχομός της τρόικας, των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων, των ωμών εκβιασμών, της ληστρικής επιδρομής κατά των μισθών και των συντάξεων, έφεραν την κατάρρευση του υπάρχοντος διπολικού συστήματος διακυβέρνησης και την πλήρη ηθική και πολιτική απονομιμοποίησή του. Καμία κυβέρνηση και καμία κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν είχε την κοινωνική νομιμοποίηση να φέρει και να ψηφίσει κανένα από τα τρία μνημόνια. Το μόνο που μπόρεσε να κρατήσει αυτό το καθεστώς στα πόδια του και να νομιμοποιήσει την εγκληματική του δράση είναι η σφοδρή κρατική καταστολή. Στην πραγματικότητα τόσο η κυβέρνηση Παπανδρέου, όσο αυτή του Παπαδήμου, όσο και η τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά, έπαιξαν το ρόλο υπηρεσιακών κυβερνήσεων με στόχο να περάσουν αντίστοιχα τα μνημόνια. Κυβερνήσεις και κοινοβουλευτικές ομάδες που για τα πατριωτικά τους στάνταρ και γι” αυτούς που πιστεύουν σ” αυτά θα πρέπει να συγκριθούν μονάχα με τις αντίστοιχες δοσίλογες κυβερνήσεις στις ευρωπαϊκές κτήσεις των ναζί. Πραγματικά πιστεύω πως θα καταγραφούν στην ιστορία ως προδότες του λαού. Όσο πιο σοκαριστικά είναι τα μέτρα που ψηφίζονται, ίδιου μεγέθους σοκαριστική και απεχθής θα πρέπει να είναι και η καταστολή που χρησιμοποιείται απέναντι σε όσους αντιστέκονται. Η αρχή αυτή που έχει εφαρμοστεί από πλειάδα κρατών ως μέθοδος επιβολής της νεοφιλελεύθερης πολιτικής είναι ο συνεκτικός κρίκος του καθεστώτος και ο μόνος λόγος που δεν έχει καταλειφθεί ακόμα το κοινοβούλιο. Το δραστήριο κίνημα των αγανακτισμένων που εμφανίστηκε το 2010 και ξεδίπλωσε την βεντάλια της νέας πολιτικής γεωγραφίας της ελληνικής κοινωνίας αντιμετώπισε τη σφοδρή καταστολή και εξαφανίστηκε. Τι εξέλιξη είχε αυτό το συνονθύλευμα ανθρώπων που είχε ως επιδίωξή του να μπει στη βουλή, είναι το ζητούμενο για να κατανοήσουμε τις σημερινές εξελίξεις. Όπως προείπα οι κύριοι πυλώνες της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας που στήριζαν το πολιτικό σύστημα για 30 χρόνια έχουν καταρρεύσει. Στο κενό που δημιουργήθηκε από αυτήν την εκκωφαντική κατάρρευση εμφανίστηκαν νέες πολιτικές δυνάμεις. Στην πολιτική το φαινόμενο αυτό ισχύει νομοτελειακά θα λέγαμε. Στην πολιτική το κενό εξουσίας πάντα καλύπτεται. Αφού αυτό το κενό δεν μπόρεσαν να το καλύψουν οι ταξικές δυνάμεις που ζητούσαν αυτοδιαχείρηση και ανατροπή του υπάρχοντος πολιτικο-οικονομικού συστήματος, έτσι όπως διαμορφώθηκαν στις συνελεύσεις της πλατείας Συντάγματος, στις λαϊκές συνελεύσεις γειτονιών και γενικά στο δρόμο του αγώνα από το ’10 και μετά, δύο είναι οι πολιτικές δυνάμεις που έχουν ενισχυθεί θεαματικά διεκδικώντας θέση στο πολιτικό σκηνικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφάνισε μια εντυπωσιακή αύξηση του ποσοστού του στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του ’12 λέγοντας απλά και μόνο δυο λέξεις «θα κυβερνήσω». Αυτές και μόνο οι δυο λέξεις χρειάστηκαν για να μετακινηθεί ένα πολύ μεγάλο μέρος της κεντροαριστεράς από το θνησιγενές ΠΑΣΟΚ στο ΣΥΡΙΖΑ, καθώς κι ένα κομμάτι της εργατικής τάξης, κυρίως νέοι, που δίνουν στην καθεστωτική αριστερά μια τελευταία ελπίδα για καλυτέρευση της ζωής τους. Όλα αυτά με την απαραίτητη προϋπόθεση ο ΣΥΡΙΖΑ να καταγγείλει τα μνημόνια όπως είχε διακυρήξει προεκλογικά. Ο προεκλογικός αυτοσχεδιασμός του Τσίπρα που εκτίναξε τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, δημιουργεί παράλληλα αρκετά προβλήματα σε έναν σχηματισμό που προφανώς δεν ξέρει πως να κυβερνήσει, ούτε βεβαίως και πως να εκπληρώσει τις προεκλογικές του δεσμεύσεις. Είναι σαφές πως ένας σχηματισμός που δεν έχει σταθερή κοινωνική βάση, δεν έχει τοπικές δομές με απήχηση στην κοινωνία και ουσιαστικά δεν ευαγγελίζεται τίποτα παρά την κατάργηση των μνημονίων, πράγμα που ποτέ δεν πρόκειται να κάνει, αποτελεί μοναχά άλλη μια φούσκα που θα σκάσει μερικούς μήνες μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης στις επόμενες εκλογές. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι βέβαιο πως δε θ” αντέξει σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου μέχρι πρότινος αρνούνταν καν να συνομιλήσει μαζί του και σ” ένα εσωτερικό περιβάλλον όπου δεν υπάρχει πια καμία περίοδος χάριτος, η αυξανόμενη ανεργία και φτώχεια θα απαιτούν λύσεις εδώ και τώρα. Είναι σίγουρο πως η πολιτική φούσκα του ΣΥΡΙΖΑ όταν σκάσει θα απελευθερώσει πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που θα είναι απρόβλεπτες κι ανεξέλεγκτες. Η άλλη πολιτική δύναμη που έχει μπει στο προσκήνιο της πολιτικής ζωής είναι η ακροδεξιά και νεοναζιστική Χρυσή Αυγή. Εκμεταλλευόμενη αφενός την διαφαινόμενη κατάρρευση της παραδοσιακής και λαϊκής δεξιάς με τη συμμετοχή της στην κυβέρνηση Παπαδήμου και την ψήφιση του 2ου μνημονίου και αφετέρου την αύξηση της μετανάστευσης, της εγκληματικότητας και της ανασφάλειας στις γειτονιές των πόλεων, κατάφερε να μεταλλαχθεί από περιορισμένης απήχησης (στους νοσταλγούς του Χίτλερ) παρακρατική και εγκληματική οργάνωση σε κοινωνικό κίνημα. Η Χρυσή Αυγή εισέπραξε στα ποσοστά της τη θεαματική μετακίνηση παραδοσιακών δεξιών και ακροδεξιών ψηφοφόρων που πάντα ενυπήρχαν στη μεγάλη οικογένεια της Ν.Δ. και μετά το βατερλό του Καρατζαφέρη, αυτού του “δεξιοτέχνη της πολιτικής’, αναζήτησαν μια καθαρά λαϊκή αντιμνημονιακή αγκαλιά. Εισέπραξε, επίσης, την εμπιστοσύνη ενός κόσμου χωρίς ιδεολογική ταυτότητα, χωρίς μνήμες και βιώματα, που ενστερνίζεται την άποψη ότι η Χ.Α. είναι μια αντισυστημική δύναμη. Το αντισυστημικό κοστούμι της Χ.Α. ενισχύεται εντέχνως κι από την ίδια αφού η δεύτερη μεγάλη δεξαμενή άντλησης υποστήριξης είναι άνθρωποι όπως προείπα χωρίς ιδεολογική ταυτότητα που έχουν απαξιώσει το πολιτικό σύστημα. Η άνοδος της Χ.Α. αποτελεί πραγματικά ένα αξιοπρόσεκτο πολιτικό φαινόμενο. Ποιος θα πίστευε δηλαδή πως θα μπορούσε στην Ελλάδα που υπέφερε τόσο απ” τη ναζιστική κατοχή, να ευδοκιμήσει ένας καθαρά νεοναζιστικός χώρος με θεαματική κοινωνική απήχηση. Η απάντηση που δίνω εγώ είναι η εξής. Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι σε περιόδους μεγάλων οικονομικών και κατά συνέπεια συστημικών κρίσεων εμφανίζεται άνοδος της ακροδεξιάς ως πολιτικό αντίβαρο στην άνοδο των ακροαριστερών ή αντιεξουσιαστικών δυνάμεων. Η μεγάλη άνοδος του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού πόλου που πρωταγωνίστησε το Δεκέμβρη του ’08 στην κοινωνική εξέγερση, εγείρει ερωτήματα στην πολιτική και οικονομική ελίτ του τόπου κατά πόσο μπορεί να επαναληφθεί κάτι παρόμοιο μέσα στην εποχή των μνημονίων. Η πλήρης κατάρρευση των παραδοσιακών καθεστωτικών δυνάμεων και ο χώρος που αυτές αφήνουν θα μπορούσαν να γίνουν ένα προνομιακό πεδίο για της ανατρεπτικές- επαναστατικές δυνάμεις για να προωθήσουν στην κοινωνία το επαναστατικό τους πρόγραμμα. Πάνω σ” αυτό το σενάριο πιστεύω ότι χτίστηκε σταδιακά το φαινόμενο Χ.Α. Στόχος ήταν να δημιουργηθεί ένα κοινωνικό ρεύμα που θ” αποτελεί το αντίπαλο δέος στην ευρύτερη αντικαθεστωτική αριστερά και την αντιεξουσία και ένας παράλληλος μηχανισμός που θα τρομοκρατεί τους αγωνιστές με παρακρατικές μεθόδους. Η Χ.Α. είναι παιδί ενός καταρρέοντος συστήματος και αποτελεί δεκανίκι του για την επιβίωσή του μέχρι να ξανασταθεί στα πόδια του.

