ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠ'ΤΑ ΚΕΛΙΑ Μια εκπομπη στους 98FM – Διαυλος επικοινωνιας με τους κρατουμενος

Γραμμα Παλαιοκώστα

από γραμμα παλαιοκωστα 7:45, Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2010

http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=127064

«Με αφορμή την επικείμενη δίκη για την απαγωγή του βιομήχανου Γ. Μυλωνά, που ξεκινά την Τρίτη 2 Φεβρουαρίου, θα 'θελα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα.

Σε διάφορες φάσεις της ζωής μου υπήρξα καταζητούμενος πρώτης γραμμής, κοντά στα 12 χρόνια συνολικά δραπέτης (ελπίζω να υπάρξει και συνέχεια) και 8 χρόνια έγκλειστος.

Ολα τούτα τα χρόνια που έζησα και ζω κυνηγημένος από την επίσημη πολιτεία δεν βρέθηκε ένας καταδότης να με παραδώσει στα χέρια των διωκτών μου. Παρ' όλο που στην πρώτη απόδρασή μου, τον Αύγουστο του 1991, υπήρξα και επικηρυγμένος από το γενναιόδωρο προς τους καταδότες ελληνικό κράτος. Αντίθετα, συνάντησα ανθρώπους με μπέσα, λεβεντιά και αξιοπρέπεια. Ανθρώπους που μου άνοιξαν την πόρτα τους, μου παρείχαν κάλυψη και βοήθεια, χωρίς συχνά να λογαριάζουν το ρίσκο που και οι ίδιοι έπαιρναν. Ανθρώπους που με βοήθησαν σε δύσκολες στιγμές για μένα (όπως είναι οι αποδράσεις) με κίνδυνο τη ζωή τους, που απέδειξαν ότι σε αυτή τη χώρα δεν υπάρχουν μονο υποταγμένοι, προσκυνημένοι αλλά και πολλοί (τόσο πολλοί που έχω εκπλαγεί) που σέβονται τις παραδόσεις της τιμής και της αλληλεγγύης για τον κυνηγημένο. Ανθρώπους περήφανους που απεχθάνονται τον καταδοτισμό, τη δουλοπρέπεια και το χωροφύλακα.

Ολους λοιπόν αυτούς τους αξιόλογους ανθρώπους τους ευχαριστώ και δημόσια για την πολύτιμη βοήθειά τους και γιατί μου δώσαν την ευκαιρίανα τους γνωρίσω.

Δύο από αυτούς είναι ο Βαγγέλης Χρυσοχοΐδης και ο Πόλις Γεωργιάδης που ο καθένας μου στάθηκε με το δικό του τρόπο και τη στιγμή που τον χρειάστηκα, δίχως να προσδοκούν προσωπικά οφέλη παρά μόνο ενήργησαν έτσι όπως τους καλούσε η συνείδησή τους.

Δηλώνοντας τη συμπαράστασή μου στα δύο νέα αυτά παιδιά που η πολιτεία στραγγαλίζει καθημερινά γνωρίζοντας πως το μόνο "έγκλημά" τους είναι η αλληλεγγύη προς τον κυνηγημένο, θα ήθελα να δω έστω και για μια φορά το ύψος για το οποίο περηφανεύεται η ελληνική δικαιοσύνη. Γιατί για το βάθος της είμαι ο πλέον αρμόδιος να μιλήσω: Αβυσσος.

Δεν θα πω περισσότερα. Απευθύνομαι μόνο σε όσους θέλουν να κρατήσουν προσχήματα δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας. Και ο καθένας θα πράξει ό,τι του υπαγορεύει η τιμή και η συνείδησή του.

Στις 14-4-09, απόγευμα γύρω στις 8 η ώρα στην είσοδο και εντός του οικισμού του Αλεποχωρίου, ενώ οδηγούσα το αυτοκίνητο πάνω στον κεντρικό παραλιακό δρόμο με κατεύθυνση το κέντρο του χωριού, μου έκλεισαν αιφνιδίως το δρόμο τρία αυτοκίνητα και ταυτόχρονα άλλα δύο κόλλησαν στο πίσω μέρος του δικού μου αυτοκινήτου.

Μεταξύ των πέντε συνολικά αυτοκινήτων υπήρχε ένα μαύρο AUDI Α4, ένα λευκό PEUGEOT RALLY και ένα ταξί του νομού Αττικής μάρκας OPEL.

Στο καθένα από τα αυτοκίνητα επέβαιναν τρία άτομα (σύνολο 15), όλοι με πολιτικά. Αστραπιαία και ταυτόχρονα πετάχτηκαν όλοι οι επιβαίνοντες έξω κρατώντας οι μεν οδηγοί των αυτοκινήτων υποπολυβόλα Η&Κ ΜΡ5 με διπλό γεμιστήρα και οι υπόλοιποι ημιαυτόματα πιστόλια τύπου GLOCK και Η&Κ U.S.Ρ.

Αμέσως αντιλήφθηκα πως έχω να κάνω με ένοπλους μισθοφόρους του ελληνικού κράτους που βγήκαν παγανιά διψασμένοι για αίμα.

Την ίδια στιγμή απ' τα δεξιά μου και μέσα από ένα αόρατο από τον κεντρικό δρόμο, στενό δρομάκι εμφανίσθηκε ένα άλλο αυτοκίνητο (με τον οδηγό να μένει εμβρόντητος από το σκηνικό που αντίκριζε) και σταμάτησε αναγκαστικά στην έξοδο του μικρού στενού. Χωρίς δεύτερη σκέψη έστριψα τέρμα δεξιά το τιμόνι και σανίδωσα το γκάζι. Εμβολίζοντας από τα πλάγια το εν λόγω αυτοκίνητο (δεδομένου ότι το στενάκι μετά βίας χωρούσε το δικό μου τζιπ), χώθηκα στο στενό χωρίς να γνωρίζω πού οδηγεί.

Από το ξεκίνημα των όσων περιγράφω μέχρι να διανύσω με το τζιπ 20-30 μέτρα μέσα στο στενό, σφαίρες χόρευαν στην καμπίνα του αυτοκινήτου. Οι τύποι άνοιξαν ομαδόν πυρ κατά ριπάς με τα υποπολυβόλα και τα πιστόλια, σημαδεύοντας στο ψαχνό (τα μόνα που έμειναν άθικτα ήταν τα λάστιχα του αυτοκινήτου μου).

Από τη μεγάλη εμπειρία που διαθέτω σε καταστάσεις έντονης πίεσης, είμαι κάτι παραπάνω από σίγουρος πως ρίχτηκαν τουλάχιστον 150 σφαίρες σε 15 δεύτερα (όσο και κράτησε το όλο σκηνικό). Και κάποιες από αυτές πιθανότατα έπληξαν και το αυτοκίνητο του ανυποψίαστου πολίτη ο οποίος βρισκόταν μέσα σε αυτό.

Αυτοί οι αδίστακτοι, οι τυφλοί δολοφόνοι της ΕΛ.ΑΣ ήταν αποφασισμένοι να υλοποιήσουν στο ακέραιο την εντολή που είχαν λάβει από τη φυσική και πολιτική τους ηγεσία. Εντοπίστε τον και σκοτώστε τον.

Σε αυτή την περίπτωση δεν στάθηκαν τυχεροί, γιατί η τύχη είναι γένους θηλυκού και γουστάρει τους τολμηρούς.

Ο λόγος για τον οποίον αναφέρομαι στο περιστατικό είναι για να αναδείξω τον άθλιο τρόπο με τον οποίο μεταδίδονται από τα ΜΜΕ τέτοια γεγονότα.

Το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινα και εγκατέλειψα στα εκατό μέτρα από το συμβάν, γιατί το στενό ήταν αδιέξοδο, ήταν διάτρητο από σφαίρες. Αυτό το γεγονός δεν αναφέρθηκε και το αυτοκίνητο δεν εμφανίσθηκε πουθενά. Εξαφανίσθηκε ως διά μαγείας. Οπως ως διά μαγείας εξαφανίσθηκε το άλλο αυτοκίνητο (τρακαρισμένο και πιθανόν χτυπημένο από σφαίρες), μαζί με τον ατυχή ιδιοκτήτη του, τον μοναδικό αυτόπτη μάρτυρα που ουσιαστικά συμμετείχε άθελά του στο περιστατικό, παρακολουθώντας καρέ καρέ όλη τη σκηνή από την αρχή ώς το τέλος.

Αντί λοιπόν να ερευνήσουν όλα αυτά τα τόσο σημαντικά πράγματα για να φανεί το τι ακριβώς έγινε σε εκείνο το συμβάν, οι τολμηροί και δαιμόνιοι ρεπόρτερ των ελληνικών ΜΜΕ εμφανίσθηκαν μέσα από το δωμάτιο του σπιτιού όπου διέμενα, με αποκαλυπτικά ρεπορτάζ, να κραδαίνουν τα άπλυτα σώβρακά μου, ενημερώνοντας αλαλάζοντες, γεμάτοι έξαψη τον άβολο, αδαή, αποσβολωμένο τηλεθεατή.

Αυτό το περιστατικό αποκαλύπτει ξεκάθαρα την προθυμία για σιωπή και συγκάλυψη εκ μέρους της δημοσιογραφικής κοινότητας, ουσιαστικά συναινώντας στην εγκληματική αυθαίρετη δράση των πιστολάδων της ΕΛ.ΑΣ και των εντολέων τους, συνδιαλεγόμενοι μαζί τους.

"Θα σας επιτρέψουμε να μπείτε στο σπίτι για αποκλειστικό ρεπορτάζ, αλλά για όλα τα υπόλοιπα τσιμουδιά. Μην ψάξετε παραπέρα". Αυτή ήταν η πρόταση και τελικά η αισχρή συμφωνία των δύο πλευρών.

Τα λεφτά εμείς θα τα βγάλουμε. Τα σώβρακα αξίζουν περισσότερο στο χρηματιστήριο των MEDIA από τη ζωή του ιδιοκτήτη τους. Φτάνει αυτός να είναι "διαβόητος".

Και ποιος νοιάζεται για τον τρόπο που δρα η αστυνομία; Αν η αστυνομία και η ηγεσία της πιστεύουν πως ένας άνθρωπος επειδή μόνο και μόνο είναι καταζητούμενος είναι αυτόματα και για σκότωμα, γιατί να διαφωνήσουμε;

Οποτε χρειαστήκαμε κάποια πληροφορία, το ανώτατο στέλεχος της αστυνομίας (έτσι κομπάζουν) απαντά αμέσως στο κινητό και πρόθυμα μας δίνει τις έγκυρες πληροφορίες. Ενώ ο καταζητούμενος δεν έχει τηλέφωνο. Και αν έχει ή κλειστό θα είναι ή δεν θα έχει σήμα.

Ετσι σκέφτονται οι ατρόμητοι και ανεξάρτητοι σύγχρονοι μαντατοφόροι.

Από εμένα μπράβο και εις ανώτερα, το μέλλον σάς ανήκει. Μάλιστα θα πρότεινα οι δύο κοινότητες της αστυνομίας και της δημοσιογραφίας να συγχωνευθούν για λόγους λειτουργικούς. Και πρωτότυπο είναι και πλεονεκτήματα παρέχει.

Τζάμπα εκλέξετε πρόεδρο αστυνομικό συντάκτη της ΕΣΗΕΑ;

Αν οι δαιμόνιοι αυτοί ρεπόρτερ με τον ίδιο ζήλο που δείχνουν στα δικά μου και όχι μόνο σώβρακα, ασκούσαν καθημερινό έλεγχο, καταγγέλλοντας στον έλληνα πολίτη ότι:

* 13.000 άνθρωποι βρίσκονται σε καθεστώς αιχμαλωσίας (με το πρόσχημα της παραβατικότητας), βιώνοντας την απόλυτη εκμετάλλευση, τη δική τους και των οικογενειών τους, από την επίσημη πολιτεία. Που αφού περάσαν τις συμπληγάδες μιας διεφθαρμένης αστυνομίας και μιας τρισχειρότερης δικαιοσύνης καταλήγουν καταδικασμένοι με βαρύτατες ποινές σε μεσαιωνικές συνθήκες διαβίωσης και ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια του ομαδικού και διαρκούς βασανισμού. Που νιώθουν στο πετσί τους τη βαρβαρότητα με την οποία αυτό το σαθρό σύστημα πασχίζει να ελέγξει και εν τέλει να αφανίσει ό,τι τολμά να του βγάλει τη γλώσσα.

* Αν καταγγέλλανε τους ένοπλους φρουρούς του ελληνικού κράτους που εκτελούν εν ψυχρώ πολίτες (νέους κατά προτίμηση) στη μέση του δρόμου, μπροστά στα μάτια όλων των πολιτών. Που εξευτελίζουν και βασανίζουν μέχρι θανάτου ανθρώπους στα κρατητήρια. Που στήνουν με το έτσι θέλω κατηγορητήρια κατασκευάζοντας ενόχους και στέλνοντάς τους για χρόνια φυλακή. Και τόσες άλλες εγκληματικές πράξεις χωρίς να δίνουν λόγο σε κανέναν.

* Αν ασκούσαν πραγματικό έλεγχο στους σύγχρονους πειρατές του πολιτικού συστήματος, οι οποίοι με βοηθό το τέχνασμα της ψήφου του έλληνα πολίτη και τις ευλογίες των ΜΜΕ καταλαμβάνουν το Κοινοβούλιο μετατρέποντάς το σε στρατηγείο καταδυνάστευσης του ψηφοφόρου. Σε άνδρο διαπλοκής, συναλλαγής, αρπαχτής. Σε γιάφκα όπου μοιράζονται τα λάφυρα που αποκομίζουν από επιδρομές και πλιάτσικο. Που όποιος πολίτης τολμήσει να αμφισβητήσει μπαίνοντας εμπόδιο στα σχέδια τους θα νιώσει να ξεσπά με σφοδρότητα επάνω του η ωμή δημοκρατική βία ενός αιμοβόρου κατασταλτικού μηχανισμού. Θα βιώσει τη μνησικακία, τον ρεβανσισμό, την εκδικητικότητα και το βαθύ μισος που τρέφει το ελληνικό κράτος για όλους εκείνους που συνειδητά αποποιήθηκαν την ιδιότητα του υποταγμένου πιστού πολίτη ο οποίος αντιλαμβάνεται την ατομική ελευθερία ως χρέος να πράττει ό,τι του υπαγορεύουν, αλλά απαραμένουν άνθρωποι με ελεύθερη βούληση και άποψη γι' αυτό που συμβαίνει γύρω τους, εκφράζοντάς το με πράξεις.

* Αν αποκάλυπταν την τεράτια ευθύνη που έχει αυτή η ομάδα εγκληματιών για την εγκαθίδρυση αστυνομικού κράτους στην Ελλάδα με το οποίο ασκούν αφόρητη ψυχολογική βία στον πολίτη με εκατοντάδες μπλόκα από αρματωμένους ώς τα δόντια μπάτσους και με εξοπλισμό τύπου survivor, και εκείνο το απειλητικό, απολιθωμένο ύφος, κατάλοιπο της χούντας. Τους χιλιάδες χωροφύλακες που βλέπει κανείς όπου και να κοιτάξει (χωρίς τους κρυφούς). Τα δεκάδες αποσπάσματα κεφαλοκυνηγών που περνούν τα βουνά και τα λαγκάδια δρώντας κατά το δοκούν, αναβιώνοντας εποχές αρχών του 20ού αιώνα (κλιμάκια λέγονται τώρα -εκλεπτυσμένα πράγματα).

* Αν καταγγέλλουν αυτά και αναρίθμητα άλλα που ακυρώνουν στην πράξη το κοινωνικό κράτος και το κράτος δικαίου όπως οφείλουν και απαιτεί ο ρόλος τους, τότε το σημερινό πολίτευμα που με ζήλο περιφρουρούν και το ονομάζουν δημοκρατία θα ήταν ασύγκριτα πιο ανθρώπινο, ποιοτικότερο και σίγουρα πιο δίκαιο.

Θα μου πείτε δεν είμαι και ο πλέον κατάλληλος να κάνω υποδείξεις και μάλιστα για θέματα δημοκρατίας.