Η έκρηξη του Δεκέμβρη του ’08 ήταν ένα καθαρό σημάδι πως κάτι δεν πάει καλά στην ελληνική κοινωνία. Υπήρξε προφανώς και ένα γεγονός που προσφερόταν για την εξαγωγή πολιτικών συμπερασμάτων απ” όλες τις πολιτικές δυνάμεις φίλιες ή εχθρικές. Ο συνδυασμός μιας κοινωνικής κρίσης που σηματοδοτούσε το οριστικό τέλος μιας εποχής με τον ερχομό μιας οικονομικής κρίσης διεθνούς εμβέλειας που με τη σειρά της κατέληξε σε πολιτική κρίση, είναι από μόνο του ένα εκρηκτικό μείγμα εξαιρετικά ασταθές. Μέσα σ” αυτό το εξαιρετικά ρευστό περιβάλλον, το κυρίαρχο ερώτημα που όλοι θέτουν είναι ποια είναι η πρόταση για το ξεπέρασμα αυτής της κρίσης. Αυτοί που κατάφεραν να απαντήσουν σ” αυτό το ερώτημα, έστω και μη συνολικά, ήταν οι κερδισμένοι αυτής της περιόδου. Όσοι τάχθηκαν υπέρ των μνημονίων, υπέρ της πολιτικής της Γερμανίας και των δημοσιονομικών προγραμμάτων του ΔΝΤ, είναι είδη προς εξαφάνιση και θα αναγκαστούν να σχηματίσουν κάτι νέο για να επιβιώσουν. Ο Συριζα όπως προείπα, χωρίς ούτε καν να ευαγγελίζεται την επιστροφή του κράτους πρόνοιας, κέρδισε μόνο με την καταγγελία των μνημονίων στην προοπτική διακυβέρνησης του. Ο Σύριζα κέρδισε με μισή πρόταση. Ενδεικτικό είναι επίσης ότι το ΚΚΕ έχασε σημαντικό έδαφος ακριβώς για τον λόγο ότι δεν παρουσίασε καμία πρόταση. Η Χ.Α. κέρδισε γιατί εκτός από την καταγγελία των μνημονίων απάντησε σε ένα αληθινό πρόβλημα, την αύξηση της εγκληματικότητας, με μια πραγματική καθημερινή απάντηση, την τρομοκράτηση και τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις κατά των μεταναστών. Όπως προείπα στην πολιτική όποιο κενό δημιουργείται, πάντα υπάρχει κάποιος να το καλύψει. Η αδυναμία τόσο ενός φασιστικού κράτους, όπως το ελληνικό, να δώσει λύσεις και διεξόδους στην θεαματική προσέλευση και εγκατάσταση χιλιάδων απελπισμένων μεταναστών με φυσική συνέπεια την κατακόρυφη αύξηση της μικροεγκληματικότητας, όσο και η αδυναμία του ευρύτερου αντικαπιταλιστικού κινήματος να δώσει απαντήσεις στο ζήτημα της ασφάλειας στις γειτονιές ξεπερνόντας το στερεότυπο “αλληλεγγύη στους μετανάστες’, έδωσαν άπλετο χώρο στους ακροδεξιούς να χύσουν το φρικτό ρατσιστικό τους δηλητήριο.

Ας πάμε στο δια ταύτα λοιπόν, στη διερεύνηση μιας απάντησης στα σύγχρονα ερωτήματα που γεννά η συστημική κρίση από τη μεριά ενός πραγματικά επαναστατικού κινήματος με αντιεξουσιαστικές και αντικαπιταλιστικές καταβολές. Καταρχήν να σημειώσω σύμφωνα και με τα λεγόμενα των υποστηρικτών της πολιτικής της τρόικας πως «η οικονομία είναι μαθηματικά», ότι η συγκεκριμένη πολιτική και το δημοσιονομικό πρόγραμμα λιτότητας που έχει εκπονηθεί είναι καταδικασμένο να αποτύχει ακόμα και με βάση τα αυστηρά οικονομικά μεγέθη. Η προσπάθεια η Ελλάδα να γίνει ανταγωνιστική οικονομία αποκτώντας ένα κόστος παραγωγής αντίστοιχο της Κίνας ή της γειτονικής Βουλγαρίας θα χρειαστεί τόσα χρόνια όπου η δυναμική της ύφεσης θα συντρίψει κάθε απόπειρα ανάκαμψης με την μορφή ιδιωτικών επενδύσεων. Η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης εντός ή εκτός ευρωζώνης θα είναι η καταδίκη στην φτώχεια και την εξαθλίωση του λαού. Είτε παραμένοντας στην ευρωζώνη και δεχόμενοι δόσεις που απλά παρατείνουν την κατάσταση κώματος της ελληνικής οικονομίας για να μην διαλυθεί απότομα η ευρωζώνη είτε βγαίνοντας απ” αυτήν ακολουθώντας την υποτίμηση της δραχμής, το αποτέλεσμα θα είναι ουσιαστικά το ίδιο. Κατακόρυφη μείωση του ΑΕΠ, βαθύτερη ύφεση, κατακόρυφη μείωση της ιδιωτικής ζήτησης, αδυναμία εξυπηρέτησης των βασικών αναγκών μας. Μία ρεαλιστική διέξοδος από τη σημερινή οικονομική κρίση είναι ένας ριζοσπαστικός επανασχεδιασμός της οικονομίας με βάση την εξυπηρέτηση των πραγματικών αναγκών και των συμφερόντων του προλεταριάτου. Μία κοινωνική επανάσταση που θα διώξει την οικονομική και πολιτική ελίτ του τόπου και θα θέσει τον άνθρωπο στη βάση ενός συστήματος οριζόντιας αυτοδιαχείρησης, είναι σήμερα το μόνο εφικτό και βιώσιμο σενάριο για να υπάρξει κοινωνική ευημερία. Μία κοινωνική επανάσταση που θα επανασχεδιάσει σύμφωνα με την εμπειρία των εργατών, των δασκάλων, των επιστημόνων, των γιατρών, των αγροτών, ολόκληρη την παραγωγική διαδικασία και κάθε πτυχή της οικονομικής ζωής. Θα καταργήσει κάθε ταξικό, φυλετικό, θρησκευτικό ή άλλον τεχνητό διαχωρισμό και θα βάλει στο επίκεντρο της κοινωνίας τις αξίες της αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθειας και της δικαιοσύνης ως θεμελιώδης λίθους στην οικοδόμηση μιας νέας εποχής για την ανθρωπότητα. Μία κοινωνική επανάσταση που θα πρέπει να απεμπλέξει το λαό από τους ευρωπαϊκούς και τους διεθνείς μηχανισμούς του κεφαλαίου όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, να πάψει την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον επίσημο τομέα, να απαλλοτροιώσει τον πλούτο της εγχώριας ελίτ των πλουσίων όσο και των ξένων επενδυτών, να απαλλοτροιώσει τον πλούτο της Εκκλησίας και των τραπεζών για να καλύψει τις άμεσες ανάγκες του λαού. Ο λαός θα πρέπει να πάρει τον έλεγχο όλων των στρατηγικών σημείων της επικράτειας και να καταλάβει τον εξοπλισμό του εχθρού, να καταλάβει τις συγκοινωνίες, τις τηλεπικοινωνίες και να καταρτίσει άμεσα ένα σχέδιο για την άμυνα και την ασφάλειά του. Η εκποίηση ενός σχεδίου για την ανασυγκρότηση της οικονομίας θα πρέπει να είναι η πρώτη προτεραιότητα ενός ένοπλου λαού που θα λάβει τη ζωή στα χέρια του. Μία οικονομία που θα βασιστεί στις αρχές της αυτάρκειας και της παραγωγής για την κάλυψη των φυσικών αναγκών των ανθρώπων, σχεδιασμένη και προσαρμοσμένη πάνω στις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε περιοχής. Μια οικονομική δραστηριότητα που θα βασίζεται τόσο στις ανάγκες όσο και στις επιθυμίες των ανθρώπων και ο πλούτος που παράγεται θα διαχέεται οριζόντια και ισότιμα ανάλογα με τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας. Μία τέτοια οικονομική οργάνωση της κοινωνίας είναι σίγουρο πως μπορεί όχι μόνο να επιβιώσει, αλλά και να φέρει ευημερία στο λαό, να δώσει ελπίδα σε μας και τα παιδιά μας.

Πολιτική ευθύνη

Η ανάληψη πολιτικής ευθύνης για συμμετοχή στον Επαναστατικό Αγώνα συνίσταται σε τρεις βασικούς λόγους. Ο ένας είναι πολιτικός, ο άλλος ηθικός και ο τρίτος συγκερασμός και των δύο. Σπεύδω σ” αυτό το σημείο να πω πως και οι τρεις έχουν την ίδια αξία για μένα. Ο πρώτος λόγος λοιπόν για να αναλάβω την ευθύνη για τη συμμετοχή μου στην οργάνωση είναι η απαραίτητη ελευθερία που μου δίνει η ενέργεια αυτή για να υπερασπιστώ τη δράση και το λόγο της απέναντι σε ένα ολόκληρο στρατό μισθοφόρων είτε δημοσιογράφων είτε αξιωματούχων που μοναδικό τους στόχος είναι να τη συκοφαντήσουν και να τη σπιλώσουν. Η ανάληψη ευθύνης είναι μια στρατηγική τοποθέτηση που από μια θέση κολλημένου στον τοίχο κάνεις το άλμα και βρίσκεσαι πίσω από τον εχθρό. Πρακτικά, δεν αποδέχεσαι την ήττα που επέρχεται με τη σύλληψη και συνεχίζεις τον αγώνα. Συνεχίζεις να απευθύνεις το πολιτικό σου πρόγραμμα από τη θέση του φυλακισμένου ή του ομήρου σήμερα. Πολιτική ευθύνη για συμμετοχή στον Ε.Α. δε σημαίνει πως παίρνω μια θέση απέναντι στις κατηγορίες, όπως πολλές φορές ο κ.εισαγγελέας έχει αναφέρει είτε πως έχω «αποδεχτεί» είτε πως έχω «ομολογήσει» τη συμμετοχή μου στην οργάνωση. Σας υπενθυμίζω λοιπόν πως αν ήθελα να ομολογήσω τη συμμετοχή μου στην οργάνωση θα το είχα κάνει και δε θα χρειαζόταν να με βασανίζουν επί πολλές ώρες στη ΓΑΔΑ. Η επιλογή του να αναλάβουμε συλλογικά τα μέλη του Ε.Α. την ευθύνη με δημόσιο κείμενο μας μετά τη σύλληψή μας είναι μια πολιτική ενέργεια που σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει αποδοχή οποιασδήποτε κατηγορίας. Και για να γίνω πιο σαφής θα πω πως δεν αποδέχομαι καμία από τις κατηγορίες ούτε και αυτή της συμμετοχής σε τρομοκρατική οργάνωση. Η ανάληψη πολιτικής ευθύνης σου δίνει το πλεονέκτημα να διατυπώνεις τις θέσεις του Ε.Α. καθαρά και προς κάθε κατεύθυνση, από όποιο βήμα κι αν σου δίνεται. Σου δίνει τη δυνατότητα να αντιπαρέλθεις την άθλια προπαγάνδα του κράτους και διαφόρων συνοδοιπόρων του που μιλούν για εγκληματικά στοιχεία ή για πράκτορες μυστικών υπηρεσιών. Με την ανάληψη ευθύνης έχεις την πολιτική ελευθερία να μιλάς για την επιλογή αγώνα που έκανες, να την υπερασπίζεσαι και να την προτείνεις σε άλλους. Με λίγα λόγια έχεις την ευχέρεια να συνεχίζεις την πολιτική σου καμπάνια χωρίς να κάνεις οποιαδήποτε έκπτωση στο λόγο σου. Ο δεύτερος λόγος για να αναλάβω την ευθύνη είναι ηθικός λόγος. Στην πραγματικότητα δε θα μπορούσα να κάνω κάτι διαφορετικό από αυτό, λόγω χαρακτήρα και ανατροφής. Το ότι ήμουν σε μια ένοπλη οργάνωση που έκανε αυτά που όλοι γνωρίζετε και το ότι βρίσκομαι εδώ σήμερα σ” αυτή τη θέση απέναντί σας είναι μια δύσκολη κατάσταση, για την οποία όμως δεν ντρέπομαι. Αυτοί που θα πρέπει να ντρέπονται για όσα έχουν κάνει στο λαό είναι αυτοί που με κατηγορούν και τολμούν να αποκαλούν εμένα τρομοκράτη. Εγώ δε θεωρώ, ούτε και θα πάψω, ότι έχω κάνει κάτι κακό για τα συμφέροντα του λαού στον οποίο ανήκω. Όπως ήδη θα γνωρίζετε, έχω δυο παιδιά και μια γυναίκα που στερήθηκα για ενάμιση χρόνο και θα στερηθώ για αρκετό καιρό ακόμη. Η επιλογή του να είμαι στον Ε.Α. γνωρίζοντας ότι αυτή η συνθήκη της σύλληψης, με το κόστος που έχει, θα μπορούσε να έλθει ανά πάσα στιγμή, σίγουρα δεν είναι μια απερισκεψία ή μια τυχαία εξέλιξη. Ο Ε.Α. είναι για μένα μια επιλογή ζωής, απ” αυτές που συμβαίνουν μια φορά στη ζωή κάποιου, απ’αυτές που αξίζει να πεθάνει κανείς γι” αυτήν. Μια τέτοια επιλογή, λοιπόν, είναι αυτή που υπερασπίζομαι εδώ και είναι αυτή που αύριο θα υπερασπιστώ μπροστά στα παιδιά μου όταν με ρωτήσουν γιατί έμεινα τόσο καιρό μακριά τους. Πραγματικά πιστεύω πως δε θα μπορούσα να έχω τη συνείδησή μου ήσυχη αν έκανα κάποια άλλη επιλογή. Όπως είπα και προηγουμένως η επιλογή του ένοπλου αγώνα είναι μια πράξη μεγάλης ευθύνης. Μιας ευθύνης πρώτα απ” όλα στον εαυτό σου, μετά στους συντρόφους σου και ύστερα στην κοινωνία. Για εμάς τα μέλη του Ε.Α. η ανάληψη ευθύνης ήταν και είναι μια πράξη αυτονόητη, αντίστοιχη του πήχη που έβαλε η οργάνωση σε όλα τα επίπεδα. Εγώ προσωπικά στα 32 μου χρόνια έχω να αντιμετωπίσω ένα κυκεώνα προβλημάτων, όμως νιώθω καλά με τον εαυτό μου, νιώθω καλά και προπαντός έχω ήσυχο το κεφάλι μου με την ανάληψη της πολιτικής ευθύνης για συμμετοχή στον Ε.Α. και πιστεύω ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό στα χρόνια που έρχονται.

Ο τρίτος λόγος όπως είπα είναι ένας συνδυασμός του πολιτικού με το ηθικό στοιχείο. Είναι παράλληλα όμως και το πιο δύσκολο σημείο αυτής της τοποθέτησης μου. Στις 10 Μάρτη του 2010 ο Λάμπρος Φούντας χάνει τη ζωή του στην συμπλοκή της Δάφνης. Αυτή και μόνο αυτή θα ήταν η πρόταση που θα έμενε ως καταγραφή της ιστορίας για το συμβάν της Δάφνης αν τα τρία μέλη του Ε.Α. δεν αναλάμβαναν την ευθύνη για τη συμμετοχή τους στην οργάνωση. Αυτός και μόνο θα μπορούσε να είναι ο λόγος, όπως έχουμε ξαναπεί, για να προβούμε σ” αυτή την ενέργεια, να μην αφήσουμε δηλαδή το νεκρό σώμα του συντρόφου μας βορά στις συκοφαντίες ή στις παρερμηνείες του καθενός. Με την ανάληψη ευθύνης αποκαταστήσουμε τη μνήμη του και κάναμε σε όλους γνωστό για ποιόν λόγο έχασε τη ζωή του ο Λάμπρος. Κάποιες στιγμές στο παρελθόν θυμάμαι τον εαυτό μου να αναρωτιέται αν για κάποιο λόγο έχανα τη ζωή μου, τι θα ήθελα να κάνουν οι σύντροφοι μου. Αυτό που απαντούσα τότε ήταν πως θα ήθελα με κάθε δυνατό τρόπο να έλεγαν την ιστορία μου στον κόσμο, να μην πήγαινε όλος αυτός ο κόπος χαμένος. Η ανάληψη ευθύνης από μέρους μου και η διήγηση σ” ολόκληρο τον κόσμο της κοινής μας πολιτικής ιστορίας, είναι το ελάχιστο χρέος απέναντι στο σύντροφό μου το Λάμπρο. Ο Λάμπρος ο Φούντας πέθανε με το όπλο στο χέρι προσπαθώντας να απαλλοτριώσει ένα αυτοκίνητο που θα χρησιμοποιούνταν σε ενέργεια της οργάνωσης. Πέθανε ως μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, ως αγωνιστής που τάχθηκε ολόψυχα στο σκοπό της κοινωνικής επανάστασης και όσο ζω θα φροντίσω να μην ξεχαστεί ποτέ αυτό. Ο Λάμπρος θα πρέπει να μείνει στη συλλογική μνήμη αυτής της κοινωνίας, του κινήματος, αλλά και στις γενιές που έπονται, στα παιδιά μας, ως ύμνος στον ίδιο τον αγώνα, όχι για το γεγονός ότι πέθανε, αλλά ακριβώς γιατί επέλεξε ένα μονοπάτι που τον έφερε σε αναμέτρηση με το θάνατο. Το γεγονός του θανάτου ενός ανθρώπου όπως ο Λάμπρος σίγουρα δεν προσφέρεται για μεγάλα λόγια, για εκτενείς πολιτικές αναλύσεις και σίγουρα θα ήταν καλύτερα να προσέχουν όσοι μιλούν γι” αυτόν κι ακόμη καλύτερα κάποιοι να μη μιλούν καθόλου. Παρόλα αυτά θέλω να πω δυο λόγια για το σύντροφο Λάμπρο σ” αυτό το δικαστήριο γιατί το δικαιούται πραγματικά. Γιατί κάποιοι φρόντισαν στο να μην είναι εδώ ανάμεσά μας. Ο Λάμπρος ήταν απ” αυτή την πάστα των ανθρώπων όπου λες ότι είσαι τυχερός να γνωρίζεις. Ήταν απ” τους ανθρώπους που έχουν κάτι πολύ σημαντικό, το μέτρο των πραγμάτων. Συνδύαζε άψογα την πολιτική αντίληψη των πραγμάτων με την αντικαθεστωτική δράση. Ο Λάμπρος ήταν ένας κατεξοχήν άνθρωπος της δράσης. Τον γνώρισα το 1998 μέσα στις κινηματικές διαδικασίες του αντιεξουσιαστικού χώρου. Αν και ποτέ δε γίναμε φίλοι, ποτέ δεν ήπιαμε ένα κρασί μαζί, ήταν απ” τους ανθρώπους που, ως νεαρός τότε στα πράγματα, μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Ο Λάμπρος ήταν απ” τους ανθρώπους που ήξερες πως αν τον συναντήσεις θα έχεις μαζί του μια σοβαρή συζήτηση για τα τεκταινόμενα  Ήταν άνθρωπος με άποψη για τα πράγματα, άποψη που πάντα έψαχνες για ν” ακούσεις. Ο Λάμπρος ενέπνεε μια σιγουριά, είχε εκείνο το βλέμμα του ανθρώπου που ξέρει να κουλαντρίζει το φόβο. Δε θα ξεχάσω τη νύχτα που ήρθε ο Κλίντον στην Αθήνα όπου, περνώντας από αμέτρητα αστυνομικά μπλόκα, κατάφερε να φτάσει με το σακίδιο στην πλάτη στην συγκέντρωση. Έφτασε μ’ ένα χαμόγελο στα χείλη σα να σου λέει «και τώρα να στρωθούμε στη δουλειά, περνάει η ώρα». Ένα χαμόγελο γεμάτο σεμνότητα. Αυτός ήταν ο Λάμπρος, ένας σεμνός αγωνιστής, ένας άνθρωπος με βαθιά πίστη στον αγώνα. Ο Λάμπρος ήταν η ζωντανή απόδειξη, όπως και όλα τα μέλη της οργάνωσης βέβαια, ότι το κίνημα είναι ένας και ενιαίος πολύμορφος οργανισμός. Δε νομίζω να υπάρχει κάτι από την πλούσια γκάμα των δράσεων αυτού του κινήματος που δεν έχει κάνει ο Λάμπρος. Από αφισοκολλήσεις και εκδόσεις μέχρι οδομαχίες και ένοπλες ενέργειες. Για τον Λάμπρο ο ΕΑ ήταν μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Είχε αυτό το αίσθημα ευθύνης για το οποίο μίλησα νωρίτερα. Ποτέ δεν τον είδα να πανηγυρίζει σε επιτυχία μας ούτε και να θλίβεται από κάποια αποτυχία. Ήταν όπως είπα άνθρωπος με μέτρο. Για μένα ο Λάμπρος δεν είναι τίποτε άλλο από σύντροφός μου στον ΕΑ κι έτσι θα τον θυμάμαι, όχι γιατί έχασε τη ζωή του , αλλά γιατί ακριβώς έζησε δίπλα μου κοστολογώντας τον αγώνα περισσότερο από τη ζωή του. Γι” αυτό θα πρέπει να θυμόμαστε το σύντροφο, γι” αυτό θα πρέπει να κάνουμε τη μορφή του σημαία που θα στολίζει τον αγώνα μας, γι” αυτό θα πρέπει να γίνει παράδειγμα για τις γενιές που έρχονται.