Σωστά. Στον τόπο που γεννήθηκε η δημοκρατία μπορούν να της κάνουν ό,τι θέλουν, ακόμη και να τη θάψουν αν το επιθυμούν. Είναι καλό ό,τι γεννιέται σ' έναν τόπο, σε αυτόν και να πεθαίνει. Να μην τους κακοφαίνεται, όμως, που οι πιτσιρικάδες της πετάνε πέτρες. Γριά και ρακένδυτη τη βλέπουν, πέτρες της πετούν.

Αρχέγονα μα αλάνθαστα ένστικτα είναι αυτά.

Γιατί οι πιτσιρικάδες είναι πιο έντιμοι και περήφανοι από τους μεγάλους.

Δεν θα ήθελαν όταν μεγαλώσουν να βρουν μια νεκρή στην ντουλάπα και να μάθουν ότι οι πατεράδες τους την κρατούσαν εκεί για να συντηρούνται από τη σύνταξή της.

Επιθυμούν κάτι πολύ περισσότερο από ένα πτώμα στη φορμόλη και να είστε βέβαιοι πως θα το πάρουν όσα σκιάχτρα κι αν υψώσετε στους δρόμους.

Οσο για το πρόσωπό μου, είναι απόλυτη πεποίθησή μου και σίγουρα χιλιάδων άλλων σκεπτόμενων ανθρώπων πως τη ζημιά που προξενεί στο κοινωνικό σύνολο ένας λαμπερός τηλεπαρουσιαστής σ' ένα και μόνο δελτίο ειδήσεων (των 8 κατά προτίμηση) εγώ δεν θα καταφέρω 10 ζωές να μου χαρίσουν.

Τι ζημιά θα μπορούσα να προξενήσω με ένα λιανοντούφεκο; Δεν το έχω στρέψει ποτέ σε κορμί ανθρώπου, πόσο μάλλον στο μυαλό του.

Τώρα γιατί εγώ με το λιανοντούφεκο είμαι ο καταζητούμενος και κινδυνεύω να σκοτωθώ πέφτοντας πάνω σε κάποιο λυσσασμένο απόσπασμα και εκείνοι που με κερδοφόρα υπερόπλα τους εκφυλίζουν και σιγά σιγά αποστειρώνουν το πνεύμα ενός ολόκληρου λαού καταστώντας τον πνευματικά ανάπηρο, γίνονται κριτές και διώκτες μου, είναι και η δική μου απορία.

Τώρα όμως που το καλοσκέφτομα ίσως θα πρέπει να αλλάξει ο νόμος περί όπλων. Οποιος κρατάει λιανοντούφεκο να δικάζεται για κακούργημα!!!

Επειδή είναι η πρώτη φορά που παρεμβαίνω δημόσια δεν θα ήθελα να κλείσω έτσι βαριά. Γι' αυτό θα βάλω ένα αληγορικό κουζ-γρίφο-αίνιγμα που νομίζω πως θα σας δυσκολέψει πολύ.

Πώς ονομάζεται ο βοηθός σερίφη κάποιου ορεινού και απομακρυσμένου χωριού της γιούτα των ΗΠΑ που προτάθηκε και τελικά παρέλαβε περιχαρής βραβείο από το FBI, γιατί με ηρωισμό και πάντα με κίνδυνο τη ζωή του συνέλαβε και παρέδωσε στη δικαιοσύνη κάποιους επικίνδυνους διασαλευτές της τάξης του χωριού; Που εκτός από το βραβείο είχε φιλοδοξία να γυριστεί ταινία από το Χόλιγουντ για το κατόρθωμά του, με πρωταγωνιστή τον Τζορτζ Κλούνεϊ, εκνευρίζοντας έτσι και αναγκάζοντας τους αμερικανούς φίλους του να τον εξορίσουν, υποβιβάζοντάς τον σε υπουργό Προστασίας του Πολίτη σε χώρα ανεξάρτητη των Βαλκανίων. Που σύμφωνα με δικές μου αποκλειστικές πληροφορίες συνεχίζει να φαντάζεται και να ψάχνει εναγωνίως διασαλευτές!

Για να σας διευκολύνω θα σας πως μερικές από τις αγαπημένες του λέξεις. Δημοκρατία, επαναστατικό ταμείο, γκέτο, συγκοινωνούντα δοχεία, αποσταθεροποίηση, μηδενική ανοχή, οργανωμένο έγκλημα, θα συλληφθούν.

Επίσης είναι ένθερμος οπαδός του καταδοτισμού και λατρεύει τους πληροφοριοδότες και τις επικηρύξεις.

Πάντως γνωρίζοντας πως ένα από τα πολλά προσόντα του είναι και η εκδικητικότητα, σπεύδω να διευκρινίσω πως κάθε ομοιότητα με γεγονότα και πρόσωπα είναι εντελώς συμπτωματική.

Οσοι αστυνομικοί ρεπόρτερ το βρουν θα μπουν στην κλήρωση για αποκλειστική συνέντευξη.

Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς σε εκείνους που δεν καταθέτουν τα όπλα, με τα οποία επέλεξαν να αγωνιστούν για τη ζωή που ονειρεύονται.

Υ.Γ.: ΛΙΓΟ ΛΑΔΑΚΙ ΠΑΙΔΙΑ. ΣΚΟΥΡΙΑΖΟΥΝ».

Σχετικά με την απόρριψη των αιτήσεων άδειας και τα πρωτοφανή ψεύδη εισαγγελικής πρότασης

κείμενο Πολύκαρπου Γεωργιάδη

από ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ 16:01, Πέμπτη 4 Οκτωβρίου 2012

«Να δημοσιοποιήσουμε το σκάνδαλο, καθιστώντας το ακόμα πιο επαίσχυντο»

I.S.

Εδώ και τέσσερα και πλέον χρόνια που είμαι  “φιλοξενούμενος” στις αποθήκες σωφρονισμού, διάφοροι μηχανισμοί δεν χάνουν την ευκαιρία να εξωτερικεύσουν το εκδικητικό τους μένος: από τις συνεχείς μεταγωγές και απειλές στο πρώτο διάστημα της κράτησης μου και την παράτυπη παρακώλυση του επισκεπτηρίου της συζύγου μου, στον Κορυδαλλό μέχρι της πιο πρόσφατες παρακολουθήσεις και παρενολήσεις φιλικών και συγγενικών μου προσώπων που με επισκέπτονται στη φυλακή (με αποκορύφωμα την μετεμφυλιακής υφής παρέμβαση στον υποψήφιο χώρο εργασίας της Φαίης Μάγιερ). Λίγο- πολύ, ως αναρχικοί έχουμε συνηθίσει αυτή τη συμπεριφορά των διωκτικών μηχανισμών και δε μας κάνει ιδιαίτερη εντύπωση…

Τώρα όμως, η εκδικητική μανία οξύνεται σε βαθμό παραλογισμού, με την κατά συρροή απόρριψη των αιτημάτων χορήγησης άδειας με αστείες κα προσχηματικές δικαιολογίες, παρότι πληρώ στο ακέραιο όλες τις κατά νόμου αντικειμενικές κα υποκειμενικές προϋποθέσεις  (και να φανταστεί κανείς πως μόλις λίγες μέρες πριν ο ίδιος ο Υπουργός Δικαιοσύνης είπε σε επιτροπή κρατουμένων των φυλακών Κέρκυρας πως όσοι πληρούν τα αντικειμενικά κριτήρια του νόμου παίρνουν όλοι άδεια χωρίς καμιά ΕΞΑΙΡΕΣΗ)! Έτσι, ενώ έχω εκτίσει το μισό της ονομαστικής ποινής (ενώ το δικαίωμα της άδεια χορηγείται στο 1/5!), ενώ δεν έχω τιμωρηθεί ποτέ πειθαρχικά και ενώ αποφυλακίζομαι σε μερικούς μήνες, στερούμε το νόμιμο δικαίωμα της άδειας.

Έσχατο κρούσμα αυθαιρεσίας είναι η απορριπτική εισήγηση του εισαγγελέα στο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών, στο οποίο έχω προσφύγει. Ο εισαγγελέας ψευδώς αναφέρει πως επί δύο μήνες πριν τη σύλληψη μου υπήρξα φυγόδικος. Αν χρησιμοποιεί τη λέξη κατά κυριολεξία, τότε ο εισαγγελέας ψεύδεται συνειδητά, καθώς ποτέ δεν υπήρξα φυγόδικος. Εάν απλώς κάνει λεκτικό ατόπημα και χρησιμοποιεί τη λέξη κατά προσέγγιση, τότε καταλήγει σε μια κενή περιεχομένου ταυτολογία: με κατηγορεί πως δεν είχα συλληφθεί πριν τη σύλληψη μου! Πέρα από τη σουρεαλιστική ταυτολογία, το λογικό άλμα αυτής της ακροβασίας καταλήγει στο εντελώς παράλογο σκεπτικό πως μόνο όσοι έχουν παραδοθεί στην αστυνομία δικαιούνται άδεια, αφού σχεδόν όλοι οι κρατούμενοι υπήρξαν ασύλληπτοι πριν τη σύλληψη τους! Προφανώς, ούτε όσοι έχουν συλληφθεί επ’ αυτοφώρω δικαιούνται άδειας, αφού απλούστατα συνελλήφθησαν παρά τη θέληση τους… Ο ύπνος της λογικής γεννά τερατώδη σκεπτικά!

Όσο για τη δεύτερη προσχηματική δικαιολογία, ο εισαγγελέας αναφέρει ένα διαβιβαστικό της αστυνομίας, που κατά την διάρκεια μεταγωγής μου στις φυλακές Διαβατών με χαρακτηρίζει ως «ύποπτο απόδρασης». Καλωσορίσατε στα άδυτα της μεταφυσικής! Η αυθαίρετη και χωρίς στοιχειώδες αιτιολογικό υποκειμενική κρίση ορισμένων γραφειοκρατών της αστυνομίας, υιοθετείται και καταπίνεται αμάσητη από τον εισαγγελέα, πράγμα που δεν προκύπτει από πουθενά (ούτε κατά την σύλληψη μου, ούτε κατά τις μεταγωγές μου, ούτε κατά την τετραετή κράτηση μου υπήρξε υποψία κίνησης που να συνηγορεί στο ελάχιστο στον χαρακτηρισμό μου ως ύποπτο απόδρασης). Οπότε έχουμε δύο εναλλακτικές: από τη μια το Συμβούλιο να λάβει υπόψη τα αδιάψευστα αντικειμενικά γεγονότα ή από την άλλη, αφού μυρίσουν τα δάχτυλά τους, να με κρίνουν ως «ύποπτο απόδρασης»., επειδή το λενε τ’ άστρα, τα ταρώ και το μαντείο των Δελφών (εν προκειμένω μία χούφτα γραφειοκρατών

Γνωρίζω πολύ καλά πως η ΔΗΜΟΣΙΑ, ΑΝΟΙΧΤΗ και ΕΠΩΝΥΜΗ αυτή τοποθέτηση μου ενδέχεται να δυσχεραίνει την θέση μου, αφού θα οξύνει την εκδικητική μανία των κουκουλοφόρων της νομιμότητας. Αυτό όμως, που πρωτίστως με απασχολεί είναι να μην απολέσω αυτό που προ πολλού έχει χάσει το καλοπληρωμένο ή κακοπληρωμένο υπηρετικό προσωπικό της αστικής τάξης : την προσωπική μου αξιοπρέπεια! Κι ας μάθουν οι θιασώτες της καμαρίλας, οι εθισμένοι στην εξουσιομανία, πως όποια ενδεχόμενα αντίποινα κι αν ακολουθήσουν, δε θα κάνω ούτε βήμα πίσω από την ενεργό συμμετοχή μου στο πολιτικό κίνημα της προλεταριακής αυτό- απελευθέρωσης. Μέσα κι έξω από τη φυλακή με ή χωρίς άδεια…

ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ «ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠ’ΤΑ ΚΕΛΙΑ» 98FM ΣΤΙΣ 29 Οκτώβρη 2011

98fm: Καλησπέρα σε όλους και όλες, είναι η εκπομπή του 98fm «Κραυγές απ΄τα κελιά», σήμερα Σάββατο 29 Οκτώβρη 2011 και έχουμε μαζί μας – τηλεφωνικώς βέβαια - τον Πολύκαρπο Γεωργιάδη σε μια συνέντευξη που θα μας δώσει από τις φυλακές της Κέρκυρας.

98fm: Γεια χαρά, Πολύκαρπε. Να κάνω μία εισήγηση. Να σου πω ότι μόλις διαπίστωσα ότι η προηγούμενη συνέντευξη που είχαμε κάνει  στο ραδιόφωνο του 98fm, ήταν στις 27 Οκτωβρίου του 2010. έχει περάσει ,δηλαδή, Ακριβώς ένας χρόνος από τότε.

Π.Γ.: Είναι επετειακά… Λοιπόν, να ξεκινήσουμε πρώτα απ’ όλα εκφράζοντας την «αλληλεγγύη» μας στον ιλεγκαλιστή αστυφύλακα της αντιτρομοκρατικής που συνελήφθη για την ληστεία στον ΟΠΑΠ.

98fm: Ναι

Π.Γ.: Kαι φυσικά δεν βγαίνουνε να δείξουνε τα μούτρα του στην τηλεόραση, όπως κάνουνε κάθε φορά όταν πιάνουνε έναν αναρχικό. Δεν μιλάνε για διασυνδέσεις της αστυνομίας με το οργανωμένο έγκλημα · δεν κάνουνε, όπως με το Σίμο, αυτή τη διαπόμπευση- ο Σίμος ο οποίος έχει αθωωθεί δύο φορές… Τέλος πάντων, το βλέπουμε. Λοιπόν, από τι να ξεκινήσουμε;

98fm:Λοιπόν, εγώ δεν ξέρω, εσύ κατ’ αρχήν τι θέλεις να μας πεις. Να ξεκινήσουμε από τα τελευταία γεγονότα;

Π.Γ.: Παρένθεση, τώρα που το θυμήθηκα, ο ίδιος ο αστυφύλακας της αντιτρομοκρατικής ήταν και στην επιχείρηση εξάρθρωσης της «Συνομωσίας Πυρήνων της Φωτιάς». Αυτός ο «άγιος» άνθρωπος.

Λοιπόν, να ξεκινήσουμε με τα τελευταία γεγονότα, με το αυτοαποκαλούμενο ΚΚΕ και τη στάση που κράτησε στην τελευταία απεργιακή συγκέντρωση.

98fm: Ναι

Π.Γ.: Δεν πρόκειται για μία σκοτεινή συνομωσία μεταξύ ΚΚΕ, κυβέρνησης κλπ. Αντίθετα η στάση του πηγάζει από τον ίδιο του ιστορικό και κοινωνικό ρόλο που παίζει το ΚΚΕ ιδίως από το 1974 μέχρι σήμερα. Από τον ίδιο το ρόλο του στον πολιτικό καταμερισμό εργασίας μέσα στην αστική δημοκρατία. Το αυτοαποκαλούμενο ΚΚΕ, είναι ένα πυροσβεστικό κόμμα το οποίο προσπαθεί να ελέγξει από τα αριστερά όλες τις κοινωνικές αντιδράσεις που τείνουν να γίνουν ανεξέλεγκτες. Από το 2009, που η κρίση ξέσπασε στην Ελλάδα, η κυβέρνηση χρειάστηκε δύο φορές να χρησιμοποιήσει δεκανίκια. Μία φορά χρησιμοποίησε το δεξί δεκανίκι, δηλαδή το Λάος – που ψήφισε το μνημόνιο- αλλά και την Μπακογιάννη, την Ε. Παπαδημητρίου και όλα αυτά τα νεοφιλελεύθερα ή ακροδεξιά δεκανίκια του καπιταλισμού. Την προηγούμενη Πέμπτη χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει και το αριστερό δεκανίκι, που είναι το αυτοαποκαλούμενο ΚΚΕ, το οποίο, ως παρακρατικός μηχανισμός, περιφρούρησε την αστική δημοκρατία, από την οποία επιχορηγείται κιόλας- είναι άξιος ο μισθός τους. Πέρυσι λέγαμε για τον Μπενετάτο, το δήμαρχο της Νίκαιας - τώρα δεν είναι νομίζω δήμαρχος - ο οποίος είχε αφήσει απλήρωτους τους εργαζόμενους του δήμου. Είχαν γίνει τότε εργατικές διαμαρτυρίες στις οποίες φυσικά το ΠΑΜΕ ποτέ δεν παρουσιάστηκε για να τις στηρίξει. Το ΚΚΕ είναι μία καπιταλιστική επιχείρηση μεσαίου μεγέθους, με δεκάδες χιλιάδες πωρωμένους πελάτες - τους ψηφοφόρους του- και κατέχει κάποιες επιχειρήσεις όπως τον 902 και την Τυποεκδοτική, στις οποίες ,τον τελευταίο καιρό, γίνανε πολλές απολύσεις. Φυσικά το ΠΑΜΕ ούτε τώρα πήγε να συμπαρασταθεί στους εργαζόμενους του 902 και της Τυποεκδοτικής. Αυτή η επιχείρηση, λοιπόν, έστησε μία χωρίς προηγούμενο προβοκάτσια στην απεργία της Πέμπτης, ωθώντας στην άμεση σύγκρουση με άλλους διαδηλωτές – δεν ήταν μόνο αναρχικοί, ήταν και Δεν Πληρώνω κ.α.- και συνεργάστηκαν αρμονικά με τα ΜΑΤ. Δημιούργησε μία πολεμική σύρραξη, για να διασφαλίσει , δήθεν, τον ειρηνικό χαρακτήρα της διαδήλωσης. Όπως  οι αμερικάνοι κάνουν ειρηνιστικούς βομβαρδισμούς για να διασφαλίσουν την ειρήνη στο Ιράκ. Δίνει μαθήματα, αυτή τη στιγμή το ΚΚΕ, αντι-ιστορικού υλισμού και σοσιαλιστικού σουρεαλισμού, προσπαθώντας να πείσει όλο τον κόσμο πως όλο το σύμπαν έχει συνωμοτήσει εναντίον του κόμματος αυτού, μπλέκοντας σε ένα κουβάρι μπάτσους, αναρχικούς, χρυσαυγίτες, καρατζαφερικούς, μυστικές υπηρεσίες- μόνο τα νεφελείμ δεν έμπλεξε. Λίγο πολύ αποκαλεί τους «κουκουλοφόρους» ασφαλίτες ενώ το ίδιο το ΚΚΕ εμπόδισε να συγκρουστούν μεταξύ τους οι «ασφαλίτες» με τα ΜΑΤ.

Αυτός ο ιστορικός ρόλος του αυτοαποκαλούμενου ΚΚΕ από το 74’ μέχρι σήμερα είναι ο ίδιος: είναι μία εφεδρεία του κεφαλαίου για να οριοθετεί την ταξική πάλη εντός των συστημικών πλαισίων. Πουλάει επαναστατική βιτρίνα, επαναστατική φρασεολογία χωρίς κανένα ουσιαστικό περιεχόμενο και κάθε μέρα υπογράφει μία καινούρια συνθήκη της Βάρκιζας. Ξεφτιλίζει τη μνήμη χιλιάδων κομμουνιστών που βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν, σκοτώθηκαν για το όραμα μιας αταξικής κοινωνίας. Πάνω κάτω το όραμα αυτών των χιλιάδων αγωνιστών ακόμα και σήμερα – όταν αναφέρομαι στο ΚΚΕ δεν αναφέρομαι στον απλό κόσμο, αναφέρομαι στον ειδικό κομματικό μηχανισμό του – κάθε μέρα υπογράφει και μία συνθήκη της Βάρκιζας και κάθε μέρα μας θυμίζει το «ούτε ψωμί, ούτε νερό στον Μιζέρια»- και είχανε και το θράσος να τον αποκαταστήσουνε πολιτικά, ευτυχώς όχι κομματικά, οπότε δεν θεωρείται ο Βελουχιώτης μέλος του ΚΚΕ. Όλοι αυτοί και σημερινοί αγωνιστές του αυτοαποκαλούμενου ΚΚΕ, θα πρέπει να απεγκλωβιστούν, όσο ακόμα είναι καιρός, από αυτόν τον κομματικό μηχανισμό και να θυμούνται κάποιους στίχους του Ρίτσου , ο οποίος ήταν ημιεπίσημος κομματικός ποιητής. Έλεγε , λοιπόν, ο Ρίτσος: «Όχι εγώ σύντροφε, αλλά η ζωή θα σε πει σύντροφο, Οι πράξεις θα σε πούνε σύντροφο, αν αξίζουν οι πράξεις σου»

Ποιες ήταν οι πράξεις των Παμιτών την προηγούμενη Πέμπτη; Μπορούνε να αποκαλούνται σύντροφοι αυτοί οι οπαδοί μιας καπιταλιστικής επιχείρησης που κάνει απολύσεις; Αυτοί οι οποίοι παίξανε το ρόλο του μπάτσου στην απεργιακή συγκέντρωση, με πλάτη στα ΜΑΤ και τα καδρόνια στους διαδηλωτές;

Μας έχει συνηθίσει, το αυτοαποκαλούμενο ΚΚΕ, μέσα στο ντελίριο του αντι-ιστορικού υλισμού να μιλάει συνέχεια για ασφαλίτες και πράκτορες, μυστικές υπηρεσίες κλπ. Σαφώς, ιστορικά αν το δούμε, μυστικές υπηρεσίες, υπήρχανε πάντα μέσα στα ανατρεπτικά κινήματα – θυμόμαστε και το COINTELPRO της Αμερικής, την πιάτσα Φοντάνα , τον εμπρησμό της σκάλας της Βαρκελώνης κτλ, κτλ. Θα πρέπει όμως να θυμηθούνε, εκεί στο ΚΚΕ, και την περίπτωση Μαλινόφσκι· ο οποίος ήτανε ο επικεφαλής των μπολσεβίκων στην τσαρική δούμα (των βουλευτών), θεωρούνταν μεγάλος επαναστάτης, και όταν ανοίχτηκαν τα αρχεία της τσαρικής οχράνα, τότε αποκαλύφθηκε πως ο Μαλινόφσκι ήταν πράκτορας της τσαρικής αστυνομίας. Οπότε, ας ψάξουνε πόσους Μαλινόφσκι έχουνε στους κόλπους τους – ή μήπως έχουνε γίνει ένα κόμμα «Μαλινόφσκι», ένας συλλογικός «Μαλινόφσκι» - και αν αυτός είναι ο ρόλος που παίζει αυτό το κόμμα σήμερα.

Αυτά, τέλος πάντων, για το αυτοαποκαλούμενο ΚΚΕ. Θα πρεπε να ντρέπονται πραγματικά.

98fm: Ναι. Τα λες νομίζω με αρκετές ιστορικές αναφορές. Μακάρι να άκουγε κάποιος κνίτης που σκέφτεται..

Π.Γ.: Και εμείς που έχουμε συγγενείς και παππούδες που αγωνίστηκαν γι’ αυτό το κόμμα, όσες διαφωνίες και αν έχουμε, αισθανόμαστε πολύ περίεργα. Και θα το συνδυάσω λίγο με την ειρωνική αναφορά μου στον αστυφύλακα της αντιτρομοκρατικής που συνελήφθη…. Μία άλλη είδηση που έπαιξε τον τελευταίο καιρό, ήταν η αποκάλυψη – πολύς κόσμος το γνώριζε εδώ και καιρό – ότι η επίθεση ενάντια στην Κων/να Κούνεβα προέρχεται, πράγματι, από την επιχείρηση στην οποία δούλευε-νομίζω την ΟΙΚΟΜΕΤ- σε συνεργασία με μπράβους της νύχτας, με νονούς της νύχτας, και με τη συγκάλυψη της αστυνομίας. Κανένας, πάλι, από αυτά τα ΜΜΕ, από αυτούς τους ίδιους που επικηρύξανε για 1εκ. ευρώ τον Σίμο Σεϊσίδη, τον Βασίλη Παλαιοκώστα, τον Επαναστατικό Αγώνα κτλ, που διαπομπεύσανε τη Φαίη Μάγιερ, που δείχνουν φωτογραφίες αναρχικών συλληφθέντων κτλ, και που με την παραμικρή αφορμή μιλάνε για  δήθεν διασυνδέσεις του αντιεξουσιαστικού χώρου με το οργανωμένο έγκλημα, πάλι λοιπόν, κανένας τους δεν μίλησε για τις διασυνδέσεις των πολιτικών, των επιχειρηματιών, των καπιταλιστών, της αστυνομίας και των δικαστικών λειτουργών με τη μαφία της νύχτας, με το οργανωμένο έγκλημα. Είναι οι μοναδικές διασυνδέσεις που έχουν αποδειχθεί, όχι σε επίπεδο σεναρίων, αλλά ακόμη και σε ποινικό επίπεδο. Αυτή τη στιγμή υπάρχουνε μέσα πάρα πολλοί αστυνομικοί, πάρα πολλοί επιχειρηματίες- καλά εντάξει, δεν υπάρχουν μέσα και πολλοί επιχειρηματίες, αλλά τέλος πάντων – για τους οποίους έχουν αποδειχθεί τέτοιες διασυνδέσεις – πολιτικός βέβαια κανένας. Φυσικά για αυτά δεν λένε τίποτα τα αστικά μέσα μαζικής εξαπάτησης. Αυτήν την είδηση για την Κούνεβα, δεν την έχει βγάλει, όπως συνηθίζεται, κανένα indymedia ή κανένα εναλλακτικό μέσο πληροφόρησης· την έχει βγάλει το Βήμα και μάλιστα συνεργάτης της αντιτρομοκρατικής που δουλεύει στο Βήμα – γνωστός φαλακρός παπαγάλος της αντιτρομοκρατικής. Τι άλλο… την εισαγωγή που ήθελα να κάνω για το ΠΑΜΕ την έκανα…

98fm: Για το Ρίτσο ήθελα να σε ρωτήσω που είπες ήταν ο «ημιεπίσημος»… Γιατί ημιεπίσημος και όχι ο επίσημος ποιητής τους;

Π.Γ.: εντάξει, δεν είχανε επίσημο ποιητή. Ο Ρίτσος ήταν ο ποιητής που προωθούνταν περισσότερο από τον κομματικό μηχανισμό του ΚΚΕ σε σχέση με άλλους ποιητές λίγο πολύ πιο ανεξέλεγκτους, όπως ήταν ο Βάρναλης ή ο Λουντέμης. Πιο πολύ προωθούσε το Ρίτσο που ήταν λίγο νομοταγής στην κομματική γραμμή. Αυτό φυσικά δεν μειώνει την ποιητική του αξία, μη λέμε και ότι θέλουμε.

Τώρα που το θυμήθηκα… να πούμε για τις παρελάσεις…

98fm: Ε ναι… δεν ξέρω αν τα μαθες… ειδικά στη Θεσσαλονίκη…

Π.Γ: Ναι τα μαθα. Είναι πραγματικά κατόρθωμα αυτής της κυβέρνησης το πώς έχει καταφέρει να κάνει ολόκληρα τα γήπεδα και ολόκληρες τις παρελάσεις, ολόκληρη την Ελλάδα εν τέλει, την έχει κάνει μία τεράστια διαδήλωση. Και περιμένω και σήμερα και αύριο στα γήπεδα, να πολιτικοποιηθεί παραπάνω το ζήτημα σε σχέση με την προηγούμενη εβδομάδα, όπου δείξανε και μια αμηχανία. Βάλανε τους διαιτητές να διακόπτουν τα ματς κτλ. Αυτό που έγινε χθες με τις παρελάσεις ήτανε πραγματικά καταπληκτικό, δεν το περίμενα με τίποτα.

98fm: Ναι πολλοί δεν το περιμένανε…

Π.Γ.: Και μου κάνει εντύπωση και η αμηχανία του ΚΚΕ, που μιλάει προς τον ελληνικό λαό και λέει «να χετε το νου σας σε προβοκάτσιες»… για άλλη μια φορά. Πάντως, από το 2008 μέχρι σήμερα, έχει ανάψει ένας κύκλος ταξικής πάλης, η οποία θέλει μία σπίθα για να γίνει ανεξέλεγκτη. Μπορούμε να μιλάμε πλέον για ένα παγκόσμιο ταξικό πόλεμο, ο οποίος ολοένα και γίνεται πιο ανεξέλεγκτος. Δηλαδή, ξεκινώντας από την λεγόμενη Αραβική Άνοιξη – που είναι και το πιο σημαντικό νομίζω – όπου χθες ο ΓΑΠ βρισκόταν στην Κρήτη , σε συνέδριο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για την Αραβική Άνοιξη και για το πόσο μεγάλη ελπίδα αποτελεί για την ανθρωπότητα. Φυσικά δεν μας λέει τις σχέσεις της οικογένειας του με τον Καντάφι, ούτε μας λέει ότι ο Μπεν-Αλί και ο Μουμπάρακ, ήταν μέλη της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και διαγραφήκανε από αυτή με το που ξεκινήσανε οι εξεγέρσεις. Πρέπει να έχουμε υπόψη μας – επειδή πάνε να διαστρεβλώσουνε τα γεγονότα – ότι η Αραβική Άνοιξη δεν ήταν μία απλή εξέγερση που ζητούσε δημοκρατία. Ήταν αποτέλεσμα αυτού του παγκόσμιου ταξικού πολέμου, ο οποίος δεν δημιουργήθηκε το 2008. Οι κρίσεις δεν δημιουργούνε τον ταξικό πόλεμο. Οι κρίσεις απλώς τον εμβαθύνουν, επιταχύνουν τις εξελίξεις και σε περίοδο κρίσης έχουμε αυτό που λέμε, «πύκνωση του ιστορικού χρόνου». Η Αραβική Άνοιξη δεν ξεκίνησε με αίτημα την αστική δημοκρατία. Ο ρόλος που έχουν παίξει οι αραβικές χώρες στον καταμερισμό της εργασίας μέσα στον καπιταλισμό, ήταν ένας συγκεκριμένος ρόλος. Η Αίγυπτος ήτανε στη σφαίρα επιρροής της Αμερικής, η Τυνησία στη σφαίρα επιρροής της Γαλλίας, η Λιβύη της Ιταλίας κτλ. Η Αραβική Άνοιξη, ουσιαστικά ξεκίνησε από την Αλγερία όταν προσπαθήσανε να ανεβάσουνε τις τιμές των προϊόντων. Τότε ξεκίνησε η αλγερινή εξέγερση και αμέσως η κυβέρνηση της Αλγερίας, φοβούμενη τις ταραχές, πήρε πίσω τις αυξήσεις των τιμών. Αμέσως ξεκίνησε η εξέγερση στην Τυνησία. Δηλαδή οι εξεγέρσεις ξεκινήσανε ως food riots, όπως ήταν οι εξεγέρσεις για το ψωμί τον 18^ο αιώνα στην Αγγλία, ως ταραχές για το φαγητό. Ήταν ζήτημα καθαρά ταξικής πάλης και όχι πολιτικής πάλης για την αστική δημοκρατία. Και στην Τυνησία, με το ίδιο αίτημα κατέβηκαν αρχικά οι διαδηλωτές εναντίον της κυβέρνησης Μπεν Αλί και η εξέγερση ξεκίνησε όταν ο Μοχάμεντ Μπουαζίζι αυτοπυρπολήθηκε. Ο Μοχάμεντ Μπουαζίζι ήταν μικροπωλητής και αυτοπυρπολήθηκε επειδή δεν του ανανεώνανε την άδεια που είχε. Φυσικά αυτή η ταξική πάλη διαστρεβλώθηκε σε μεγάλο βαθμό. Το προλεταριάτο των αραβικών χωρών ζει με κάποιες αυταπάτες και  είναι απόλυτα φυσιολογικές σε αυτή τη φάση που βρίσκονται οι αραβικές χώρες. Είχανε σκληρά δικτατορικά καθεστώτα και βλέπουνε την αστική δημοκρατία ως πανάκεια. Αυτή τη στιγμή τρία δικτατορικά καθεστώτα υποτίθεται ότι έπεσαν. Η κατάσταση πηγαίνει ομαλά μόνο στην Τυνησία – που γίνανε εκλογές τις τελευταίες μέρες και πρώτο κόμμα βγήκαν μετριοπαθείς μουσουλμάνοι που θα συγκυβερνήσουν μάλλον με την αριστερά. Στην Αίγυπτο έχουμε μία επανεκκίνηση της εξέγερσης από διαδηλωτές οι οποίοι ζητάνε την επιτάχυνση της διαδικασίας αστικοδημοκρατικοποίησης – γιατί τώρα η Αίγυπτος ως μεταβατικό στάδιο έχει στρατιωτική χούντα – και στην Λιβύη, ουσιαστικά έχει εγκαθιδρυθεί ένα δυτικόφιλο καθεστώς που δεν νομίζω να εκφράζει, με κανένα τρόπο, τους πόθους των εξεγερμένων. Μαζί με την Αραβική Άνοιξη έχουμε και άλλες ταραχές, σ΄ αυτόν τον παγκόσμιο ταξικό πόλεμο. Έχουμε, τώρα τελευταία, το κίνημα Occupy Wall street, το οποίο όπως και το κίνημα των αγανακτισμένων, είναι αντιφατικό κίνημα, το οποίο όμως εκφράζει παράλληλα τις αντιφάσεις ολόκληρης της κοινωνίας. Πριν από τρεις – τέσσερις μέρες δημιουργήθηκαν ταραχές, με 90 συλλήψεις στην Καλιφόρνια, στα πλαίσια αυτού του κινήματος. Όπως επίσης ταραχές στη Ρώμη, ταραχές στη Χιλή εναντίον τις κυβέρνησης Πινέρα, ο οποίος είναι ένας νεοφιλελεύθερος πολιτικός και επιχειρηματίας. Είναι ενδιαφέρον ότι η Χιλή βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε φάση ανάπτυξης, δεν βρίσκεται σε φάση κρίσης όπως οι άλλες χώρες. Παρόλα αυτά έχουμε μία τεράστια κινητοποίηση , μία τεράστια εξέγερση μαθητών, φοιτητών, εργαζομένων, ιθαγενών και οικολόγων – υπάρχουνε πολλοί οικολογικοί αγώνες εκεί, κυρίως στην Παταγονία. Όπως και την λεγόμενη Τσαβική Άνοιξη στην Αγγλία. «Τσαβική» όχι από τον Τσάβες· «τσαβική» από τη λέξη «τσαβό», που χρησιμοποιούμε και εδώ στην Ελλάδα, που προέρχεται από τη λέξη των Ρομά και σημαίνει «το παιδί». Στην Αγγλία «τσαβά» λένε τα παιδιά της εργατικής τάξης που φοράνε φόρμες, αθλητικά παπούτσια κτλ. Η μεγάλη εξέγερση που ξεκίνησε τον Αύγουστο, αποκαλέστηκε έτσι Τσαβική Άνοιξη. Σε αυτή τη φάση της πύκνωσης του ιστορικού χρόνου, θα ζήσουμε πολλά τέτοια. Το ζήτημα είναι να εκβαθυνθεί αυτός ο παγκόσμιος ταξικός πόλεμος και αυτό θα γίνει μόνο με τη δημιουργία ενός επαναστατικού κινήματος, με στόχο. Γιατί η ταξική πάλη δεν είναι επαναστατική σόνι και καλά. Πολλές φορές μπορεί να αφομοιωθεί,  εντός των κυρίαρχων κοινωνικών σχέσεων.