Οι διώξεις των 8 κατηγορουμένων για την υπόθεση του ΕΑ

Έχοντας περάσει τρία σχεδόν χρόνια από τις συλλήψεις μπορώ να πω με βεβαιότητα πλέον ότι ο θάνατος του Λάμπρου και η μετέπειτα συλλήψεις των τριών μελών του ΕΑ, θα καταγραφούν ως ένα πολύ σημαντικό πολιτικό γεγονός. Κι αυτό το λέω όχι φυσικά ορμώμενος από κάποια έπαρση για τη θέση μου στη νεοελληνική ιστορία, αλλά ερμηνεύοντας ρεαλιστικά τη συμβολή της οργάνωσης στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι της αρχής του 21ου αιώνα και φυσικά εικάζοντας την πιθανή συνεισφορά της οργάνωσης στην εξέλιξη της κρίσης αν δεν είχαμε συλληφθεί. Όπως έχω ξαναπεί το 2010 ήταν μια χρονιά ορόσημο για την εξέλιξη της κρίσης διεθνώς και πολύ περισσότερο για την Ελλάδα. Οι πιθανότητες μιας πλήρους πολιτικής αποσταθεροποίησης του ελληνικού καθεστώτος μέσα σ” αυτή τη χρονιά, θα μπορούσε να συμπαρασύρει ολόκληρο το οικοδόμημα της ΕΕ, καθώς μια άτακτη χρεοκοπία θα προκαλούσε ανεπανόρθωτη ζημιά στις ευρωπαϊκές οικονομίες και στις διεθνείς αγορές αφενός και η κοινωνική αναταραχή που θα επακολουθούσε αυτής θα πυροδοτούσε την κοινωνική ανάφλεξη ολόκληρου του ευρωπαϊκού νότου αφετέρου. Ολόκληρο το 2010 χαρακτηρίστηκε από τις ογκώδεις και δυναμικές κινητοποιήσεις του λαού που ζητούσε κοινωνική δικαιοσύνη. Κινητοποιήσεις που μετά τις 12 Φλεβάρη του ’11, με χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτές ενάντια στην ψήφιση του 3ου μνημονίου, τείνουν εμφανώς να απομαζικοποιούνται κατά παράδοξο τρόπο. Ενώ δηλαδή η απάτη του πολιτικού προσωπικού είναι τώρα πιο εμφανής από ποτέ, ενώ η οργή του κόσμου είναι τόσο έκδηλη, ενώ η οικονομική κατάσταση έχει πιάσει πάτο, η κοινωνία δεν εκφράζει αυτήν την οργή και αυτοί που διαδηλώνουν κάθε φορά μειώνονται. Η δικιά μου ερμηνεία γι” αυτό το παράδοξο στην ελληνική κοινωνία είναι η εξής. Πριν κάποια χρόνια η ερμηνεία που έδιναν διάφορες πολιτικές δυνάμεις για τη μη συμμετοχή πολύ κόσμου σε κινητοποιήσεις ήταν ο φόβος των επεισοδίων. Μία ερμηνεία που θα μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε ως ορθή όσον αφορά ένα κομμάτι της κοινωνίας μη εξοικειωμένο με τις συγκρούσεις και τα δακρυγόνα, που ίσως είχε την αυταπάτη ότι μπορεί να βρεθεί πολιτική λύση για την κρίση μέσα στο καθεστώς. Αυτή τη στιγμή είμαι πεπεισμένος πως η πλειοψηφία του κόσμου δε συμμετέχει στις διαδηλώσεις γιατί δεν του αρκούν αυτές οι συγκρούσεις που γίνονται, έχοντας ως δεδομένη την καταστολή των ματατζήδων με την ωμή βία και τα χημικά. Καθημερινά αυξάνεται το ποσοστό των ανθρώπων που πιστεύουν ότι μόνο μια κοινωνική επανάσταση μπορεί να δώσει λύση στα προβλήματά τους. Η αδυναμία του κόσμου που αγωνίζεται εδώ και τρία χρόνια να αντισταθεί δυναμικά στην κρατική καταστολή φέρνει ως συνέπεια μια αίσθηση ματαιότητας κι αυτό είναι κάτι φυσικό για την πλειοψηφία της κοινωνίας. Όπως ξαναείπα, σκοπός του ΕΑ ήταν εκτός των άλλων να δίνει με τις ενέργειές του την απαραίτητη ψυχολογία τόσο στο κίνημα όσο και στην κοινωνία, να εμψυχώνει με αποφασιστικότητα όλους τους καταπιεσμένους, να δείχνει μια χαραμάδα ελπίδας σε έναν κόσμο ότι αυτό το καθεστώς δεν είναι πανίσχυρο και άτρωτο. Ξαναγυρνώντας  λοιπόν, στο 2010 θα τολμούσα να πω πως η απουσία του ΕΑ σε επιχειρησιακό επίπεδο ήταν παραπάνω από μεγάλη. Η απουσία ένοπλων ενεργειών που θα κλόνιζαν το καθεστώς αφενός και θα έδιναν αυτή τη θετική ψυχολογία στο λαό που τόσο επιζητούσε αφετέρου, ήταν ένας σημαντικός παράγοντας στην εξέλιξη της κρίσης. Το γεγονός ότι ο ΕΑ θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης Παπανδρέου, είναι κάτι που έχουν παραδεχτεί και οι τότε κρατικοί αξιωματούχοι. Υπό αυτό το πρίσμα θα πρέπει να παραδεχτώ ότι οι συλλήψεις των τριών μελών του ΕΑ ήταν μια μεγάλη επιτυχία του καθεστώτος.

Μέσα σ” αυτή τη λυσσαλέα επίθεση που εξαπέλυσε το κράτος κατά του ΕΑ με τις συλλήψεις των τριών μελών της οργάνωσης και την προσπάθεια να αποπολιτικοποιηθεί με κάθε τρόπο η δράση της, εντάσσεται και η σύλληψη αφενός των τριών συγκατηγορουμένων και αφετέρου η έκδοση εντάλματος για έναν ακόμη που παραδόθηκε πριν τη δίκη. Η εμπλοκή τους στην υπόθεση είναι καθαρά μια προσπάθεια πίεσης προς την οργάνωση και τα τρία μέλη της. Θα μπορούσα να πω, όσο σκληρό κι αν ακούγεται, πως οι σύντροφοι υπήρξαν παράπλευρες απώλειες της κατασταλτικής επιχείρησης κατά του Επαναστατικού Αγώνα. Οι τέσσερις συγκατηγορούμενοι μου, όλοι τους έχουν την δική τους αξιόλογη ιστορία στο κίνημα και προέρχονται όπως κι εμείς τα τρία μέλη του ΕΑ και ο Λάμπρος Φούντας από τον αντιεξουσιαστικό χώρο, ένα χώρο για τον οποίο προσωπικά είμαι περήφανος που αφιέρωσα σ” αυτόν τα καλύτερά μου χρόνια, καθώς και περήφανος για τους σπουδαίους ανθρώπους που γνώρισα. Για τους τέσσερις πραγματικά έχω να πω πως λυπάμαι γιατί δε θα έπρεπε να κατηγορούνται για τον ΕΑ και τους εύχομαι ειλικρινά κάθε τύχη στην έκβαση της δίκης.

Μαρί Μπεραχά

Να δούμε τώρα την δίωξη της Μαρί της Μπεραχά, που «παρεμπιπτόντως» είναι και γυναίκα μου. Θυμάμαι ένα πρωί που ήμουν στον Κορυδαλλό να την παίρνω τηλέφωνο, όπως κάθε πρωί και να μου λέει ότι ήρθε κάποιος να της παραδώσει μια κλήτευση για ανάκριση στο εφετείο. Το χαρτί έγραφε να παρουσιαστεί στον κ. Μόκκα ως κατηγορούμενη για τον Επαναστατικό Αγώνα. Δε θυμάμαι ακριβώς σε ποια ημέρα της απεργίας πείνας βρισκόμουν, αλλά θυμάμαι ότι η πρώτη αντίδρασή μου ήταν να της πω πως θα έχουν κάνει λάθος και ότι πρόκειται μάλλον για κλήση μάρτυρα, όπως συνέβαινε εκείνο τον καιρό. Θυμάμαι την έκπληξη στα λόγια της στο τηλέφωνο, την ίδια έκπληξη που είχα κι εγώ εκείνη τη στιγμή. Μπορώ να ομολογήσω τώρα ότι το γεγονός αυτό, το να κάθεται δηλαδή η γυναίκα μου δίπλα μου σ” αυτές τις καρέκλες ήταν ειλικρινά το μόνο που δε μπορούσα να φανταστώ σ” αυτή την υπόθεση. Ήταν και εξακολουθεί να είναι πολύ χειρότερο κι από τα βασανιστήρια και τον εξευτελισμό που υπέστη όταν ήμουν στα χέρια της αντιτρομοκρατικής στη ΓΑΔΑ. Υπάρχουν δυο τουλάχιστον περιστατικά που θα σας βοηθήσουν να καταλάβετε γιατί κάθεται η κα Μπεραχά εδώ μπροστά σ” αυτές τις καρέκλες και όχι σ” εκείνες πίσω εκεί που κανονικά θα έπρεπε να κάθεται. Όταν σταμάτησα τη νικηφόρα απεργία πείνα το Νοέμβρη του ’10, κλήθηκα από τον κ. Μπαλντά για τη συμπληρωματική κατηγορία της συλλογής και διαχείρισης κεφαλαίων. Ο μόνος λόγος που πήγα τότε κατάκοπος στο νοσοκομείο των φυλακών που βρισκόμουν δεν ήταν για να απαντήσω στην επιπλέον κατηγορία, αλλά για να τον ρωτήσω γιατί κατηγορούνε τη γυναίκα μου, όπως και έκανα. Μάλιστα, ομολογώ πως ήμουν τόσο εκνευρισμένος, αλλά σεβάστηκα τα χρόνια του. Η πρώτη απάντηση που πήρα ήταν ότι τη Μπεραχά τη χειρίζεται ο κ. Μόκκας. Μία πραγματικά θρασύδειλη απάντηση που δείχνει πολλά και για την ίδια τη δίωξη, αλλά και για το ποιόν του ανθρώπου. Όταν τον πίεσα να μου απαντήσει, μου έδωσε την εξής εξαιρετική απάντηση. «Αφού βρέθηκε αποτύπωμα κάπου σ” ένα όπλο». Όταν του υπενθύμισα ότι δεν ήταν αποτύπωμα αλλά dna, τότε, με τα πολλά, μου είπε πως «η αντιτρομοκρατική μας είπε να την κατηγορήσουμε». Το επόμενο περιστατικό είναι τη βδομάδα των συλλήψεων στη ΓΑΔΑ στο 12ο όροφο. Εκεί είχα πραγματικά την τιμή να γνωρίσω το διοικητή της αντιτρομοκρατικής, τον κ. Τζοίτη. Ο κ. Τζοίτης, λοιπόν, αφού διέταξε να με βασανίσουν και να απειλήσουν τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου για να αποσπάσουν πληροφορίες, μετά θέλησε να διαπραγματευτεί μαζί μου. Μετά από μια βδομάδα που κρατούμουν εκεί και λίγα μόλις λεπτά πριν μεταχθώ στις φυλακές Τρικάλων μου έκανε την εξής πρόταση. «Θα σου δώσω 50 χιλιάρικα να τα δώσεις στη γυναίκα σου να τη βγάλουν μερικά χρόνια, δε θα το μάθει κανείς». Να πω εδώ ότι καθ” όλη τη διάρκεια της ανάκρισης αυτή την εβδομάδα δε ρωτήθηκα το παραμικρό για δήθεν εμπλοκή της Μπεραχά στην υπόθεση. Ρωτάω λοιπόν, ήταν τόσο σίγουρος ο κ. Τζοίτης για το που θα έδινε 50 χιλιάρικα; Άσε μετά που θα είχε και πρόβλημα γιατί η Μπεραχά είναι στη λίστα του ΣΔΟΕ για την τρομοκρατία και ελέγχονται όλοι οι λογαριασμοί της. Θα δημιουργούνταν τεράστιο σκάνδαλο!

Τέλοσπαντων, για να κόψουμε την πλάκα. Εγώ έχω αυτή την άχαρη θέση αυτή τη στιγμή εκτός από κατηγορούμενος να είμαι και μάρτυρας υπεράσπισης της Μαρί της Μπεραχά. Θα μπορούσα πολύ άνετα να σας πω για ποιούς λόγους μπορώ να εικάσω ότι βρίσκεται κατηγορούμενη η γυναίκα μου. Άλλωστε, είμαι απόλυτα σίγουρος ότι κι εσείς είστε αρκετά έξυπνοι για να τους φανταστείτε  Δε θα αναφέρω όμως κανέναν. Το κύριο μέλημα κάθε άντρα είναι να προστατεύει τη γυναίκα του. Έτσι κι εγώ δεν έκανα τίποτε λιγότερο από αυτό. Η αλήθεια είναι ότι δε με ενδιαφέρει να μάθω αν τελικά αυτό το υποτιθέμενο dna σ” εκείνο το όπλο είναι της Μαρί. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν ανησύχησα αν θα μεταφέρω dna της γυναίκας μου ή των παιδιών μου πάνω σε κάτι «επιλήψιμο». Κι αυτό γιατί ποτέ δε φαντάστηκα ειλικρινά ότι η γυναίκα μου θα κατηγορούνταν για συμμετοχή στον Επαναστατικό Αγώνα. Γιατί πολύ απλά η Μαρί Μπεραχά δε γνώριζε ότι ο σύζυγός της ήταν μέλος του ΕΑ, όσο σκληρό κι αν ακούγεται αυτό και όσο σκληρό κι αν είναι και για την ίδια. Το μόνο που έκανα ήταν να προσπαθώ να την προστατεύσω, όπως κάθε άντρας τη γυναίκα του.