98fm: Μάλιστα. Δεν ξέρω αν θες να συνεχίσεις…

Π.Γ.: Όχι πες μου.

98fm: Εχθές ,κατά τύχη, έβλεπα μια ανταπόκριση που είχε ένα τηλεοπτικό κανάλι για τη Γερμανία. Ήταν πρώτη φορά που έβλεπα ανταπόκριση από μια πλατεία στην Γερμανία που είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται εξίσου κόσμος. Παρουσίαζε, βέβαια, ότι οι αιτίες είναι η ανεργία, μειώσεις μισθών κλπ· ο κόσμος αυτός, όμως, που συγκεντρώνεται δεν βάζει αυτά τα αιτήματα. Δεν βάζει, ουσιαστικά, αιτήματα. Αυτό που βάζει είναι η αυτοογράνωση, πράγματα που βάζουμε, τώρα, και μείς εδώ. Δηλαδή, για τη Γερμανία ειδικά, δεν το περίμενα.

Π.Γ.: Λοιπόν τώρα που το είπες αυτό, έχω εδώ ένα άρθρο από τους New York Times αυτό λέγεται: « Οι πολίτες κατεβαίνουν στο δρόμο, όχι στη κάλπη ». Θα σου διαβάσω ένα απόσπασμα που έχω σημειωμένο εδώ πέρα και είναι ενδεικτικό αυτού του παγκόσμιου ταξικού πολέμου. Λοιπόν γράφει ένας Nicolas Koulis:

« - Εκατοντάδες χιλιάδες απογοητευμένοι Ινδοί επευφημούν έναν ακτιβιστή αγροκήπιου που κατέβηκε σε απεργία πείνας.

-Το Ισραήλ συγκλονίζεται από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις στην ιστορία του.

- Εξαγριωμένοι νέοι άνθρωποι καταλαμβάνουν δημόσιες πλατείες στην Ισπανία και στην Ελλάδα. Τα παράπονά τους ποικίλουν από την διαφθορά μέχρι την έλλειψη φθηνής στέγης και την ανεργία.

-Από την Νότια Ασία έως την καρδία της Ευρώπης και τώρα μέχρι και τη Wall Street, οι διαδηλωτές αυτοί μοιράζονται και κάτι ακόμα: την καχυποψία ή και την περιφρόνηση για την παραδοσιακή δημοκρατική πολιτική διαδικασία.»

«Είμαστε η πρώτη γενιά που θεωρεί ότι η ψήφος είναι άνευ αξίας» λέει η Martina Solanas μια 27χρονη άνεργη δημοσιογράφος ηλεκτρονικών μέσων από την Ισπανία. Και παρακάτω: «Αυτές οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας σε δημοκρατικά καθεστώτα δεν διαφέρουν πολύ από εκείνες που κλόνισαν φέτος τα απολυταρχικά καθεστώτα ανατρέποντας μακρόβιους ηγέτες στην Τυνησία, την Αίγυπτο και στη Λιβύη» και λίγο παρακάτω λέει ότι «στην Ινδία όταν έκανε απεργία πείνας ο 74χρονος ακτιβιστής An Ahazari , κατέβηκαν στους δρόμους χιλιάδες νέοι υποστηρικτές του και υποχρέωσαν το κοινοβούλιο να υποχωρήσει σε ορισμένες από τις βασικές του αξιώσεις σχετικά με ένα μέτρο κατά της διαφθοράς. Πολλοί αντίπαλοι θεώρησαν αυτή τη τακτική ως αντιδημοκρατικό εκβιασμό.» Αυτό νομίζω  το άρθρο προέρχεται από μία Αμερικάνικη εφημερίδα συντηρητική - νομίζω ότι είναι πολύ ενδεικτικό και για αυτό που έλεγες, για την απαξίωση της ψήφου, την απαξίωση των αστικοδημοκρατικών διαδικασιών από τους εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές σε όλο τον κόσμο και είναι ενδεικτικό αυτού του παγκόσμιου ταξικού πολέμου που μαίνεται αυτή τη στιγμή. Αλλά Επαναλαμβάνω  το ζήτημα τώρα είναι αυτός ο πόλεμος ο οποίος είναι υπαρκτός και δεν ξεκινάει από συνθήματα αλλά από την ιδία την πραγματικότητα από την ίδια τη δύσκολη υλική ζωή εκατοντάδων εκατομμυρίων - όχι χιλιάδων -σε όλον τον κόσμο. Αυτή τη στιγμή ένα εκατομμύριο άνθρωποι υποσιτίζονται: αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα υπάρχει ανεργία 16,5% στην Ισπανία 21,5%,..

98fm: Τα επίσημα στοιχεία είναι αυτά. Να μην μιλήσουμε για τα ανεπίσημα..

Π.Γ.: Τα επίσημα. Στην Αμερική την πρωτεύουσα του καπιταλισμού, 46 εκατομμύρια άνθρωποι τρέφονται με κουπόνια  συσσιτίου.: 50 εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουνε καθόλου μα καθόλου ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Στην Αμερική! Στην πρωτεύουσα του καπιταλισμού! Το ζήτημα είναι φυσικά εάν υπάρχει αυτή τη στιγμή ένα ισχυρά συγκροτημένο επαναστατικό κίνημα, ώστε να δημιουργήσει διεργασίες επαναστατικής κρίσης και όχι απλής ταξικής πάλης, να μετατρέψει αυτή την ταξική πάλη σε επαναστατική κρίση.  Προς στιγμή αυτό δεν φαίνεται. Νομίζω όμως ότι βρίσκεται σε διαδικασία συγκρότησης όμως και γιατί δεν φαίνεται? Θα περάσω στον Σλαβόι Ζιζεκ ο οποίος σε διαδήλωση του κινήματος Οccupy Wall Street στην Νέα Υόρκη, είπε ότι: «Η ιδεολογία ασκεί αυτή τη στιγμή τόσο μεγάλη εξουσία, τόσο μεγάλη υλική δύναμη που έχει πείσει όλο τον κόσμο ότι δεν μπορούν να υπάρξουν εναλλακτικές λύσεις σε αυτόν τον κόσμο». Και ταυτόχρονα ο κόσμος πείθεται ότι είναι πιο εφικτό το να καταστραφεί ο κόσμος. Έχουν βγει ένα σωρό ταινίες για αυτό το θέμα-πάρα το ότι μπορεί να υπάρξει μια εναλλακτική λύση σε αυτό τον κόσμο. Έχουμε και μια ιστορία εντός του επαναστατικού κινήματος όπου βλέπει την ύπαρξη του αυτοαναφορικά. Υπάρχουμε δηλαδή εντός των κυρίαρχων κοινωνικών  σχέσεων, δεν αμφισβητούμε την ύπαρξη τους αλλά αντιδραστικά ως προς αυτές. Από αυτή την υλική δύναμη που ασκεί η ιδεολογία θα έπρεπε να ξεφύγουμε και εμείς. Βρισκόμαστε σε διαδικασία και δεν το έχουμε καταφέρει σε ολοκληρωτικό βαθμό ακόμα. Δεν ξέρω έχεις κάποια άλλη ερώτηση?

98fm: Επ’ αυτών δεν έχω κάποια άλλη ερώτηση, όχι. Αυτό όμως που παρατηρώ τώρα τελευταία είναι πως τα ΜΜΕ γίνονται ακόμη πιο φασιστικά. Δηλαδή είχα παρατηρήσει ότι ενώ στην αρχή είχαν προσπαθήσει να πλησιάσουν κάπως αυτόν τον κόσμο που έβγαινε στις πλατείες – στο Σύνταγμα κλπ- και να πάρουνε το μέρος τους-ήταν και αυτοί δηλαδή κατά κάποιο τρόπο αγανακτισμένοι με όλα τα νομοσχέδια που βγαίνανε με το μνημόνιο κλπ- σιγά σιγά αρχίζουν και παίρνουν μια τέτοια συντηρητική στάση –προς άμυνα της κυβέρνησης που είναι εκπληκτική. Εκδηλώνουν δηλαδή όλο και περισσότερο αυτόν τον αυταρχικό φιλοκυβερνητικό τους χαρακτήρα, προσπαθώντας να πείσουνε τον κόσμο ότι δεν υπάρχουνε εναλλακτικές λύσεις. Και σε αυτό όλο και περισσότερο χάνουνε- γιατί ο κόσμος σήμερα όσο ποτέ άλλοτε-έχει διαψεύσει την εγκυρότητα της εξουσίας και όλων των κομμάτων δηλαδή που απαρτίζουν το κοινοβούλιο. Και αυτό το βλέπουμε και εδώ  και στην Ευρώπη. Εντωμεταξύ και οι Ευρωπαίοι και οι Έλληνες πιστεύω έχουν καταλάβει ότι το ζήτημα είναι και πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο και κατά κάποιο τρόπο περιμένει ο ένας από τον άλλον. Καταλαβαίνουμε δηλαδή ότι μόνο συλλογικά μπορεί να ανατραπεί, αυτό το καθεστώς και να οδηγηθούμε σε μία άλλη μορφή πια οικονομίας η οποία θα είναι μια μορφή που θα ξεκινάει από τα κάτω- απ’ τις πραγματικές ανάγκες που θα βάλει σε κρίση τον πολιτισμό και θα δημιουργήσει καινούργιες δομές έτσι- έξω βέβαια απ΄ τα πολιτικά κόμματα και όλα αυτά. Γιατί όσο αφορά και το ΚΚΕ ο ίδιος ο απλός ο κόσμος το έκρινε. Διαβάζουμε καθημερινά την κατακραυγή αυτού του κόσμου που κατάλαβε ότι το ΚΚΕ στάθηκε εκεί μπάστακας να περιφρουρήσει το κοινοβούλιο. Αυτό… Και τώρα με τις παρελάσεις, δηλαδή εχθές  που δεν είχε προγραμματιστεί να γίνει κάτι για τις παρελάσεις που δεν ήταν αναμενόμενο.

Π.Γ.: Ναι σχετικά με τα ΜΜΕ είναι χαρακτηριστική και η στάση τους με τις παρελάσεις εχθές-άλλα δείχνουν στην εικόνα. Τολμούσαν δηλαδή και μιλούσαν για μερικούς δεκάδες διαδηλωτές φορτώνοντας τα όλα στον Σύριζα – τον έχουνε κάνει τον Σύριζα…άμα είχε τόσους οπαδούς θα ήτανε κυβέρνηση ο Σύριζα σήμερα - και  μιλούν για μερικές δεκάδες διαδηλωτές την ώρα που στο πλάνο δείχνουνε ότι οι διαδηλωτές είναι δεκάδες χιλιάδες. Πήρανε θέση-όλο το πολιτικό σύστημα - εναντίον των διαδηλωτών- και εχθές στις παρελάσεις και στα επεισόδια με το ΠΑΜΕ. Πήραν θέση υπέρ του ΠΑΜΕ και υπέρ της κυβέρνησης και του Παπούλια. Όλο το κομματικό σύστημα, όλος αυτός ο συρφετός όλα τα χουντοκάναλα δεν πείθουνε κανέναν πλέον ούτε τους ίδιους τους τηλεθεατές τους. Και επιπλέον έχουμε  και άλλες  μορφές ενημέρωσης για τον κόσμο- αυτό το διαδίκτυο έχει κάνει τελικά μεγάλη δουλεία- παρότι όπως λέγαμε ήταν ανακάλυψη του αμερικάνικου στρατού, έχει κάνει μεγάλη δουλεία.

98fm: Να παραχωρήσω λίγο τη θέση σε ένα άλλο σύντροφο που θέλει να σου μιλήσει..

Π.Γ.: Ναι ναι..

98fm: Καλησπέρα Πόλυ.

Π.Γ. Καλησπέρα

98fm: . Κουράγιο, και χαιρετίσματα και μηνύματα αλληλεγγύης

Π.Γ: Τα κουράγια υπάρχουν.

98fm: Δύο ερωτήσεις

Π.Γ. Ναι ναι

98fm: Για τους έλληνες αγανακτισμένους, αν το κίνημα και γιατί δεν προχωράει αλλά και τη σχέση του με το ευρύτερο ανταγωνιστικό κίνημα – και μια άλλη ερώτηση, για την διαφοροποίηση μεταξύ εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος και ταξικής πάλης, γιατί οι περισσότεροι βλέπουμε να καίνε γερμανικές σημαίες λένε έξω το 3^ο Ράιχ κλπ και δεν υπογραμμίζουν τόσο την ταξική πάλη, την καπιταλιστική ελίτ που διαχειρίζεται τέλος πάντων τα πράγματα κλπ. Αυτά τα δύο, ευχαριστώ.