Συμπεράσματα-κλείσιμο

Στο άρθρο του Παύλου Τσίμα στα ΝΕΑ στις 6/10/12 δημοσιεύονται στοιχεία της έρευνας που διεξήγαγε μια σοβαρή ομάδα οικονομολόγων (υπό τη διεύθυνση του πρώην επικεφαλής οικονομολόγου της McKinsey) και με πρόσβαση σε στοιχεία της Διεθνούς Τράπεζας Διακανονισμών, του ΔΝΤ και εθνικών λογαριασμών, που επιχειρούσε να αποτιμήσει το μέγεθος της λεγόμενης «σκιώδους οικονομίας». «13 τρισεκατομμύρια λίρες! Αυτός είναι ο κρυμμένος θησαυρός της παγκόσμιας ελίτ». Ο πλούτος, δηλαδή, που βρίσκεται μεταξύ Ελβετίας, Νήσων Καϊμάν και Σιγκαπούρης και διαφεύγει των εθνικών φορολογικών Αρχών. Το συμπέρασμα -που ανακοινώθηκε από τον διεθνή οργανισμό Tax Justice Network -ήταν πως οι σούπερ πλούσιοι της Γης είχαν, στα τέλη του 2010, αποθηκευμένα σε κάποιον φορολογικό παράδεισο, απαλλαγμένα φόρου, κεφάλαια ύψους από 16 έως 25 τρισεκατομμύρια ευρώ! Δηλαδή όσο το συνολικό μέγεθος της οικονομίας των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας, μαζί! Μια δεύτερη παρατήρηση της έρευνας ήταν πως η εξάπλωση των φορολογικών παραδείσων συμβάλλει σε μια τερατώδη και επικίνδυνη αύξηση των ανισοτήτων στον κόσμο. Τα 21 τρισ. δολάρια αντιστοιχούσαν σε καταθέσεις δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων, όλων και όλων, από ολόκληρο τον πλανήτη Γη. Και σε λιγότερους από 100.000 ανθρώπους (ανάμεσά τους και Ελληνες, προφανώς) αντιστοιχούσαν offshore καταθέσεις ύψους 10 τρισεκατομμυρίων δολαρίων! Ένα τρίτο συμπέρασμα της μελέτης ήταν πως οι 140 φτωχότερες χώρες του πλανήτη, εκείνες που είναι βυθισμένες στα χρέη, ζητιανεύουν την ελεημοσύνη των δανείων του ΔΝΤ και υφίστανται αιματηρά προγράμματα λιτότητας, δεν είναι στ” αλήθεια οφειλέτες, μα πιστωτές του υπόλοιπου κόσμου. Οι χώρες αυτές, με συνολικό δημόσιο χρέος 4 τρισ. δολάρια, έχουν (σε αφορολόγητους offshore λογαριασμούς πλουσίων πολιτών τους) καταθέσεις ύψους 10-13 τρισ. δολαρίων.

Έχω συνηθίσει να ακούω αρκετούς υπουργούς και υφυπουργούς σ” αυτή τη χώρα, που κοκορεύονται για τις γνώσεις τους στα δημόσια οικονομικά, ότι η οικονομική πολιτική χαράσσεται σύμφωνα με τα μεγέθη και τους αριθμούς. Όλοι αυτοί που έχουν βγάλει μια σχολή οικονομικών στην Μ.Βρετανία ή στις ΗΠΑ, συνήθως δουλεύουν πρώτα σε κάποιο πιστωτικό ίδρυμα του εξωτερικού και μετά γίνονται υπουργοί στις ελληνικές κυβερνήσεις. Πώς μπορούν, λοιπόν, όλοι αυτοί να δικαιολογήσουν αυτά τα μεγέθη, αυτούς τους αριθμούς που εξάγονται από αυτή την έρευνα; Θα μπορούσε, λοιπόν, αυτή η έρευνα να αποτελέσει την ταφόπλακα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού; Η απάντηση με αυστηρά μαθηματικούς όρους είναι πως ναι. Η έρευνα αυτή είναι είναι η ομολογία, καταρχήν, της αποτυχίας αυτού του συστήματος και έπειτα η ομολογία της αδικίας που υπάρχει σ” αυτόν τον κόσμο. Θα μπορούσαμε να πούμε πως και μόνο αυτή η ομολογία επιβεβαιώνει τον μόχθο χιλιάδων αγωνιστών που παλεύουν για την καταστροφή αυτού του άδικου συστήματος. Ενός συστήματος που έχει ως μοναδικό στόχο τη συσσώρευση πλούτου στα χέρια μιας μικρής ελίτ πλουσίων που εκμεταλλεύονται το μόχθο των λαών. Ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός δεν είναι τίποτε άλλο από μια κρεατομηχανή ανθρώπων. Μπορεί εδώ σ” αυτό το δικαστήριο εσείς που με δικάζετε να νομίζετε ότι εγγυάστε τη «νομιμότητα», την τάξη,δηλαδή,σε μια κοινωνία που απειλείται από εμένα. Στην πραγματικότητα το μόνο που εγγυάστε είναι ότι αυτός ο πλούτος θα εξακολουθήσει να παραμένει σ” αυτά τα ολίγα και βρώμικα χέρια. Είναι βολικό και ευχάριστο να βλέπουμε το δέντρο και όχι το δάσος, να μην εντάσσουμε τον εαυτό μας σε μια παγκόσμια ολότητα αγνοώντας τις ιστορικές μας ευθύνες, αλλά η επερχόμενη καταδίκη μου, δυστυχώς για εσάς, σας εντάσσει ακριβώς στους ανθρώπους που διαιωνίζουν αυτή την αδικία, που υπερασπίζονται ένα διαρκές έγκλημα. Μιας και η σημερινή μέρα είναι από τις πιο σημαντικές της ζωής μου, θα ήθελα να πω λίγα πράγματα για τον εαυτό μου, για το ποιος είναι ο Κώστας ο Γουρνάς. Κατάγομαι, όπως ανέφερε εδώ κι ο Δημήτρης ο Κουφοντίνας, από το Μαντούδι Ευβοίας. Μπαίνοντας στην εφηβεία παθιάστηκα με το όραμα της κοινωνικής επανάστασης κι έγινε σκοπός της ζωής μου να ενταχτώ στο αντιεξουσιαστικό κίνημα. Εδώ και σχεδόν 15 χρόνια που βρίσκομαι στην Αθήνα έχω ασχοληθεί με κάθε αναρχική δραστηριότητα, σχεδόν με κάθε πτυχή αυτού του κινήματος. Ως άνθρωπος που έμαθε από νωρίς να κερδίζει το ψωμί μόνος του, που έμαθε δηλαδή τι σημαίνει καπιταλισμός στην πράξη και όχι στη θεωρία, γνωρίζω ότι η ζωή είναι μια διαρκής διαπάλη. Μια διαπάλη που στην πραγματική ζωή παίρνει βίαιες διαστάσεις. Η βία είναι μέσα στη φύση του ανθρώπου. Ο άνθρωπος είναι ικανός για το καλύτερο, αλλά και για το χειρότερο. Αυτό που εγώ έχω ζήσει, αλλά και αυτό που έχει αποδειχτεί ιστορικά είναι ότι οι καπιταλιστές και όσοι τους υπηρετούν είναι μόνο ικανοί για το χειρότερο. Είναι αυτοί που έχουν διαχύσει τη βία σε κάθε πτυχή της ζωής μας, μεταμορφώνοντάς την σε προϊόν που αναπαράγεται συνεχώς. Ο καπιταλισμός έχει δυο εφαρμογές της βίας, η μία ως μέσο τρομοκράτησης του πληθυσμού για να μην αντιστέκεται και η δεύτερη ως πολιτισμική συνεισφορά στην ανθρώπινη εξέλιξη. Αν ψάχνετε για βίαιους ανθρώπους που δε τους καίγεται καρφί στη θέα ή στην είδηση της πιο ακραίας μορφής που μπορεί να πάρει η βία, το χαμό ενός ανθρώπου, τότε μην κοιτάζετε προς τα εμένα, μην κοιτάζετε προς τους ένοπλους αγωνιστές. Κοιτάξτε προς τη μεριά αυτών που καταθέτουν ή ψηφίζουν νομοσχέδια, αυτών που μια τους απόφαση επηρεάζει την τύχη και πολλές φορές τις ίδιες τις ζωές πολλών ανθρώπων. Μπροστά σας, λοιπόν, δεν έχετε έναν άνθρωπο που αγαπάει τη βία. Μάλιστα, θα έλεγα ότι σε ολόκληρη τη ζωή μου προσπάθησα να την αποφύγω όπως ο διάολος το λιβάνι. Τώρα, θα με ρωτήσετε πως συμβαδίζει η επιλογή του ένοπλου αγώνα με αυτό που μας λέτε για τη βία. Η απάντησή μου είναι πως η θέση μου για τον ένοπλο αγώνα είναι πως δεν πρόκειται για ένα πιο βίαιο μέσο αγώνα από τα υπόλοιπα. Αυτό που χαρακτηρίζει μια ένοπλη οργάνωση δεν είναι κατ” εμέ η βίαια μορφή που έχουν οι ενέργειές της, αλλά η διεισδυτικότητα που έχει ο πολιτικός της λόγος στην κοινωνία. Η βία έρχεται απλά να υπογραμμίσει μια πολιτική διαμάχη.

Να ξαναγυρίσω πίσω σε μένα. Όπως σας είπα και προηγουμένως η επιλογή του ΕΑ ήταν μια πολύ σοβαρή υπόθεση για μένα. Μια υπόθεση ζωής. Θα μπορούσα πολύ εύκολα απ” τη θέση που είμαι και από την εξέλιξη που έχει πάρει η δίκη να πω ίσως λιγότερα πράγματα στην τοποθέτησή μου, να φτιάξω ίσως μια «απολογία» που θα σας ήταν πιο «αρεστή», που θα προσπαθούσα ίσως να αποκρούσω κάποια στοιχεία της δικογραφίας που με βαραίνουν. Δε θα το κάνω όμως. Όχι γιατί δε με νοιάζει πόσα χρόνια θ” ακούσω στην απόφαση του δικαστηρίου, μιας και είμαι ο μοναδικός κατηγορούμενος με τις πιο πολλές κατηγορίες, αλλά γιατί αυτό που με νοιάζει πρωτίστως είναι να μιλήσω για τη ζωή μου, να μιλήσω για τον Επαναστατικό Αγώνα. Θα ήταν νομίζω εύκολο έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα ίσως και να ελαφρύνω τη θέση μου. Όμως δε θα το κάνω και είμαι περήφανος γι” αυτό. Όχι γιατί έχω την άποψη ότι στο δικαστήριο δεν πρέπει να παλεύουμε τις κατηγορίες του εχθρού και να δεχόμαστε αμαχητί πολύχρονες καταδίκες, αλλά γιατί για μένα πρώτο μου μέλημα είναι η διαφύλαξη της ιστορίας της οργάνωσης. Πολλοί θα σπεύσουν να πουν ότι τι νόημα έχει να αντιπαλεύσει ο Γουρνάς τις κατηγορίες σε μια τέτοια υπόθεση όπου κάθε μια τους κοστολογείται πάνω από 5 και 10 χρόνια και κάνοντας έναν πολύ πρόχειρο υπολογισμό μαζεύονται εκατοντάδες. Πόλλοί θα σπεύσουν να πουν ότι ο Γουρνάς είναι ένας «καμμένος» ή ξοφλημένος αγωνιστής. Εγώ σε όλους αυτούς αλλά και σε καθέναν από σας έχω να πω πως ούτε κάηκα ούτε ξόφλησα είτε σαν αγωνιστής πολύ περισσότερο ως άνθρωπος. Πράγματι, βρίσκομαι εδώ όχι απολογούμενος ενώπιόν σας, αλλά ως αγωνιζόμενος και λέω αυτά που λέω όχι φυσικά γιατί περιμένω να καταλάβετε τους λόγους που ωθούν έναν άνθρωπο να ακολουθήσει την ένοπλη πάλη, αλλά γιατί απαιτώ από σας το σεβασμό που πρέπει να έχετε σε έναν πολιτικό αντίπαλό σας πριν ακριβώς τον οδηγήσετε με την απόφασή σας σε μακρόχρονη στέρηση της ελευθερίας του. Και πραγματικά θα ήθελα να δείξετε αυτό το σεβασμό όταν θα ανακοινώνετε την απόφαση επί των ποινών και θα βρίσκομαι απέναντί σας σκεφτόμενοι ότι καταδικάζετε πολιτικά ένα μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, με όλη την ιστορία που κουβαλάει αυτή η οργάνωση. Εδώ σ” αυτό το δικαστήριο βρισκόμαστε απέναντι για παραπάνω από έναν χρόνο. Ήταν ικανός χρόνος για να σκιαγραφήσουμε και τα προφίλ μας, εγώ το δικό σας κι εσείς το δικό μου πέρα από τις εξελίξεις της δίκης. Θα σας προέτρεπα, λοιπόν, να αναλάβετε τις ευθύνες σας, τις πολιτικές σας ευθύνες. Γιατί όσο κι αν θέλετε να το αποφύγετε, η απόφαση που θα πάρετε θα είναι πολιτική. Εαν συμπλεύσετε με τα κελεύσματα της αντιτρομοκρατικής θα πρέπει να υπερβείτε το νόμο τον οποίο εσείς λέτε ότι υπηρετείτε και να καταδικάσετε ουσιαστικά χωρίς στοιχεία. Εαν έχετε το θάρρος να υπερβείτε αυτά τα κελεύσματα τότε οι λοιποί συγκατηγορούμενοί μου θα πρέπει να πάνε σπίτια τους, όπως και κανονικά θα πρέπει δηλαδή. Επιτέλους θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε κι εσάς τώρα.

Θα ήθελα να κλείσω με τα συμπεράσματά μου απ” αυτό το ταξίδι ζωής, τον Επαναστατικό Αγώνα. Σε μια συνάντηση που είχα με τους μάρτυρες υπεράσπισής μου, ένας σύντροφος μού έκανε την εξής ερώτηση αφήνοντάς με και λίγο αμήχανο. Με ρώτησε τι είναι αυτό που άφησε ο ΕΑ, τι παρακαταθήκη αφήνει, τι είναι αυτό που σου μένει μετά από όλη αυτή την περιπέτεια. Του είπα πως αυτό που καταρχήν άφησε η οργάνωση είναι μια πλούσια πολιτική σκέψη, μια ανάλυση για το καθεστώς που μπορεί να προσφέρει πολλά εφόδια στους νεότερους αλλά και στους παλιότερους αγωνιστές. Η παρακαταθήκη που άφησε είναι η στρατηγική, η συνέπεια, η αγωνιστικότητα, η ιστορία των μελών της, η σοβαρότητά της. Αυτό που επεσήμανα όμως είναι ότι ίσως το πιο σημαντικό απ” όλα είναι πως σε μια πραγματικά δύσκολη εποχή, σε μια εποχή όπου πραγματικά οι συνθήκες για αντίσταση ήταν σχεδόν απαγορευτικές, κάθε ενέργεια του ΕΑ αποτελούσε μια χαραμάδα φωτός, μια χαραμάδα από το μέλλον, μια αδρή γραμμή που στο βάθος οδηγεί στο δρόμο της κονωνικής επανάστασης. Μία αχνή ελπίδα που σε κρατά ζωντανό. Μια σφιχτή γροθιά στον ουρανό που σκούζει ότι το καθεστώς δεν είναι παντοδύναμο. Κυρίως αυτό, ότι το καθεστώς δεν είναι παντοδύναμο. Ότι ο δρόμος είναι ανοιχτός, ότι υπάρχει ελπίδα. Υπάρχει μια αξίωση από την πλευρά του κράτους και ειδικά των ανθρώπων που ασχολούνται με την αντιμετώπιση της ένοπλης δράσης, ότι η πορεία των ομάδων αυτών ακολουθούν ένα γραμμικό μοντέλο. Δρουν άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο και τελικά σταματούν ή συλλαμβάνονται ή τραυματίζονται ή πεθαίνουν. Σε πολλές περιπτώσεις πάντως το τέλος δεν είναι ευχάριστο όπως στις ταινίες. Χαρακτηριστικό αυτής της άποψης είναι αυτό που μου είπε ο Παπαγεωργίου της ΕΥΠ στη ΓΑΔΑ ότι όταν παίζει ο Παναθηναϊκός με τη Μπαρτσελόνα, ποιός θα κερδίσει; Παρόλο που θα έλεγα τώρα ότι με ποδοσφαιρικούς όρους μιλώντας έφαγαν πολλά και όμορφα γκολ, σ” αυτή την διαπάλη κανείς δεν νικάει και κανείς δεν ηττάται. Το κράτος συνέλαβε τρία μέλη της οργάνωσης και σκότωσε ένα. Αλήθεια, νίκησε τον Επαναστατικό Αγώνα; Νίκησε ολόκληρη την αντίσταση των ανθρώπων που θέλουν μια καλύτερη ζωή; Μπορεί να μου πει κανένας από αυτούς τώρα ότι ο καπιταλισμός δεν φοβάται τίποτα και είναι πανίσχυρος; Όχι, ο Επαναστατικός Αγώνας ως κομμάτι του κινήματος δεν ηττήθηκε όσο οι άνθρωποί του ζωντανοί ή νεκροί θα απολαμβάνουν το σεβασμό και την εκτίμηση της κοινωνίας και του κινήματος. Όχι λοιπόν, δεν είναι μάταιο να σηκώνεις τα όπλα, δεν είναι μάταιο να αγωνίζεσαι ακόμα κι αν χάσεις τη ζωή σου ή την ελευθερία σου. Δεν υπάρχει κάτι πιο ευγενές στη ζωή απ” το να μάχεσαι για την ελευθερία, για ένα καλύτερο μέλλον για όλους. Ο πόνος που νιώθω καμιά φορά για όσα έχουν συμβεί δεν μπορεί να ειπωθεί καν. Παρόλα αυτά νιώθω τυχερός άνθρωπος και αυτό το λέω τώρα εδώ σ” αυτή την αίθουσα που σε λίγο καιρό θα με πάρουν δεμένο. Νιώθω τυχερός που πάλεψα μέσα απ” αυτές τις γραμμές, τυχερός που πάλεψα μ” αυτούς τους ανθρώπους στα εύκολα, αλλά κυρίως στα δύσκολα και πιστέψτε με ήταν πολλά. Ένα από αυτά και το πιο σημαντικό στον αγώνα μου και στη ζωή μου είναι ο χαμός του Λάμπρου. Όπως μου είπε όμως και ένας άνθρωπος που τον αγαπούσε πολύ αν μπορούσε να αλλάξει τα πράγματα δε θα το κανε κι αυτή η φράση με σημάδεψε. Επίσης, μια πολύ καλή μου φίλη μου είπε μια μέρα ότι ελευθερία είναι να επιλέγουμε το κόστος μας. Σ” αυτούς, λοιπόν, που ταλαντεύονται ανάμεσα σε μια ζωή ήσυχη χωρίς ρίσκα και κόστη και σε μια ζωή με σκληρή δουλειά, πόνο, κόστος, ρίσκο θα τους πω να αναλάβουν το κόστος τους, να επιλέξουν την ελευθερία.

«Δημήτρη αδελφέ μου, δε μας μπορούν εμάς. Οι αναπόδραστες συνέπειες του καπιταλισμού κάνουν την επαναστατική πίστη να ριζώσει, δε μπορούν να την ξεριζώσουν όσο συνεχίζεται η αδικία και η φτώχεια. Δεν μπορούν να εμποδίσουν τις γυναίκες και τους άνδρες να δίνουν τη ζωή τους στον αγώνα για να πάψει η αδικία. Μπορούν να μας κλείσουν όλη τη ζωή μας στη φυλακή, μπορούν να μας βασανίσουν μέχρι θανάτου, όμως τα χτυπήματά τους πέφτουν στο κενό, είναι πραγματικότητα η ανάγκη να γίνει επανάσταση, και όσο υπάρχει αυτή η αναγκαιότητα θα γεννά επαναστάτες που προσπαθούν να την πραγματοποιήσουν. Αδελφέ μου, η καρδιά μου ξέρει τι περνάς, ξέρει για τις αγρύπνιες σου, όλη τη νύχτα να κοιτάς το τίποτα. Είναι η μάχη να κρατηθούμε ακέραιοι, να μείνουμε άνθρωποι που σκέφτονται και δρουν.Περιμένοντας την αγκαλιά που χρωστάμε… ζήτω αυτοί που δε σταματούν τον αγώνα!»

Γραμμα Παλαιοκώστα

από γραμμα παλαιοκωστα 7:45, Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2010

http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=127064

«Με αφορμή την επικείμενη δίκη για την απαγωγή του βιομήχανου Γ. Μυλωνά, που ξεκινά την Τρίτη 2 Φεβρουαρίου, θα 'θελα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα.

Σε διάφορες φάσεις της ζωής μου υπήρξα καταζητούμενος πρώτης γραμμής, κοντά στα 12 χρόνια συνολικά δραπέτης (ελπίζω να υπάρξει και συνέχεια) και 8 χρόνια έγκλειστος.

Ολα τούτα τα χρόνια που έζησα και ζω κυνηγημένος από την επίσημη πολιτεία δεν βρέθηκε ένας καταδότης να με παραδώσει στα χέρια των διωκτών μου. Παρ' όλο που στην πρώτη απόδρασή μου, τον Αύγουστο του 1991, υπήρξα και επικηρυγμένος από το γενναιόδωρο προς τους καταδότες ελληνικό κράτος. Αντίθετα, συνάντησα ανθρώπους με μπέσα, λεβεντιά και αξιοπρέπεια. Ανθρώπους που μου άνοιξαν την πόρτα τους, μου παρείχαν κάλυψη και βοήθεια, χωρίς συχνά να λογαριάζουν το ρίσκο που και οι ίδιοι έπαιρναν. Ανθρώπους που με βοήθησαν σε δύσκολες στιγμές για μένα (όπως είναι οι αποδράσεις) με κίνδυνο τη ζωή τους, που απέδειξαν ότι σε αυτή τη χώρα δεν υπάρχουν μονο υποταγμένοι, προσκυνημένοι αλλά και πολλοί (τόσο πολλοί που έχω εκπλαγεί) που σέβονται τις παραδόσεις της τιμής και της αλληλεγγύης για τον κυνηγημένο. Ανθρώπους περήφανους που απεχθάνονται τον καταδοτισμό, τη δουλοπρέπεια και το χωροφύλακα.

Ολους λοιπόν αυτούς τους αξιόλογους ανθρώπους τους ευχαριστώ και δημόσια για την πολύτιμη βοήθειά τους και γιατί μου δώσαν την ευκαιρίανα τους γνωρίσω.