Π.Γ.: Η δεύτερη ερώτηση νομίζω εμπεριέχεται στην πρώτη

98fm Ναι ευχαριστώ.  Χαιρετίσματα από μένα.

Π.Γ.: Αυτό το κίνημα των αγανακτισμένων είναι ένα κίνημα πολύ αντιφατικό. Εκφράζει όμως τις αντιφάσεις της ίδιας της κοινωνίας. Τόσο καιρό λέμε να σηκωθεί η κοινωνία από τον καναπέ και να κατέβει στους δρόμους. Ε αυτή τη στιγμή κατέβηκε από τον καναπέ, βγήκε στους δρόμους αλλά μην περιμένουμε από τη μία στιγμή στην άλλη να γίνουν επαναστάτες. Σηκώθηκαν από τον καναπέ αλλά κατέβηκαν στους δρόμους με τον καναπέ σφηνωμένο στο μυαλό τους. Αυτό είναι φυσιολογικό. Τέτοιες αντιφάσεις θα τις δούμε. Τώρα η ταξική πάλη μπορεί να μιλάει με πολλές και διάφορες γλώσσες. Η ταξική πάλη έχει μιλήσει και με τη γλώσσα της θρησκείας, έχει μιλήσει και με τη γλώσσα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Πολλές φορές θα εμφανίζεται και με αυτή τη μορφή και με πατριωτική μορφή. Αυτό δεν πρέπει αναγκαστικά να το δαιμονοποιήσουμε και να το βαφτίσουμε έτσι άκριτα εθνικισμό. Οι περισσότεροι που κατεβαίνουν στους δρόμους οι περισσότεροι που διαδηλώνουν έχουνε στο μυαλό τους μια λύση εντός των κυρίαρχων κοινωνικών σχέσεων. Το ζήτημα είναι περισσότερο δικό μας παρά δικό τους: εάν αυτοί που κατεβαίνουνε στους δρόμους βλέπουνε – η όχι- μια διαφορετική συγκροτημένη πρόταση και ένα διαφορετικό συγκροτημένο οργανωμένο κίνημα το οποίο θα δημιουργήσει και θα θέσει με διαφορετικούς όρους αντικαθεστωτικό ζήτημα- όχι μέσα από ένα λεκτικό μαξιμαλισμό- αλλά στην πράξη. Πιστεύω δηλαδή ότι είναι περισσότερο δικό μας το θέμα της συγκρότησης ενός επαναστατικό κινήματος που θα ξεφύγει από αυτό το λεκτικό μαξιμαλισμό. Δεν αρκεί να φωνάζεις «κάτω το κράτος» πρέπει να δημιουργείς και τις προϋποθέσεις που θα το καταστρέψουνε. Δεν αρκεί να φωνάζεις « να καεί το μπουρδέλο η Βουλή» πρέπει να χτίσεις κάτι στα ερείπια.

98fm: Εννοείς δηλαδή να έχουμε κάποιες συγκεκριμένες προτάσεις που θα υπάρξουν ας πούμε αμέσως μετά την καταστροφή?

Π.Γ.: Δεν μπορούμε να μιλάμε με όρους ρώσικου νιχιλισμού του 19^ου αιώνα, ότι εμείς δεν ασχολούμαστε με το τι θα δημιουργηθεί μετά την καταστροφή, αυτό είναι ζήτημα των επόμενων γενεών. Δεν μπορούμε να μιλάμε πλέον με τέτοιους όρους. Η καταστροφή και η δημιουργία είναι δύο όροι που συμπλέκονται διαλεκτικά.

98fm: Να πω κάτι πάνω σε αυτό..

Π.Γ. Ναι

98fm: Θέλω να πω ότι έχουμε εδώ και αρκετά χρόνια- όχι μόνο τώρα αν και τώρα πολλαπλασιάζονται- πολλά αυτοοργανωμένα εγχειρήματα σαν χώρος. Ήδη δηλαδή εμείς ζούμε αυτές τις προτάσεις έστω και μεμονωμένα. Δεν θέλει δηλαδή και πολύ για να κάνουμε κάποιο σχέδιο που θα το προτείνουμε στον κόσμο. Αυτό το είδα προσωπικά ως μια μεγάλη έλλειψη του αναρχικού- αντιεξουσιαστικόυ χώρου να μπει εξ’αρχής στην πλατεία στο Σύνταγμα και να το βάλει και να είναι εκεί σταθερά. Να βάζει δηλαδή αυτές τις προτάσεις απ’ την αρχή και να συγκρουόταν με άλλους που διαφωνούσανε.

Π.Γ.: Το ζήτημα είναι οι προτάσεις αυτές οι οποίες υπάρχουνε να κοινωνικοποιηθούνε. Να μην γίνουνε δηλαδή μια διαφορετική στάση ζωής εντός των κυρίαρχων κοινωνικών σχέσεων. Οι προτάσεις υπάρχουνε και καλά κάνουν και υπάρχουνε. Άλλωστε το καινούργιο μέσα στο παλιό δημιουργείται: αυτή είναι η διαλεκτική της δημιουργίας. Αυτές οι προτάσεις υπάρχουνε και καλά κάνουν και υπάρχουνε. Το ζήτημα είναι να κοινωνικοποιηθούν να γίνουν ευρύτερες. Αυτό δεν γίνεται φυσικά με μια απόφαση, αυτό θέλει πολύ δουλεία. Πολύ δουλεία η οποία έχει αρχίσει να δημιουργείται. Βρισκόμαστε δηλαδή σε μια διαδικασία δημιουργίας/ συγκρότησης ενός τέτοιου κινήματος. Τι θα βγει αυτό θα το δούμε και στην εξέλιξη της ταξικής πάλης.

98fm: Από τη μία, όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ προσωπικά υπάρχουνε αυτές οι γενικευμένες συγκεντρώσεις- συνήθως στο Σύνταγμα- και ειδικά όταν έχουμε κάποιες λήψεις που θα ψηφιστεί κάποιο άλλο νομοσχέδιο επί του Μνημονίου: Εκεί εμφανίζονται και διάφορες αντικρουόμενες δυνάμεις όπως τώρα το ΠΑΜΕ κλπ. Από την άλλη υπάρχουν και οι ήδη καταμερισμένες ας το πούμε έτσι, συνελεύσεις γειτονίας που αρχίζουν όλο και ευρύνονται. Αυτές περικλείουν μέσα πολλά άλλα - όπως πράματα που είδαμε τώρα στις παρελάσεις – που δεν τα περιμέναμε- ενστάσεις, «Δεν πληρώνω» για διάφορα χαράτσια που έχουν έρθει και έρχονται ( με τη ΔΕΗ , τα ακίνητα), υπάρχει δηλαδή πολύς κόσμος που δεν τα πληρώνει αυτά. Έχουμε δηλαδή αυτό το μαζικό που γίνεται γιατί δυστυχώς υπάρχει το πρόβλημα ότι πρέπει να περιμένουμε μια γενική απεργία που να επέλθει από τη ΓΣΕΕ ή από την ΑΔΕΔΥ για να κατέβει χιλιάδες κόσμος στον δρόμο. Και από την άλλη έχουμε αυτό της συνοικίας που σε αρκετές συνοικίες- όχι σε όλες ακόμη- έχει δημιουργηθεί μια μόνιμη ας το πούμε λαϊκή συνέλευση. Και εκεί δηλαδή υστερούμαστε πάλι προτάσεων.

Μετά το άλλο που παρατήρησα ήταν ότι κάποιες προτάσεις που βάλανε κάποιοι- ίσως αριστεροί- από την πλατεία Συντάγματος μετέπειτα τις πήρε και τις οικειοποιήθηκε η κυβέρνηση- κάτι δήθεν ελέγχους για τους φοροφυγάδες. Αυτές δηλαδή ήταν αρχικές προτάσεις κάποιων αριστερών.

Π.Γ.: Εδώ τώρα μιλάμε για την αριστερά του κεφαλαίου. Αυτές οι προτάσεις δηλαδή γίνονται εντός των κυρίαρχων ταξικών σχέσεων. Ουσιαστικά μιλάμε για βαλβίδα αποσυμπίεσης – είναι προτάσεις που λειτουργούν σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης. Σε αυτά τα κινήματα θα συγκρουστούνε δύο τάσεις και το ζήτημα είναι ποία τάση από τις δύο θα επικρατήσει. Αυτή τη στιγμή υπάρχει η τάση που ζητάει λύσεις εντός των σημερινών κοινωνικών σχέσεων, εντός του καπιταλισμού. Θέλει έναν πιο ανθρώπινο καπιταλισμό, πιο κεϊνσιανό. Φυσικά δεν υπάρχουν οι όροι για να γίνει ο καπιταλισμός πιο κεϊνσιανός. Υπάρχει ζήτημα δημοσίων δαπανών  - ζήτημα εθνικών χρεών δεν υπάρχουν οι όροι για να γίνει τώρα ο καπιταλισμός πιο κεινσιανικός. Αυτή είναι τέλος πάντων η αριστερά του κεφαλαίου. Η δεύτερη τάση είναι αυτή που ζητάει λύσεις κόντρα στις κυρίαρχες κοινωνικές σχέσεις. Σε αντίθεση με αυτές και πρόκειται για πραγματικά επαναστατική τάση. Το ζήτημα είναι η δεύτερη τάση να διευρυνθεί. Στο εσωτερικό του κινήματος θα γίνει αυτός ο πόλεμος –ας το πούμε εμφύλιο πόλεμο – και θα επικρατήσει τελικά αυτός που θα είναι πιο οργανωμένος. Και σε κατάσταση επαναστατικής κρίσης. Μπορεί να φαίνεται λίγο τρελό να μιλάμε σήμερα για κατάσταση επαναστατικής κρίσης αλλά όπως βλέπουμε η κατάσταση αλλάζει από μέρα σε μέρα. Δεν ξέρουμε τι θα ζήσουμε σε ένα χρόνο, σε δύο χρόνια σε τρία χρόνια. Η κρίση ολοένα και βαθαίνει. Η μοναδική λύση που έχει σήμερα ο καπιταλισμός είναι η κινεζοποιήση του προλεταριάτου σε παγκόσμια κλίμακα.

Κινεζοποιήση του προλεταριάτου σημαίνει αναπόφευκτη όξυνση του κοινωνικού και ταξικού ανταγωνισμού. Όσο βαθαίνει η κρίση θα βαθαίνει και η ταξική πάλη. Οπότε δεν ξέρουμε τι όροι θα δημιουργηθούνε σε μερικά χρόνια. Δεν ξέρουμε τι όροι θα δημιουργηθούνε σε μερικές μέρες. Μπορεί να φαίνεται λίγο ουτοπικό να μιλάμε για επαναστατική κρίση σήμερα, αλλά δεν ξέρουμε τι θα γίνει ας μην το παίζουμε μελλοντολόγοι. Πάντως σε κατάσταση επαναστατικής κρίσης κάποια αντιφατικά κοινωνικά στρώματα εύκολα μπορούν να έρθουν σε μια επαναστατική κατεύθυνση. Ιστορικά αν το δούμε πάντα αυτό συνέβαινε. Όταν έγινε η άνοιξη της Πράγας για παράδειγμα στην Τσεχοσλοβακία, πολεμούσανε για σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Οι λαϊκές εξεγέρσεις δηλαδή πάντοτε γινόντουσαν μέσα στα πλαίσια του υπάρχοντος κοινωνικού συστήματος. Ο κόσμος δύσκολα φαντάζεται ένα άλλο τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας. Δύσκολα τον φαντάζεται αλλά αναπόφευκτα μερικές φορές δημιουργείται αυτός ο τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας. Εμείς σήμερα μετά την τρελή αποτυχία του μπολσεβικισμού, μπορούμε να μιλάμε για μια εμβάθυνση του αναρχικού προτάγματος η οποία κατά τη γνώμη μου είναι η κομμουνιστικοποίηση. Όταν λέμε κομμουνιστικοποίηση, δεν μιλάμε για κατασκευή κομμουνισμού. Μιλάμε για την επινοητική δημιουργική ικανότητα του προλεταριάτου να δημιουργήσει κομμουνιστικές κοινωνικές σχέσεις. Αυτό ο αντιεξουσιαστικός κομμουνισμός είναι ο κομμουνισμός από τα κάτω, ο αναρχικός κομμουνισμός ο οποίος δημιουργείται από τα κάτω. Δεν προσπαθεί να επιβληθεί από τα πάνω όπως έγινε με το μπολσεβικισμό. Νομίζω ότι είναι η μοναδική εναλλακτική πρόταση που μπορεί να υπάρξει σε σύγκρουση με τις υπάρχουσες κοινωνικές σχέσεις. Η λέξη «ποίηση» στα αρχαία ελληνικά είναι ακριβώς αυτή η επινοητική δημιουργική ικανότητα, η δραστηριότητα. Όποτε βρίσκω αυτόν τον όρο πάρα πολύ επιτυχημένο, αν και με τον αγγλικό όρο δεν μπορούμε να δούμε τη λέξη σε όλο της το μεγαλείο. Νομίζω ότι αυτή η κομμουνιστικοποίηση είναι η εμβάθυνση του αναρχικού προτάγματος πέρα από το λεκτικό μαξιμαλισμό που υπήρχε μέχρι σήμερα. Γιατί το επαναλαμβάνω δεν αρκεί να φωνάζεις «κάτω το κράτος» πρέπει να δημιουργήσεις και τους όρους και τις προϋποθέσεις για να το καταστρέψεις. Αυτά.

98fm: Τώρα βέβαια είναι σωστό να προσπαθούμε να προβλέπουμε και λίγο τα γεγονότα. Αυτοί να μην ξεχνάμε έχουν και τα όπλα στα χέρια τους, έτσι?. Να αναφέρω το γεγονός, πρέπει να το έχεις μάθει, με την 48ωρη απεργία είχανε φέρει και μπάτσους από την ευρωπαϊκή ένωση – όπως είχαμε πληροφορηθεί - οι οποίοι αποβιβάστηκαν στην Ηγουμενίτσα.

Π.Γ.: Το άκουσα

98fm:Δηλαδή, ενισχύσεις απέξω οι οποίες ήταν απόφαση της Ε.Ε. για αναταραχές που μπορεί να συμβούν εντός της Ε.Ε. Ήταν δηλαδή ένα τμήμα ασφάλειας που ασχολείται αποκλειστικά με αυτά και αυτοί φέρανε και κάποια τεθωρακισμένα...

Π.Γ. Και να σου πω ότι το 2006 γίνανε στην Αμερική κάποιες ασκήσεις καταστολής πλήθους, ασκήσεις καταστολής αστικής εξέγερσης, πριν την κρίση. Την οποία κρίση γνωρίζανε ότι θα ξεσπάσει. Το 2002 η C.I.A. είχε προειδοποιήσει την αμερικάνικη κυβέρνηση για το πρόβλημα στην αγορά των στεγαστικών δανείων, των ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων όπου ήταν η αφορμή για να ξεσπάσει η κρίση. Η κρίση θα ξεσπούσε νομοτελειακά, και στάθηκε αφορμή η στεγαστική αγορά της Αμερικής. Γνώριζαν ήδη από τότε, το ζήτημα ήταν το πότε θα ξεσπούσε (η κρίση). Από το 2006 λοιπόν οι Αμερικάνοι κάνανε διάφορες ασκήσεις καταστολής πλήθους οι οποίες γίνανε και στο Κιλκίς πέρσι - τις θυμόμαστε όλοι νομίζω - και πραγματικά άμα διαβάσεις τι λένε αυτά τα σενάρια, γιατί αυτές τις ασκήσεις τις κάνουν υπό μορφή σεναρίου, πραγματικά θυμίζει μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του Μπάροουζ, όλη αυτή η φάση ,με ρομπότ να επιτίθενται σε διαδηλωτές και διάφορα τέτοια. Τα οποία φαντάζουν επιστημονική φαντασία, όμως δεν είναι καθόλου επιστημονική φαντασία η χρήση της ρομποτικής τεχνολογίας εναντίων των κούρδων ανταρτών από την τουρκική κυβέρνηση ή η εγκατάσταση στη Μέση ανατολή, στην αραβική χερσόνησο, αντίστοιχης αμερικάνικης τεχνολογίας. Η καταστολή προετοιμάζεται υλικοτεχνικά, νομικά , ιδεολογικά, με όλους τους τρόπους. Πρέπει να προετοιμαστεί και το αντίπαλο στρατόπεδο… και αυτό με όλους τους τρόπους. Θα έχουμε σύγκρουση αναπόφευκτη.

98fm: Και βέβαια ο κόσμος οργανώνεται όλο και περισσότερο. Αναπόφευκτα, συμβαδίζει πάντα αυτό.

Π.Γ. Θα έχουμε σύγκρουση και βλέπουμε ότι αυτή τη στιγμή οι δεξαμενές σκέψης της εξουσίας την προβλέπουνε αυτή τη σύγκρουση είτε υπό μορφή σεναρίων με ασκήσεις καταστολής αστικών ταραχών, είτε ο Νουριέλ Ρουμπίνι π.χ. που έκανε μια ερώτηση. Λέει: «Είναι καταδικασμένος ο καπιταλισμός;» Και έδωσε και ο ίδιος την απάντηση: «Ίσως».

Έχω εδώ μια δήλωση του Στέφανου Σκαρπέτα ο οποίος είναι υπεύθυνος για θέματα απασχόλησης του ΟΟΣΑ. Λέει « βρισκόμαστε μπροστά σε μια κατάσταση κατά την οποία οι κοινωνικές εντάσεις θα αυξηθούν. Είναι ένα ζήτημα για το G20 καθώς η αύξηση των κοινωνικών εντάσεων στη μια χώρα θα έχει επιπτώσεις και στην άλλη.» Φοβούνται οι άνθρωποι, φοβούνται αυτόν τον υπό διαμόρφωση παγκόσμιο ταξικό πόλεμο, φοβούνται που θα καταλήξει. Το ζήτημα είναι να ξεφύγουμε και εμείς από αυτήν την ιδεολογική βία για την όποια μίλησε ο Σλαβοϊ Ζίζεκ, από αυτή την υλική δύναμη της ιδεολογίας που μας λέει ότι το τέλος του κόσμου μπορεί να έρθει - διαφορετική κοινωνία δεν πρόκειται να ζήσουμε. Και να πούμε ότι η κοινωνία δεν διαμορφώνεται έτσι απλά από πάνω προς τα κάτω, η κοινωνία συνδιαμορφώνεται από όλες τις σκοπιές, οπότε ακόμα και η παθητικότητα είναι πράξη που ευνοεί τις ισχύουσες κοινωνικές σχέσεις. Οπότε η μοναδική λύση που έχουμε εμείς στα χέρια μας , όπως παλιότερα με τον μπολσεβικισμό δημιουργήθηκαν επαναστατικά κόμματα με συγκεκριμένη λογική και συγκεκριμένη κατεύθυνση και αποτύχανε, σήμερα πρέπει να μιλάμε με όρους επαναστατικών κινημάτων δομημένων από τα κάτω, με αντιεξουσιαστικές αντιεραρχικές σχέσεις οι οποίες θα συγκρουστούν σε όλα τα επίπεδα, υλικά και θεωρητικά , υλικά και ιδεολογικά με την υπάρχουσα δόμηση της κοινωνίας.. Αυτά δεν ξέρω αν έχεις κάτι άλλο..

98fm Eλα με ακούς?

Π.Γ. Λίγο - λίγο για πες.

98fm: Σε αυτό που είπες τώρα τελευταία. Αυτό που παρατηρώ βλέποντας τα βίντεο που μπαίνουνε μετά τις πορείες, τις γενικές απεργίες, αν προσέξει κανείς ο κόσμος που κατεβαίνει κάτω στον δρόμο είναι πιο δυναμικός, κάνει και πιο δυναμικές κινήσεις κατεβαίνει πολύ πιο οργανωμένα, δηλαδή έβλεπα κάποια παλιότερα βίντεο και φωτογραφίες από περσινές ας πούμε απεργίες και συγκεντρώσεις και μου φαινόντουσαν Light μπροστά στις σημερινές.

Π.Γ. Ναι

98fm: Κατάλαβες αυτό ήτανε πολύ θετικό, υπήρχε μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, οργάνωση και στόχοι.

Π.Γ. : Υπάρχει εμπειρία, σιγά - σιγά αποκτιέται εμπειρία που προηγούμενα δεν υπήρχε. Και αυτός ο ίδιος ο κόσμος, ο οποίος έχει τον καναπέ σφηνωμένο στο κεφάλι του, όταν δέχεται τα δακρυγόνα της αστυνομίας δημιουργούνται διαφορετικά πράγματα στο μυαλό του σε σχέση με αυτά που υπήρχαν πριν. Μου έλεγε μια φίλη μου, ότι σε μία από τις τελευταίες διαδηλώσεις ήταν ένας παππούς όπου στράφηκε σε κάποιους πιο βίαιους διαδηλωτές τελοσπάντων και τους είπε « Παιδία μπράβο σας , ότι σας έχω πει όλα αυτά τα χρόνια τα παίρνω πίσω»

98fm: Eπίσης είναι και χαρακτηριστικό το βίντεο δεν ξέρω αν το είδες με μία ηλικιωμένη κυρία η οποία μπαίνει μπροστά πρώτη γραμμή και πετάει πέτρες στους μπάτσους, στα ΜΑΤ.

Π.Γ.: Το χω δει

98fm: Αυτό δηλαδή είναι πολύ χαρακτηριστικό με την αποφασιστικότητα και τον στόχο δηλαδή που το κάνει.

Π.Γ. Και όλα αυτά θα συνεχιστούνε γιατί και με τον τελευταίο πρόγραμμα, με την τελευταία συμφωνία - με το κούρεμα που λένε το haircut - επεκτείνεται η πολιτική αυτή της λιτότητας για πέρα από δέκα χρόνια αλλά το ξαναλέω, ότι αυτή τη στιγμή μπορεί η κρίση να μην έχει την ίδια ένταση με την κρίση του 29 έχει μεγαλύτερο βάθος όμως. Την μεγάλη ύφεση του 1873, η οποία διήρκησε για 23 χρόνια, ο καπιταλισμός την ξεπέρασε μέσω της αποικιοκρατίας. Δημιούργησε δηλαδή άλλες αγορές ώστε στο εσωτερικό του ο ανεπτυγμένος καπιταλισμός να έχει ένα καλό επίπεδο ζωής για το δυτικό προλεταριάτο. Την κρίση του 1929 την ξεπέρασε μέσα από ένα παγκόσμιο πόλεμο και μέσα από κενσιανή πολιτική, δηλαδή αύξηση των δημοσίων δαπανών με κρατικές επενδύσεις κλπ. Την κρίση του κενσιανισμού το 1973 την ξεπέρασε μέσα από την νεοφιλελεύθερη επίθεση. Τότε γιατί υπάρχει και μια μεγάλη παρεξήγηση, τότε ξεκίνησε και η επίθεση στον μισθό. Η υπερκαταναλωτική κοινωνία δεν δημιουργήθηκε εξαιτίας του μισθού, αλλά εξαιτίας της διέγερσης της κατανάλωσης μέσω της πίστωσης. Αυτό το πράγμα δημιούργησε μια τεράστια φούσκα. Απλώς μετατόπιζε την κρίση σε χώρο και σε χρόνο ώσπου ξέσπασε το 2008. Αυτή τη κρίση δεν μπορούν να την ξεπεράσουνε τόσο εύκολα. Ζούμε ήδη στο πέμπτο έτος της ύφεσης και αναμένεται και νέος κύκλος ύφεσης. Ήδη ένα δισεκατομμύριο πληθυσμός στη γη λιμοκτονούσε, τώρα δημιουργείται ο τρίτος κόσμος και εντός του πρώτου. Αναπόφευκτα δημιουργείται ταξική σύγκρουση , νομοτελειακά θα σπρώχνονται τα πράγματα προς εμβάθυνση της ταξικής πάλης. Που θα καταλήξει αυτό θα το δούμε. Αυτό θα διαμορφωθεί ιστορικά. Δεν μπορούμε ούτε τους μελλοντολόγους να κάνουμε, ούτε τους απαισιόδοξους ντετερμινιστές, ούτε τους αισιόδοξους ντετερμινιστές. Μπορούμε να δούμε κάποιες τάσεις αλλά δεν μπορούμε με τίποτα να πούμε τι θα γίνει σε μερικά χρόνια.

98fm: Ας δούμε στους άμεσους μήνες τι μπορεί να γίνει , μη πάμε πολύ μακριά.

Π.Γ.: Ποίος μπορούσε να φανταστεί για παράδειγμα την αραβική άνοιξη? Ποιος μπορούσε να την φανταστεί? Κανένας. Ποιος μπορούσε να προβλέψει άμα πήγαινε στις 5 Δεκέμβρη και έλεγε σε κάποιον ότι θα γίνει εξέγερση θα τον λέγανε τρελό. Και την επόμενη μέρα έγινε εξέγερση. Υπάρχουνε απρόβλεπτα γεγονότα, υπάρχουνε θρυαλλίδες όπως ήταν η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου ή η αυτοπυρπόληση του Μπουαζίζι. Αυτά τα γεγονότα είναι θρυαλλίδες για να δημιουργήσουνε εξεγέρσεις και εντάσεις οι οποίες προϋπάρχανε σαν δυνητική κατάσταση και υπήρχε ένα «τυχαίο» γεγονός που τις έφερε στην επιφάνεια όλες αυτές τις υπόγειες εντάσεις. Οπότε δεν μπορούμε να μιλάμε για κοινωνική ειρήνη αλλά μόνο για έναν εν υπνώσει ταξικό πόλεμο. Στα δέκα χρόνια της ανάπτυξης στην Ελλάδα ο κοινωνικός πόλεμος βρισκόταν εν υπνώσει. Τώρα βγήκε στην επιφάνεια και δεν ξέρουμε αυτό το πράγμα πού θα καταλήξει και πώς θα καταλήξει. Επιχειρείται με αυτή την νεοφιλελεύθερη επίθεση μια υποτίμηση της εργατικής δύναμης η οποία δημιουργεί εντάσεις που όταν συσσωρεύονται μπορούν να δημιουργήσουν και το ποιοτικό άλμα. Δηλαδή όταν συσσωρεύονται κάποιες ποσοτικές έστω μικρές εξεγέρσεις, έστω και εντός των κυρίαρχων κοινωνικών σχέσεων σε μία στιγμή , σε ένα οριακό σημείο, μπορούν να δημιουργήσουν και ένα ποιοτικό άλμα. Αλλά το ξαναλέω ότι καταλύτης για την δημιουργία ενός τέτοιου ποιοτικού άλματος θα πρέπει να είναι η ύπαρξη ενός επαναστατικού κινήματος, μόνο αυτό μπορεί να δράσει σαν καταλύτης.

98fm: Mάλιστα. Δεν ξέρω αν θέλεις να μας πεις κάποια πράγματα για τις επίκαιρες δίκες επίσης που έχουμε αυτή την περίοδο, για τους συντρόφους που δικάζονται για τον Επαναστατικό Αγώνα ας πούμε.

Π.Γ.: Οι δίκες είναι πολλές και θα γίνουν ακόμα περισσότερες απ’ ότι φαίνεται. Τι να πω, να πάνε όσο το δυνατόν καλύτερα οι άνθρωποι, να σπάσει αυτό το κλίμα της κρατικής τρομοκρατίας. Ήδη σε μεγάλο βαθμό με τις δύο αθωώσεις του Σίμου Σεισίδη έχει σπάσει όλο αυτό το κλίμα της τρομολαγνείας, ελπίζω να σπάσει και με αυτές τις δίκες. Τώρα έχουμε την δίκη του Επαναστατικού Αγώνα και την δίκη για την ληστεία στα ψαχνά, αυτή τη στιγμή και αργότερα έρχονται και άλλες δίκες. Είναι σημαντικό να υπάρξει και κόσμος στις δίκες και να σπάσει όλο αυτό το κλίμα που έχει επιβληθεί τα τελευταία χρόνια από τα αστικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, που έχουνε σιγοντάρει ουσιαστικά την αντιτρομοκρατική. Καλή επιτυχία στους συντρόφους τίποτα άλλο.

98fm: Επίσης υπάρχουν πάντα και σύντροφοι πολιτικοί κρατούμενοι που εξακολουθούν να έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας και παραμένουν έγκλειστοι, όπως είναι ο Σάββας Ξηρός , η Στέλλα Αντωνίου η οποία πρόσφατα έκανε αίτηση αποφυλάκισης για λόγους υγείας..

Π.Γ. Εδώ μιλάμε για εκδικητική μανία του κράτους, στην περίπτωση του Σάββα μιλάμε και για χρόνια που υπάρχει αυτή η εκδικητική μανία με αποτέλεσμα η υγεία του να γίνεται συνέχεια χειρότερη και στην περίπτωση της Στέλλας και μιλάμε για μια περίπτωση που στο κάτω κάτω δεν έχουνε στοιχεία της προκοπής να την δικάσουνε. Και όμως η εκδικητική μανία φαίνεται και σε άλλες περιπτώσεις…

98fm: Nαι βέβαια. Και ειδικά σε αυτές τις περιπτώσεις που εμπλέκουν και τους άμεσους συγγενείς ή συντρόφους ας πούμε από ήδη κρατούμενους .Δεν ξέρω αν θες να μας πεις κάτι για την δίκια σου την υπόθεση, για το πότε είναι η δίκη σου, πώς βλέπεις την δίκη.

Π.Γ. Δεν θα πω πολλά πράγματα για την δικιά μου υπόθεση δεν νομίζω ότι υπάρχει και λόγος. Η δίκη μου είναι του Αγίου Βαλεντίνου στις 14 Φλεβάρη στη Θεσσαλονίκη, δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω και τίποτα άλλο για την υπόθεση. Υπάρχουν και κείμενα κλπ δεν χρειάζεται να πω πολλά πράγματα. Μόνο να πούμε δύο πράγματα για την υπόθεση που έγινε εδώ στην Κέρκυρα με την Φαίη ( Μαγιερ). Έχετε το κείμενο νομίζω θα το διαβάσεις μετά?

98fm: Ναι, ναι όπως και το δικό σου και το  δικό της.

Π.Γ. Ωραία

98fm: Aν και αυτά τα είπες κιόλας όσο αναφορά τις μεταχουντικές πρακτικές του κράτους να επεμβαίνει στις δουλείες του καθενός…

Π.Γ.: Αυτό ακριβώς εντάσσεται και σε αυτό που λέγαμε προηγουμένως για την εκδικητική μανία του κράτους, αλλά νομίζω ότι εφόσον έχεις τα κείμενα και θα τα διαβάσεις πάλι δεν χρειάζεται να κάνω μια περιγραφή της όλης κατάστασης. Πάντως είναι και αυτό ένα δείγμα της εκδικητικής μανίας του κράτους και δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι ένα περιστατικό μεταξύ πολλών άλλων και δείχνει και το νέο κατασταλτικό δόγμα που βρίσκεται σε ισχύ. Ένα πολύ χαρακτηριστικό περιστατικό που μας επιστρέφει σε μία μετεμφυλιακή κατάσταση τότε που χρειαζότανε και πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων για να πιάσει κάποιος δουλειά. Αλλά ας μην πούμε τίποτα εφόσον θα διαβαστούνε και τα κείμενα.

98fm: Επίσης κάτι παρόμοιο, δηλαδή «σκοτεινό» συμβαίνει στις μέρες μετά την 48ωρη απεργία με την αστυνομία να προβαίνει σε πολλές συλλήψεις μεμονωμένων ατόμων που τυχαίνει να τους βρίσκει στο δρόμο. ΔΙ.ΑΣ. δηλαδή σταματάνε μηχανές, τους πηγαίνουν στη Γ.Α.Δ.Α. και εκεί πέφτει ξύλο χωρίς λόγο, χωρίς να έχουνε στοιχεία.