Δύο από αυτούς είναι ο Βαγγέλης Χρυσοχοΐδης και ο Πόλις Γεωργιάδης που ο καθένας μου στάθηκε με το δικό του τρόπο και τη στιγμή που τον χρειάστηκα, δίχως να προσδοκούν προσωπικά οφέλη παρά μόνο ενήργησαν έτσι όπως τους καλούσε η συνείδησή τους.

Δηλώνοντας τη συμπαράστασή μου στα δύο νέα αυτά παιδιά που η πολιτεία στραγγαλίζει καθημερινά γνωρίζοντας πως το μόνο "έγκλημά" τους είναι η αλληλεγγύη προς τον κυνηγημένο, θα ήθελα να δω έστω και για μια φορά το ύψος για το οποίο περηφανεύεται η ελληνική δικαιοσύνη. Γιατί για το βάθος της είμαι ο πλέον αρμόδιος να μιλήσω: Αβυσσος.

Δεν θα πω περισσότερα. Απευθύνομαι μόνο σε όσους θέλουν να κρατήσουν προσχήματα δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας. Και ο καθένας θα πράξει ό,τι του υπαγορεύει η τιμή και η συνείδησή του.

Στις 14-4-09, απόγευμα γύρω στις 8 η ώρα στην είσοδο και εντός του οικισμού του Αλεποχωρίου, ενώ οδηγούσα το αυτοκίνητο πάνω στον κεντρικό παραλιακό δρόμο με κατεύθυνση το κέντρο του χωριού, μου έκλεισαν αιφνιδίως το δρόμο τρία αυτοκίνητα και ταυτόχρονα άλλα δύο κόλλησαν στο πίσω μέρος του δικού μου αυτοκινήτου.

Μεταξύ των πέντε συνολικά αυτοκινήτων υπήρχε ένα μαύρο AUDI Α4, ένα λευκό PEUGEOT RALLY και ένα ταξί του νομού Αττικής μάρκας OPEL.

Στο καθένα από τα αυτοκίνητα επέβαιναν τρία άτομα (σύνολο 15), όλοι με πολιτικά. Αστραπιαία και ταυτόχρονα πετάχτηκαν όλοι οι επιβαίνοντες έξω κρατώντας οι μεν οδηγοί των αυτοκινήτων υποπολυβόλα Η&Κ ΜΡ5 με διπλό γεμιστήρα και οι υπόλοιποι ημιαυτόματα πιστόλια τύπου GLOCK και Η&Κ U.S.Ρ.

Αμέσως αντιλήφθηκα πως έχω να κάνω με ένοπλους μισθοφόρους του ελληνικού κράτους που βγήκαν παγανιά διψασμένοι για αίμα.

Την ίδια στιγμή απ' τα δεξιά μου και μέσα από ένα αόρατο από τον κεντρικό δρόμο, στενό δρομάκι εμφανίσθηκε ένα άλλο αυτοκίνητο (με τον οδηγό να μένει εμβρόντητος από το σκηνικό που αντίκριζε) και σταμάτησε αναγκαστικά στην έξοδο του μικρού στενού. Χωρίς δεύτερη σκέψη έστριψα τέρμα δεξιά το τιμόνι και σανίδωσα το γκάζι. Εμβολίζοντας από τα πλάγια το εν λόγω αυτοκίνητο (δεδομένου ότι το στενάκι μετά βίας χωρούσε το δικό μου τζιπ), χώθηκα στο στενό χωρίς να γνωρίζω πού οδηγεί.

Από το ξεκίνημα των όσων περιγράφω μέχρι να διανύσω με το τζιπ 20-30 μέτρα μέσα στο στενό, σφαίρες χόρευαν στην καμπίνα του αυτοκινήτου. Οι τύποι άνοιξαν ομαδόν πυρ κατά ριπάς με τα υποπολυβόλα και τα πιστόλια, σημαδεύοντας στο ψαχνό (τα μόνα που έμειναν άθικτα ήταν τα λάστιχα του αυτοκινήτου μου).

Από τη μεγάλη εμπειρία που διαθέτω σε καταστάσεις έντονης πίεσης, είμαι κάτι παραπάνω από σίγουρος πως ρίχτηκαν τουλάχιστον 150 σφαίρες σε 15 δεύτερα (όσο και κράτησε το όλο σκηνικό). Και κάποιες από αυτές πιθανότατα έπληξαν και το αυτοκίνητο του ανυποψίαστου πολίτη ο οποίος βρισκόταν μέσα σε αυτό.

Αυτοί οι αδίστακτοι, οι τυφλοί δολοφόνοι της ΕΛ.ΑΣ ήταν αποφασισμένοι να υλοποιήσουν στο ακέραιο την εντολή που είχαν λάβει από τη φυσική και πολιτική τους ηγεσία. Εντοπίστε τον και σκοτώστε τον.

Σε αυτή την περίπτωση δεν στάθηκαν τυχεροί, γιατί η τύχη είναι γένους θηλυκού και γουστάρει τους τολμηρούς.

Ο λόγος για τον οποίον αναφέρομαι στο περιστατικό είναι για να αναδείξω τον άθλιο τρόπο με τον οποίο μεταδίδονται από τα ΜΜΕ τέτοια γεγονότα.

Το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινα και εγκατέλειψα στα εκατό μέτρα από το συμβάν, γιατί το στενό ήταν αδιέξοδο, ήταν διάτρητο από σφαίρες. Αυτό το γεγονός δεν αναφέρθηκε και το αυτοκίνητο δεν εμφανίσθηκε πουθενά. Εξαφανίσθηκε ως διά μαγείας. Οπως ως διά μαγείας εξαφανίσθηκε το άλλο αυτοκίνητο (τρακαρισμένο και πιθανόν χτυπημένο από σφαίρες), μαζί με τον ατυχή ιδιοκτήτη του, τον μοναδικό αυτόπτη μάρτυρα που ουσιαστικά συμμετείχε άθελά του στο περιστατικό, παρακολουθώντας καρέ καρέ όλη τη σκηνή από την αρχή ώς το τέλος.

Αντί λοιπόν να ερευνήσουν όλα αυτά τα τόσο σημαντικά πράγματα για να φανεί το τι ακριβώς έγινε σε εκείνο το συμβάν, οι τολμηροί και δαιμόνιοι ρεπόρτερ των ελληνικών ΜΜΕ εμφανίσθηκαν μέσα από το δωμάτιο του σπιτιού όπου διέμενα, με αποκαλυπτικά ρεπορτάζ, να κραδαίνουν τα άπλυτα σώβρακά μου, ενημερώνοντας αλαλάζοντες, γεμάτοι έξαψη τον άβολο, αδαή, αποσβολωμένο τηλεθεατή.

Αυτό το περιστατικό αποκαλύπτει ξεκάθαρα την προθυμία για σιωπή και συγκάλυψη εκ μέρους της δημοσιογραφικής κοινότητας, ουσιαστικά συναινώντας στην εγκληματική αυθαίρετη δράση των πιστολάδων της ΕΛ.ΑΣ και των εντολέων τους, συνδιαλεγόμενοι μαζί τους.

"Θα σας επιτρέψουμε να μπείτε στο σπίτι για αποκλειστικό ρεπορτάζ, αλλά για όλα τα υπόλοιπα τσιμουδιά. Μην ψάξετε παραπέρα". Αυτή ήταν η πρόταση και τελικά η αισχρή συμφωνία των δύο πλευρών.

Τα λεφτά εμείς θα τα βγάλουμε. Τα σώβρακα αξίζουν περισσότερο στο χρηματιστήριο των MEDIA από τη ζωή του ιδιοκτήτη τους. Φτάνει αυτός να είναι "διαβόητος".

Και ποιος νοιάζεται για τον τρόπο που δρα η αστυνομία; Αν η αστυνομία και η ηγεσία της πιστεύουν πως ένας άνθρωπος επειδή μόνο και μόνο είναι καταζητούμενος είναι αυτόματα και για σκότωμα, γιατί να διαφωνήσουμε;

Οποτε χρειαστήκαμε κάποια πληροφορία, το ανώτατο στέλεχος της αστυνομίας (έτσι κομπάζουν) απαντά αμέσως στο κινητό και πρόθυμα μας δίνει τις έγκυρες πληροφορίες. Ενώ ο καταζητούμενος δεν έχει τηλέφωνο. Και αν έχει ή κλειστό θα είναι ή δεν θα έχει σήμα.

Ετσι σκέφτονται οι ατρόμητοι και ανεξάρτητοι σύγχρονοι μαντατοφόροι.

Από εμένα μπράβο και εις ανώτερα, το μέλλον σάς ανήκει. Μάλιστα θα πρότεινα οι δύο κοινότητες της αστυνομίας και της δημοσιογραφίας να συγχωνευθούν για λόγους λειτουργικούς. Και πρωτότυπο είναι και πλεονεκτήματα παρέχει.

Τζάμπα εκλέξετε πρόεδρο αστυνομικό συντάκτη της ΕΣΗΕΑ;

Αν οι δαιμόνιοι αυτοί ρεπόρτερ με τον ίδιο ζήλο που δείχνουν στα δικά μου και όχι μόνο σώβρακα, ασκούσαν καθημερινό έλεγχο, καταγγέλλοντας στον έλληνα πολίτη ότι:

* 13.000 άνθρωποι βρίσκονται σε καθεστώς αιχμαλωσίας (με το πρόσχημα της παραβατικότητας), βιώνοντας την απόλυτη εκμετάλλευση, τη δική τους και των οικογενειών τους, από την επίσημη πολιτεία. Που αφού περάσαν τις συμπληγάδες μιας διεφθαρμένης αστυνομίας και μιας τρισχειρότερης δικαιοσύνης καταλήγουν καταδικασμένοι με βαρύτατες ποινές σε μεσαιωνικές συνθήκες διαβίωσης και ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια του ομαδικού και διαρκούς βασανισμού. Που νιώθουν στο πετσί τους τη βαρβαρότητα με την οποία αυτό το σαθρό σύστημα πασχίζει να ελέγξει και εν τέλει να αφανίσει ό,τι τολμά να του βγάλει τη γλώσσα.

* Αν καταγγέλλανε τους ένοπλους φρουρούς του ελληνικού κράτους που εκτελούν εν ψυχρώ πολίτες (νέους κατά προτίμηση) στη μέση του δρόμου, μπροστά στα μάτια όλων των πολιτών. Που εξευτελίζουν και βασανίζουν μέχρι θανάτου ανθρώπους στα κρατητήρια. Που στήνουν με το έτσι θέλω κατηγορητήρια κατασκευάζοντας ενόχους και στέλνοντάς τους για χρόνια φυλακή. Και τόσες άλλες εγκληματικές πράξεις χωρίς να δίνουν λόγο σε κανέναν.