Π.Γ. Εδώ, η ομάδα ΔΙ.ΑΣ και Δέλτα, μπαίνουνε και στα μαγαζιά και δέρνουνε τους ιδιοκτήτες των μαγαζιών, τι λέμε τώρα. Είναι σαφές, όσο βαθαίνει η ταξική πάλη, τόσο θα βαθαίνει και η κατασταλτική μανία, είναι τόσο απλό. Τόσο θα δείχνουν και πιο πολύ μανία. Τόσο θα ντοπάρονται οι μπάτσοι ακόμα πιο πολύ απ’ όσο σήμερα. Θυμόμαστε και την περίπτωση του Γιάννη του Καυκά, με τι λύσσα χτυπήθηκε. Και ενώ έχει προειδοποιήσει ο ιατρικός σύλλογος Αθήνας αν θυμάμαι καλά, ότι αυτά τα χτυπήματα στο κεφάλι δεν είναι εξαίρεση είναι ο κανόνας αργά ή γρήγορα θα οδηγήσουνε σε νεκρό. Και ο Γιάννης ο Καυκάς οδηγήθηκε στο νοσοκομείο σε προθανάτια κατάσταση. Και μην ξεχνάμε φυσικά ότι όπως δείχνουνε τα πράγματα μέχρι σήμερα, ο 53χρονος οικοδόμος μέλος του ΠΑ.ΜΕ. έχει πεθάνει από ασφυξία που προκλήθηκε από τα δακρυγόνα. Μην το ξεχνάμε και αυτό, και ας ρίχνει το αυτοαποκαλούμενο ΚΚΕ τον νεκρό του στα σκυλιά.

98fm: Tο βόλευε αυτό πολύ.

Π.Γ.: Και ας το ρίχνει στα σκυλιά για μη χαλάσει το χατίρι της αστυνομίας. Δεν έχει βγάλει ούτε μισή καταγγελία για τη χρήση χημικών. Αντίθετα είπε ότι τα χημικά τα ρίχνανε οι αναρχικοί. Ήμαρτον, τι να πούμε. Αυτός είναι σοσιαλιστικός σουρεαλισμός. Δηλαδή αυτή τη στιγμή έχουμε νεκρό από αστυνομική βία όπως δείχνουνε μέχρι σήμερα τα πράγματα.

98fm: Και από τον ασφυκτικό κλοιό που είχανε δημιουργήσει οι κνίτες. Γιατί ήτανε ένα πράγμα που δεν μπορούσε να περάσει άνθρωπος.

Π.Γ. Κοίτα να δεις, μέχρι στιγμής, όπως είναι και οι μαρτυρίες και όπως είπανε και οι γιατροί, δεν έχει ολοκληρωθεί η ιατροδικαστική έκθεση για να γνωρίζουμε θα ολοκληρωθεί νομίζω σε μια βδομάδα η κάπου τόσο. Αλλά όπως δείχνουν τα πράγματα μέχρι στιγμής ήτανε από τα δακρυγόνα. Και αυτό είναι πολύ χαρακτηριστικό για την στάση του ΠΑ.ΜΕ. που δεν το έχει αναδείξει καθόλου το θέμα θέλοντας να το χρεώσει στους αναρχικούς

98fm: Εντάξει είναι και ηλίθιοι συν τις άλλοις.

Π.Γ. Φυσικά θα μπορούσε να έχει κάποιος πολλές ενστάσεις ως προς τη χρήση μολότοφ μες στο πλήθος κλπ. Υπάρχει όμως μια τεράστια διαφορά. Άλλο είναι μια ενέργεια την οποία μπορείς να πεις ότι είναι ενέργεια αυτοάμυνας η υπερβολική ενέργεια ακόμα και καφρίλας και άλλο πράγμα είναι η οργανωμένη ενέργεια περιφρούρησης του κοινοβουλίου - από το οποίο βγάζουνε και το μισθό τους άλλωστε -  και η ύπαρξη ενός νεκρού από τα δακρυγόνα για τον οποίον δεν αναφέρεις τίποτα και προσπαθείς να το χρεώσουν στους αναρχικούς. Ε δείχνει μια χυδαία στάση, μια πολύ χυδαία στάση. Ασχέτως βέβαια αν πράγματι υπάρχει μια βάση σχετικά με κάποιες υπερβολές του αναρχικού χώρου σε αυτή τη σύγκρουση. Αλλά σε μία σύγκρουση θα γίνουν και υπερβολές. Σε μια σύγκρουση πάντοτε θα γίνονται υπερβολές. Άλλωστε το ΚΚΕ κατέβηκε οργανωμένο για σύγκρουση. Κατέβηκε με κράνη. Δεν νομίζω να είχανε τα μηχανάκια τους παραδίπλα. Κατέβηκε γνωρίζοντας ότι θα γίνει σύγκρουση και μάλιστα την προηγούμενη μέρα, την Τετάρτη, είχε κάνει και πρόβα τζενεράλε. Είχανε σταθεί για ένα τεταρτάκι με πλάτη στα ΜΑΤ, χωρίς διαδηλωτές τότε για ένα τέταρτο κάνανε πρόβα τζενεράλε πως θα λειτουργήσουνε την επόμενη μέρα. Λοιπόν αυτά δεν ξέρω αν έχεις τίποτα άλλο.

98fm: Κάτι άλλο δεν έχουμε… Ήθελα να σε ρωτήσω κάτι άλλο, στην αρχή της συζήτησης. Ανέφερες το γεγονός ότι το κράτος δεν κλείνει εύκολα μέσα κάποιον, ας πούμε επιχειρηματία ή πολιτικό, το ξέρουμε. Θέλω να μου πεις αν γνωρίζεις και υπάρχουνε τέτοιες περιπτώσεις. Αυτό θέλω να το πούμε, μόνο και μόνο, γιατί ο κόσμος σήμερα φοβάται όχι μόνο ότι  η ΔΕΗ θα κόψει το ρεύμα -  που απειλεί να το κάνει αν δεν πληρωθεί το χαράτσι - αλλά και μια περαιτέρω σύλληψη, να πάει αυτόφωρο να τον κλείσουνε φυλακή και όλα αυτά. Θέλω να μου πεις αν υπάρχουν πολλές περιπτώσεις ανθρώπων εκεί που βρίσκονται για χρέη η --?

Π.Γ. Όχι πλέον τέτοιες περιπτώσεις δεν υπάρχουνε. Η προσωποκράτηση έχει καταργηθεί. Υπήρχανε έχω γνωρίσει τέτοιες περιπτώσεις αλλά ακόμα και για αυτό προσπαθούνε να δημιουργήσουνε ένα κλίμα εκφοβισμού σχετικά με το ρεύμα κλπ. Δεν μπαίνει κανένας φυλακή που χρωστάει στη ΔΕΗ. Αυτό είναι σαφές

98fm: Καλά στο κράτος χρωστάει γιατί την ΔΕΗ την έχουνε βάλει μεσάζοντα

Π.Γ. Δεν πρόκειται να μπει κανείς φυλακή για αυτό το ζήτημα οπότε είναι καλό να μην πληρωθεί το ρεύμα.

98fm. Μάλιστα. Εγώ δεν έχω κάποια ερώτηση τουλάχιστον αυτή τη στιγμή. Ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρουσα η συνέντευξη όλη και ευελπιστώ να κάνουμε μια ανάλογη πάλι μπροσούρα όπως την προηγούμενη και να την βγάλουμε σε κάποια γραπτά κείμενα. Αλλά το βλέπω αυτό να πρέπει να γίνεται κάπως πιο άμεσα γιατί αυτά είναι και επίκαιρα κατά κάποιον τρόπο.

Π.Γ. Θα σε πάρω τηλέφωνο και εγώ και συγγνώμη που δεν μπορούσα να μιλήσω και πάρα πολύ καλά γιατί επικρατεί πολύς θόρυβος εδώ πέρα.

98fm: Εγώ προσωπικά δεν άκουσα τίποτα από θόρυβο, σε ακούμε πολύ καθαρά.

Π.Γ. Λίγο τον ειρμό των σκέψεων μου διακόπτει αυτός ο θόρυβος αλλά δεν πειράζει.

98fm:Ήταν αρκετά ακριβή όλα αυτά που είπες και είσαι και πολύ ενημερωμένος..

Π.Γ. Το κατά δύναμιν.. Λοιπόν χαιρετάω και εγώ

98fm: Περίμενε μην κλείσεις, κλείνω και εγώ και ευχαριστούμε πάρα πολύ. Και στο επανειδίν, να σε έχουμε πριν από ένα χρόνο μαζί μας ξανά και όχι σε ένα χρόνο…

Π.Γ. Βάλε κάνα αντάρτικο.

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΠΡΩΤΗ ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ 98FM ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ ΣΤΗN ΕΚΠΟΜΠΗ «ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠ’ΤΑ ΚΕΛΙΑ»

PolusMprosoura ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ 98FM

ΕΚΔΟΘΗΚΕ Η ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ «ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠ΄ΤΑ ΚΕΛΙΑ» 98FM ΤΟΥ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ ΣΤΙΣ 29-10-2011

ΕΞΩΦΥΛΛΟ 2 ΜΠΡΟΣΟΥΡΑΣ ΠΟΛΥ

ΑΝΤΙ – ΠΡΟΛΟΓΟΥ

Αυτή η μπροσούρα περιέχει την δεύτερη κατά σειρά συνέντευξη που δίνει ο πολιτικός κρατούμενος Πολύκαρπος Γεωργιάδης στις 29 Οκτώβρη 2011, στην εκπομπή « ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠ΄ΤΑ ΚΕΛΙΑ» του αυτοοργανωμένου – αντιεξουσιαστικού  ραδιοφωνικού σταθμού 98fm.

Χρέος όλων εμάς των συντρόφων και αγωνιζόμενων ανθρώπων είναι η διαρκή μας επικοινωνία με τους φυλακισμένους συντρόφους – ομήρους του κράτους - έτσι ώστε ο δρόμος για την κοινωνική  απελευθέρωση να είναι κοινός, αλλά επίσης μεγαλύτερο χρέος μας είναι να μεταδώσουμε αυτούσια εμείς τον λόγο τους προς τα έξω την στιγμή που αυτός ο λόγος είναι η ουσιαστική συνεισφορά τους για την απελευθέρωσή τους και για την κοινωνική επανάσταση.

Η συνέντευξη και η εισαγωγή του Πολύκαρπου σε αυτή την μπροσούρα συμβαίνουν μέσα σε μια αρκετά οξυμένη κοινωνική κατάσταση στον Ελλαδικό χώρο – συμπίπτουν και αναφέρονται στις μαζικές διαδηλώσεις της 20^ης Οκτώβρη 2011 και της 12 Φλεβάρη 2012  όταν το ελληνικό κοινοβούλιο - περιφρουρούμενο από το Κ.Κ.Ε και τα ΜΑΤ - ψηφίζει υπέρ της μέγιστης λεηλασίας της χώρας και της μέγιστης εξόντωσης των προλετάριων.

Ευχαριστούμε όλους και όλες τους συντρόφους/ες που συνεισέφεραν για την διεκπεραίωση αυτής της μπροσούρας.

Ένα μέρος του χρηματικού ποσού για το κόστος της έκδοσης της δόθηκαν από την διακίνηση του εντύπου « Κοινοτοπίες » ( έκδοση του «ΚΟΙΝΟΥ ΤΟΠΟΥ» - ελευθεριακό δίκτυο αντίστασης στη βιοτεχνολογία και την τεχνοεπιστήμη ης κυριαρχίας ) όταν ο « ΚΟΙΝΟΣ ΤΟΠΟΣ» σταμάτησε να λειτουργεί.

Τέλος η παρούσα μπροσούρα εκδόθηκε σε 1000 αντίτυπα και είναι ελεύθερου αλλά απαραίτητου αντίτιμου για την περαιτέρω διάδοση - έκδοση του λόγου και άλλων φυλακισμένων αγωνιστών φιλοξενούμενων απ΄την εκπομπή « Κραυγές απ΄τα κελιά »

Του 98fm

« ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠ΄ΤΑ ΚΕΛΙΑ – 98FM»

ΑΘΗΝΑ – 10 ΑΠΡΙΛΗ 2012

http://krauges.radio98fm.org/

http://www.radio98fm.org

κείμενο αλληλεγγύης στην κατάληψη Δράκα από τον Πολύκαρπο Γεωργιάδη

Παρασκευή 20 Ιουλίου 2012

κείμενο αλληλεγγύης από τον Πολύκαρπο Γεωργιάδη- φυλακές Κέρκυρας(19/07/12)- σχετικά με τον εμπρησμό που δέχτηκε η κατάληψη Δράκα

Την Παρασκευή και 13 Ιουλίου η κατάληψη Δράκα, που λειτουργεί ως ανοιχτός κοινωνικός χώρος με ελευθεριακά χαρακτηριστικά, δέχτηκε εμπρηστική επίθεση προφανώς από τα γνωστά δίποδα παρακρατικά στοιχεία, που είναι και οι ζωντανές αποδείξεις της εγκυρότητας της δαρβινικής θεωρίας για την καταγωγή του ανθρώπου. Οι ίδιοι φασίστες πιθηκάνθρωποι είχαν προχωρήσει και σε ανάλογες επιθέσεις πέρσι τον Απρίλη, στην κατάληψη Ελαία και στην εβραϊκή συναγωγή (πιστεύοντας προφανώς πως η αμβλύνοια και η διανοητική τους δυσλειτουργία είναι αποτέλεσμα της παγκόσμιας εβραϊκής συνομωσίας).

Η επίθεση στη Δράκα έρχεται να προστεθεί στο κρατικό αντιμεταναστευτικό πογκρόμ που έχει εξαπολύσει στο νησί το παραδοσιακό τοπικό προϊόν που λέγεται Δένδιας, και στο συνακόλουθο παρακρατικό πογκρόμ των γνωστών μαχαιροβγαλτών νεοναζί.

Είναι σαφές πως μετά τις εκλογές, που νομιμοποίησαν κοινωνικά τους ναζί, τα παρακρατικά σκατά έχουν ξεχειλίσει από τους βόθρους του κρατισμού, βγήκαν στους δρόμους, και όσο και αν τα ζαχαρώνουν οι πολιτικές ορντινάντζες του κεφαλαίου, αυτά δεν γίνονται κομπόστα. Η πολιτική κατευνασμού και άμεσης συνεργασίας με την αστυνομία, που μέχρι τώρα ακολουθήθηκε από δεξιούς και σοσιαλφασίστες, δείχνει ολοκάθαρα πως ο φασισμός είναι σάρκα από τη σάρκα του κεφαλαίου και οι νεοναζί έχουν αναλάβει όλες τις βρώμικες δουλειές της κρατικής καταστολής.

Τόσα χρόνια επιθέσεων εναντίον μεταναστών, τσιγγάνων, ομοφυλόφυλων, αριστερών, αναρχικών, αντιφασιστών νεολαίων, δεν έκαναν ούτε μισό αυτί πιο ιδρωμένο. Μονάχα το μπουγέλο και οι αερογαμικές σφαλιάρες του Κασιδιάρη προκάλεσαν σοκ και δέος στα αστικά ΜΜΕ. Είναι οι ίδιοι που παίζουν το παιχνίδι του χοντρομπαλά «Αρειου» Μιχαλολιάκου, όπως παλιότερα παίζανε και το παιχνίδι του ξεθωριασμένου φασίστα Καρατζαφύρερ. Το έλεγε ο μπογιατζής με το ηλίθιο μουστάκι: «Δεν έχει καμία σημασία αν μας ταυτίζουν με παλιάτσους και εγκληματίες. Το σημαντικό είναι ότι αναφέρονται σε μας, ότι ασχολούνται μαζί μας ξανά και ξανά» (Αδόλφος Χίτλερ).

Δεν έχουμε, λοιπόν, καμία εμπιστοσύνη ούτε στον κρατικό «αντιφασισμό», ούτε στην κατευναστική πολιτική της συστημικής αριστεράς (το ΠΑΜΕ που συγκρούστηκε με αναρχικούς και ακροαριστερούς στο Σύνταγμα, δεν έκανε ούτε μισή, έστω συμβολική, χειρονομία για να προστατέψει τα μέλη του που χτυπήθηκαν από τους φασίστες!).