* Αν ασκούσαν πραγματικό έλεγχο στους σύγχρονους πειρατές του πολιτικού συστήματος, οι οποίοι με βοηθό το τέχνασμα της ψήφου του έλληνα πολίτη και τις ευλογίες των ΜΜΕ καταλαμβάνουν το Κοινοβούλιο μετατρέποντάς το σε στρατηγείο καταδυνάστευσης του ψηφοφόρου. Σε άνδρο διαπλοκής, συναλλαγής, αρπαχτής. Σε γιάφκα όπου μοιράζονται τα λάφυρα που αποκομίζουν από επιδρομές και πλιάτσικο. Που όποιος πολίτης τολμήσει να αμφισβητήσει μπαίνοντας εμπόδιο στα σχέδια τους θα νιώσει να ξεσπά με σφοδρότητα επάνω του η ωμή δημοκρατική βία ενός αιμοβόρου κατασταλτικού μηχανισμού. Θα βιώσει τη μνησικακία, τον ρεβανσισμό, την εκδικητικότητα και το βαθύ μισος που τρέφει το ελληνικό κράτος για όλους εκείνους που συνειδητά αποποιήθηκαν την ιδιότητα του υποταγμένου πιστού πολίτη ο οποίος αντιλαμβάνεται την ατομική ελευθερία ως χρέος να πράττει ό,τι του υπαγορεύουν, αλλά απαραμένουν άνθρωποι με ελεύθερη βούληση και άποψη γι' αυτό που συμβαίνει γύρω τους, εκφράζοντάς το με πράξεις.

* Αν αποκάλυπταν την τεράτια ευθύνη που έχει αυτή η ομάδα εγκληματιών για την εγκαθίδρυση αστυνομικού κράτους στην Ελλάδα με το οποίο ασκούν αφόρητη ψυχολογική βία στον πολίτη με εκατοντάδες μπλόκα από αρματωμένους ώς τα δόντια μπάτσους και με εξοπλισμό τύπου survivor, και εκείνο το απειλητικό, απολιθωμένο ύφος, κατάλοιπο της χούντας. Τους χιλιάδες χωροφύλακες που βλέπει κανείς όπου και να κοιτάξει (χωρίς τους κρυφούς). Τα δεκάδες αποσπάσματα κεφαλοκυνηγών που περνούν τα βουνά και τα λαγκάδια δρώντας κατά το δοκούν, αναβιώνοντας εποχές αρχών του 20ού αιώνα (κλιμάκια λέγονται τώρα -εκλεπτυσμένα πράγματα).

* Αν καταγγέλλουν αυτά και αναρίθμητα άλλα που ακυρώνουν στην πράξη το κοινωνικό κράτος και το κράτος δικαίου όπως οφείλουν και απαιτεί ο ρόλος τους, τότε το σημερινό πολίτευμα που με ζήλο περιφρουρούν και το ονομάζουν δημοκρατία θα ήταν ασύγκριτα πιο ανθρώπινο, ποιοτικότερο και σίγουρα πιο δίκαιο.

Θα μου πείτε δεν είμαι και ο πλέον κατάλληλος να κάνω υποδείξεις και μάλιστα για θέματα δημοκρατίας.

Σωστά. Στον τόπο που γεννήθηκε η δημοκρατία μπορούν να της κάνουν ό,τι θέλουν, ακόμη και να τη θάψουν αν το επιθυμούν. Είναι καλό ό,τι γεννιέται σ' έναν τόπο, σε αυτόν και να πεθαίνει. Να μην τους κακοφαίνεται, όμως, που οι πιτσιρικάδες της πετάνε πέτρες. Γριά και ρακένδυτη τη βλέπουν, πέτρες της πετούν.

Αρχέγονα μα αλάνθαστα ένστικτα είναι αυτά.

Γιατί οι πιτσιρικάδες είναι πιο έντιμοι και περήφανοι από τους μεγάλους.

Δεν θα ήθελαν όταν μεγαλώσουν να βρουν μια νεκρή στην ντουλάπα και να μάθουν ότι οι πατεράδες τους την κρατούσαν εκεί για να συντηρούνται από τη σύνταξή της.

Επιθυμούν κάτι πολύ περισσότερο από ένα πτώμα στη φορμόλη και να είστε βέβαιοι πως θα το πάρουν όσα σκιάχτρα κι αν υψώσετε στους δρόμους.

Οσο για το πρόσωπό μου, είναι απόλυτη πεποίθησή μου και σίγουρα χιλιάδων άλλων σκεπτόμενων ανθρώπων πως τη ζημιά που προξενεί στο κοινωνικό σύνολο ένας λαμπερός τηλεπαρουσιαστής σ' ένα και μόνο δελτίο ειδήσεων (των 8 κατά προτίμηση) εγώ δεν θα καταφέρω 10 ζωές να μου χαρίσουν.

Τι ζημιά θα μπορούσα να προξενήσω με ένα λιανοντούφεκο; Δεν το έχω στρέψει ποτέ σε κορμί ανθρώπου, πόσο μάλλον στο μυαλό του.

Τώρα γιατί εγώ με το λιανοντούφεκο είμαι ο καταζητούμενος και κινδυνεύω να σκοτωθώ πέφτοντας πάνω σε κάποιο λυσσασμένο απόσπασμα και εκείνοι που με κερδοφόρα υπερόπλα τους εκφυλίζουν και σιγά σιγά αποστειρώνουν το πνεύμα ενός ολόκληρου λαού καταστώντας τον πνευματικά ανάπηρο, γίνονται κριτές και διώκτες μου, είναι και η δική μου απορία.

Τώρα όμως που το καλοσκέφτομα ίσως θα πρέπει να αλλάξει ο νόμος περί όπλων. Οποιος κρατάει λιανοντούφεκο να δικάζεται για κακούργημα!!!

Επειδή είναι η πρώτη φορά που παρεμβαίνω δημόσια δεν θα ήθελα να κλείσω έτσι βαριά. Γι' αυτό θα βάλω ένα αληγορικό κουζ-γρίφο-αίνιγμα που νομίζω πως θα σας δυσκολέψει πολύ.

Πώς ονομάζεται ο βοηθός σερίφη κάποιου ορεινού και απομακρυσμένου χωριού της γιούτα των ΗΠΑ που προτάθηκε και τελικά παρέλαβε περιχαρής βραβείο από το FBI, γιατί με ηρωισμό και πάντα με κίνδυνο τη ζωή του συνέλαβε και παρέδωσε στη δικαιοσύνη κάποιους επικίνδυνους διασαλευτές της τάξης του χωριού; Που εκτός από το βραβείο είχε φιλοδοξία να γυριστεί ταινία από το Χόλιγουντ για το κατόρθωμά του, με πρωταγωνιστή τον Τζορτζ Κλούνεϊ, εκνευρίζοντας έτσι και αναγκάζοντας τους αμερικανούς φίλους του να τον εξορίσουν, υποβιβάζοντάς τον σε υπουργό Προστασίας του Πολίτη σε χώρα ανεξάρτητη των Βαλκανίων. Που σύμφωνα με δικές μου αποκλειστικές πληροφορίες συνεχίζει να φαντάζεται και να ψάχνει εναγωνίως διασαλευτές!

Για να σας διευκολύνω θα σας πως μερικές από τις αγαπημένες του λέξεις. Δημοκρατία, επαναστατικό ταμείο, γκέτο, συγκοινωνούντα δοχεία, αποσταθεροποίηση, μηδενική ανοχή, οργανωμένο έγκλημα, θα συλληφθούν.

Επίσης είναι ένθερμος οπαδός του καταδοτισμού και λατρεύει τους πληροφοριοδότες και τις επικηρύξεις.

Πάντως γνωρίζοντας πως ένα από τα πολλά προσόντα του είναι και η εκδικητικότητα, σπεύδω να διευκρινίσω πως κάθε ομοιότητα με γεγονότα και πρόσωπα είναι εντελώς συμπτωματική.

Οσοι αστυνομικοί ρεπόρτερ το βρουν θα μπουν στην κλήρωση για αποκλειστική συνέντευξη.

Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς σε εκείνους που δεν καταθέτουν τα όπλα, με τα οποία επέλεξαν να αγωνιστούν για τη ζωή που ονειρεύονται.

Υ.Γ.: ΛΙΓΟ ΛΑΔΑΚΙ ΠΑΙΔΙΑ. ΣΚΟΥΡΙΑΖΟΥΝ».

θεσσαλονίκη, ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟ ΣΑΒΒΑ ΞΗΡΟ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Oμάδα συντρόφων πραγματοποίησε ανάρτηση πανό σε κεντρικά σημεία της πόλης καθώς κ αναγραφή συνθημάτων αλληλεγγύης προς τον αγωνιστή-πολιτικό κρατούμενο Σάββα ξηρό ενόψει του εφετείου του για κατοίκων νοσηλεία η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.

10 χρόνια πριν συλλαμβάνεται βαριά τραυματισμένος ο Σάββας Ξηρός ύστερα από την τυχαία ανάφλεξη αυτοσχέδιου εκρηκτικού μηχανισμού στα χέρια του και ανακρίνεται με βασανιστικές μεθόδους για την δράση της 17Ν.Απο τότε έως σήμερα, το κράτος συνεχίζει την εκδικητική του στάση και μεθοδεύει διαρκώς την φυσική εξόντωση του αγωνιστή πολιτικού κρατουμένου Σάββα Ξηρού. Ως πρωτοβουλία αλληλεγγύης στον Σάββα Ξηρό καλούμε συλλογικότητες, άτομα και κάθε πολιτική ομάδα που δραστηριοποιείται στην  πόλη να παρευρεθεί στην μικροφωνική αλληλεγγύης στις 15/12 στις 18:00 στην Καμάρα. Καθώς επίσης και στην συγκέντρωση, ενόψει της εκδίκασης της υπόθεσης του στο εφετείο Πειραιά, στις 17/12 στις 18:00 στην Καμάρα. Επίσης καλούμε συντρόφους/ισσες ανά την χώρα να διοργανώσουν ο,τι θεωρούν σκόπιμο σε αλληλεγγύη προς τον αξιοπρεπή αγώνα του Σάββα Ξηρού κόντρα στην εκδικητικότητα του κράτους στις 17/12 ενοψι της εκδίκασης της αίτησης του για κατ' οίκον νοσηλεία. Αντιλαμβανόμαστε την αλληλεγγύη σαν ένα βασικό στοιχείο, μέσο αλλά και σκοπό του ανατρεπτικού αγώνα. Για όλους εμάς η αλληλεγγύη δεν είναι μια λέξη κενή νοήματος, αντιθέτως είναι μια έμπρακτη καθημερινή ριζοσπαστική σχέση που σκοπό έχει να ζυμώσει τους αγωνιζόμενους από τα κάτω διασπώντας τους ψευδείς διαχωρισμούς και τις ιεραρχήσεις που θέτει το κράτος, αναδεικνύοντας τις αντιφάσεις του και βρίσκεται πάντα ενάντια στους όποιους φραγμούς μας θέλουν διασπασμένους, παθητικούς και ανήμπορους για όποια πράξη αντίστασης. Η αλληλεγγύη για όλους εμάς πρέπει να εκβάλλει στην όξυνση του κοινωνικοταξικού πολέμου με τη θωράκιση των απελευθερωτικών εγχειρημάτων, τη ρήξη με τα ιεραρχικά πρότυπα που θέλει η εξουσία αλλά και την ριζοσπαστική ζύμωση των ανθρώπων που έχουμε αποφασίσει να δράσουμε έξω και ενάντια από κράτος και κεφάλαιο. Στα πλαίσια, λοιπόν, της αλληλεγγύης με τους συντρόφους μας εντός των τειχών δηλώνουμε ξεκάθαρα άλλη μια φορά τις εχθρικές μας διαθέσεις για κράτος, κεφάλαιο και κάθε λογής εξουσία και υψώνουμε  σε αγωνιστικό χαιρετισμό τις γροθιές μας για όλους τους συντρόφους αλλά και κάθε αγωνιστή όμηρο έγκλειστο στα κελία της δημοκρατίας.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΣΑΒΒΑ ΞΗΡΟ

ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

πρωτοβουλία αλληλεγγύης στον Σάββα Ξηρό