Ξέρουμε πως ο φασισμός είναι το πιο σκληρό πρόσωπο του καπιταλισμού. Δεν μπορούμε να πολεμήσουμε τον έναν, χωρίς να αγγίξουμε τον άλλον. Γι’ αυτό και δεν προτάσσουμε μια αντιφασιστική εξειδίκευση, αλλά απαντάμε συνολικά, συλλογικά, κινηματικά, επαναστατικά:

ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΤΣΑΚΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟΥΣ ΤΣΑΚΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

Πολύκαρπος Γεωργιάδης

Φυλακές Κέρκυρας

19-7-2012

Λίγα ακόμα λόγια για την υπόθεση απαγωγής Μυλωνά εν όψει του εφετείου στις 14/2/12

ΓΙΑ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΑΚΟΜΑ

«Φυσικά και καταδικάζω την πράξη της βίαιης αρπαγής του καρπού της εργασίας άλλων ανθρώπων. Μα γι’ αυτό ακριβώς εγώ έκανα πόλεμο στους πλούσιους, αυτούς τους ληστές  που κλέβουν όσα ανήκουν στους φτωχούς. Κι εγώ θα ήθελα να ζήσω σε μια κοινωνία όπου δεν θα υπήρχε κλεψιά. Δεν εγκρίνω την κλοπή. Τη χρησιμοποίησα μόνο ως μια αρμόζουσα μορφή εξέγερσης στην πάλη ενάντια στην πιο άδικη μορφή κλοπής: την ατομική ιδιοκτησία.

[…] Ο αγώνας θα σταματήσει μόνο όταν οι άνθρωποι θα μοιράζονται την χαρά και τον πόνο τους, τη δουλειά και τον πλούτο τους… όταν όλα θα ανήκουν σε όλους».

Μάριους Ζακόμπ, αναρχικός κομμουνιστής μέλος της παράνομης προλεταριακής ομάδας “Εργάτες της Νύχτας”

Όταν κάποια μέρα στις αρχές του2007 έλαβα ένα τηλεφώνημα από έναν παλιό φίλο, ο οποίος ζητούσε τη βοήθεια μου για να κρυφτεί από τα κρατικά μαντρόσκυλα που τον κυνηγούσαν, δέχτηκα χωρίς δεύτερη σκέψη και ανεπιφύλαχτα να του την προσφέρω. Από τότε γνώριζα και είχα συνείδηση όλων των κινδύνων  που συνόδευαν την απόφαση μου  αυτή. Για μένα η αλληλεγγύη στο πρόσωπο του Βασίλη Παλαιόκωστα δεν πήγαζε από την αποθέωση ενός παράνομου φετιχισμού, αλλά εκπλήρωνε συγκεκριμένα στοιχεία της αντιεξουσιαστικής μου κοσμοθέασης.

Ο Βασίλης είναι σάρκα από τη σάρκα του προλεταριάτου, ένιωσε στο πετσί του από την εφηβική του ηλικία την εργοδοτική τρομοκρατία και την καπιταλιστική εκμετάλλευση, όντας μισθωτός σκλάβος σε εργοστάσιο. Γρήγορα, μισοενστικτωδώς και μισοσυνειδητά , οπλίστηκε και στράφηκε εναντίον των εκμεταλλευτών και των μαντρόσκυλων τους. Όχι, ο Βασίλης Παλαιοκώστας δεν είναι “κοινός κακοποιός”, δεν είναι “ποινικός” έτσι απλά και πολύ περισσότερο δεν έχει καμιά σχέση με το “οργανωμένο έγκλημα”. Δεν ανήκει σε εκείνο τον ιδιαίτερο τομέα της οικονομίας της μάυρης συσσώρευσης κεφαλαίου και του παράνομου καπιταλισμού. Η παρανομία του δεν υπήρξε πότε  “ενδοταξική”, δεν άνηκε σ’ αυτόν τον ιδιότυπο εμφύλιο της παραβατικότητας, εκεί που οι φτωχοί και οι καταπιεσμένοι κλέβουν φτωχούς και καταπιεσμένους. Όσο κι αν ενδεχομένους διαφωνούμε με ορισμένες πλευρές της δράσης του, οφείλουμε να πούμε πως ο Βασίλης Παλαιοκώστας στράφηκε αποκλειστικά εναντίον των πλουτοκρατών και των κρατικών αρχών. Ανήκει στην μακραίωνη παράδοση της ανταρσίας του λαϊκού πολιτισμού του τόπου μας, μιας παράδοσης που βλέπουμε τα ίχνη της από το Βυζάντιο (με τους Βογόμιλους, τους Απελάτες κλπ.), διαπερνά την Οθωμανική Αυτοκρατορία (με τους κλέφτες, τους χαϊδούκους και τους χαϊνηδες), συνεχίζει στην μετά- οθωμανική εποχή (με τη ληστοκρατία μετά το 21, τους λησταντάρτες που προσχώρησαν στον Ε.Λ.Α.Σ. κλπ) και διαρκεί ως τις μέρες μας, από- μαζικοποιημένα πλέον, από ελάχιστους συνειδητοποιημένους παραβατικούς προλετάριους.

Για μένα, λοιπόν, η αλληλεγγύη στο πρόσωπο του Βασίλη Παλαιοκώστα ήταν απλά ένας ακόμα σταθμός σε ένα διαρκές ταξίδι ταξικής αλληλεγγύης: προς κάθε εκμεταλλευόμενο, προς κάθε καταπιεσμένο, ανεξάρτητα από εθνικότητα ή φύλο. Είναι ταυτόχρονα αλληλεγγύη προς τους απολυμένους εργάτες των επιχειρήσεων του Μυλωνά στην Ελλάδα και τους απολυμένους της πετρελαϊκής εταιρείας στο Ζαναοζέν του Καζακστάν, που κάνουν καταλήψεις, αναποδογυρίζουν τρένα και πυρπολούν τις εκδηλώσεις εθνικής ανεξαρτησίας. Είναι ταυτόχρονα αλληλεγγύη προς τους χαλκέντερους απεργούς της Χαλυβουργίας και στους αδούλωτους προλετάριους και ινδιάνους του Περού που αντιστέκονται στο σχέδιο Conga για την εκμετάλλευση κοιτασμάτων  χρυσού από το βορειοαμερικάνικο κεφάλαιο. Είναι  ταυτόχρονα αλληλεγγύη προς τους πεισματάρηδες της πλατείας Ταχρίρ και στο αναδυόμενο γυναικείο κίνημα που αψηφά τον ισλαμικό φονταμενταλισμό που θριάμβευσε στην εκλογική παγίδα. Είναι ταυτόχρονα αλληλεγγύη προς τον παλαιστινιακό λαό και προς τα ταξικά μας αδέρφια που πυρπολούν τους δρόμους στο Σαντιάγκο και στο Όκλαντ, στο Λονδίνο και τη Δαμασκό, στη Ρώμη και την Τύνιδα, στο Παρίσι και το Αλγέρι. Είναι ταυτόχρονα αλληλεγγύη στους κολασμένους των εργοστασίων της Κίνας και της Ινδίας, των υφαντουργιών του Μπαγκλαντές, των σύγχρονων κάτεργων σε όλη τη γη. Είναι ταυτόχρονα αλληλεγγύη στα αδέρφια μας που φυτοζωούν στα ορυχεία της Αφρικής, στις φαβέλες της Βραζιλίας, στα γκέτο των Η.Π.Α. , στα προάστια του Παρισιού, στις παραγκουπόλεις του “Τρίτου κόσμου”…

Η αλληλεγγύη μου στο πρόσωπο του Βασίλη Παλαιοκώστα, είναι αλληλεγγύη στο πρόσωπο του κάθε μαχόμενου προλετάριου.

Καλή τύχη σύντροφε.

ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΓΩΝΑΣ ΩΣ ΤΗΝ ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΟΤΑΝ ΟΛΑ ΘΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.

Πολύκαρπος Γεωργιάδης

Φυλακές Κέρκυρας, 6/01/2012

Γεωργιάδης Πολύκαρπος 8 Φεβρουαρίου 2012

φυλακές Κέρκυρας

από  23:37, Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου 2012

θεματικές: Φυλακές

ακολούθηθει κέιμενο για τις κινητοποιήσεις στις φυλάκες. Το κείμενο γράφτηκε στις 3/2. Από τότε έχουν κι άλλες φυλακές συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις. Επίσης κρατούμενοι εργαζομένοι έχουν ξεκίνησει ή ετοιμάζονται να ξεκινήσουν "απεργία"(θα απέχουν από τα μεροκάματα τους)

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

Το “σκληρό ροκ” που επιβάλει η εσωτερική τρόικα (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ), μαζί με την τρόικα εξωτερικού (ΔΝΤ-ΕΚΤ-ΕΕ) εναντίον των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, έχει και μια “παράπλευρη απώλεια” με την οποία ελάχιστη ασχολούνται. Οι ελληνικές φυλακές, ασφυκτικά γεμάτες με ντόπιους και μετανάστες φτωχοδιάβολους, ζούνε την εφαρμογή του δικού τους μνημονίου: ισχνό, ανεπαρκές και κακής ποιότητας συσσίτιο, έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, έλλειψη ζεστού νερού και θέρμανσης, υπερπληθυσμός και χιλιάδες κρατούμενοι να κοιμούνται στo πατώμα σε μεσαιωνικές συνθήκες. Τα προβλήματα αυτά είναι  διαχρονικά, σήμερα , όμως, διογκώνονται και μεγιστοποιούνται, μέσα στις τρέχουσες συνθήκες μνημονιακού ολοκληρωτισμού που επιβάλλει το σοσιαλ -φιλελεύθερο- φασιστικό μπλοκ εξουσίας. Λεφτά υπάρχουν, λοιπόν, αλλά μόνο για την τοποθέτηση νέων, ακόμα πιο εξελιγμένων, καμερών παρακολούθησης και συστημάτων πανοπτικού έλεγχου.

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες ο Υπουργός (Οργουελιανής) Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Aνθρωπίνων Δικαιωμάτων Μ. Παπαϊωάννου επεχείρησε να περάσει ένα νομοσχέδιο με δυο τρία ανεπαρκή ημίμετρα για την αποσυμφόρηση των φυλακών. Δεν ήταν τίποτα το σπουδαίο, ήταν απλά ασπιρίνες για τον καρκίνο. Τελικά, το νομοσχέδιο σχεδόν μπλοκαρίστηκε από την Δεξιά φράξια του Κεφαλαίου, τροφοδοτώντας αγωνιστικές κινήσεις μέσα στις φυλακές. Από τον Κορυδαλλό ως το Μαλανδρίνο και από την Αλικαρνασσό μέχρι την Κέρκυρα, οι φυλακισμένοι αρνούνται να μπουν στα κελιά του και κατά την μεσημεριανή καταμέτρηση, ενώ το γενικότερο κλίμα μυρίζει μπαρούτι. Φαίνεται, λοιπόν, πως ανοίγει ένα νέο μέτωπο αγώνα στον ήδη οξυμένο  κοινωνικό/ταξικό ανταγωνισμό. Ένα μέτωπο αγώνα που πρέπει να προσέξει ιδιαίτερα τις αντιφάσεις και τις διαμεσολαβήσεις που το οδήγησαν σε βάλτωμα μετά τις μεγαλειώδης κινητοποιήσεις του 2008.

Ο αγώνας για τη βελτίωση των συνθηκών κράτησης, όπως και κάθε αγώνας για τη μεταρρύθμιση των υλικών όρων ύπαρξης εντός των κυρίαρχων κοινωνικών σχέσεων (εργατικοί, φοιτητικοί, μαθητικοί αγώνες κλπ.) δεν πρέπει να θεωρηθεί ούτε ως αυτοσκοπός, αλλά ούτε και να απαξιωθεί ως  δήθεν ρεφορμισμός. Όπως έγραψε ο Έγκελς: «η δράση ξεπηδά από άμεσα υλικά αίτια και όχι από φράσεις που τη συνοδεύουν». Οι βελτιωτικοί αγώνες του φυλακισμένου προλεταριάτου πρέπει να ειδωθούν ως ένας κρίκος στη μακρά αλυσίδα του διαρκούς πολέμου εναντίον του Κεφαλαίου καI του κρατικού μηχανισμού.

Μόνο στα συντρίμμια της εξουσιαστικής/ ταξικής κοινωνίας θα συντριβεί οριστικά ο σωφρονιστικός νεοφασισμός. Μόνο στο έδαφος της αταξικής κοινωνίας θα συντριβεί κάθε καταπίεση και κάθε εκμετάλλευση. Ως τότε, όμως, είναι χρέος του αντιεξουσιαστικού κινήματος να σταθεί στο πλευρό κάθε διεκδικητικού αγώνα (των φυλακισμένων, των εργαζομένων, των άνεργων, των μειονοτήτων, των νέων). Και μέσα από την κριτική συμμετοχή να βάλει ένα χεράκι για να σπάσει το διεκδικητικό κέλυφος και να αναδυθεί το επαναστατικό δυναμικό που υπολανθάνει μέσα στους βελτιωτικούς αγώνες.

Π.Γεωργιάδης – από την συστιμική κρίση στην αντιεξουσιαστική προοπτική του 21ου αιώνα

από πολύκαρπος γεωργιάδης 21:19, Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2011
(Τροποποιήθηκε 12:33, Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011)

κείμενο του Πολύκαρπου Γεωργιάδη, για το τριήμερο της κατάληψης ελαία με αφορμή τα δύο χρόνια γεννεθλίων.

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ                                                                         Ι

«Στην πραγματικότητα δεν έχει απομείνει πρωτογενής φτώχεια σε αυτή τη χώρα. Όπου υπάρχει φτώχεια, υπάρχει επειδή οι άνθρωποι δεν ξέρουν πώς να προϋπολογίσουν την οικονομική τους δραστηριότητα, δεν ξέρουν πώς να ξοδέψουν τα κέρδη τους κι έτσι το μόνο που τους απομένει είναι το πραγματικά σκληρό, δομικό ελάττωμα του χαρακτήρα και της προσωπικότητας τους.»

Μάργκαρετ Θάτσερ

Σήμερα φαντάζουν λίγο μακρινές εκείνες οι εποχές της νεοφιλελεύθερης αισιοδοξίας , τότε που ο θατσερισμός με ένα διάταγμα κήρυξε την παύση της ταξικής πάλης και την εξαφάνιση των ίδιων των κοινωνικών τάξεων, με τον συνακόλουθο θρίαμβο του ατομοκεντρισμού1 . Μοιάζει μακρινή και η εποχή του Φράνσις Φουκουγιάμα, με το τέλος της Ιστορίας και τον Τελευταίο  Άνθρωπο , με τον παγκόσμιο θρίαμβο της φιλελεύθερης δημοκρατίας, της ένοπλης επανηθικοποίησης του πλανήτη που κήρυξε η δυναστεία Μπους για να επιβάλλει τις ιερές αρχές των “αυτορυθμιζόμενων αγορών”   που ρέει άφθονο το μέλι και το γάλα(τα κέρδη και το αίμα). Ο καπιταλισμός εμφανίστηκε τότε ως η μόνη λύση στον καλύτερο δυνατό κόσμο, σε έναν κόσμο που έγινε πιο ελεύθερος μετά το ξεθεμελίωμα των διδακτοριών του “υπαρκτού σοσιαλισμού” . Η αισιοδοξία των υμνητών του κοινωνικού Δαρβινισμού (της αγγλοσαξονικής εκδοχής του για την ακρίβεια)2 ξεχάστηκε πια μετά το ξέσπασμα της κρίσης το 2007-2008 και η θατσερική αμετροέπεια θάφτηκε κάτω από τις στάχτες της Τσαβικής Άνοιξης3.

Η αισιοδοξία τους χάθηκε, όχι όμως και το θράσος τους. Για μια ακόμη φορά οι συστημικοί αναλυτές και άλλοι περιώνυμοι ψιττακοί μας παρουσιάζουν την πραγματικότητα αντεστραμμένη, με τα πόδια πάνω και το κεφάλι κάτω. Τις πταίει; Μήπως τα golden boys με την απληστία τους; Ή μήπως η ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού; Φταίνε οι τζογαδόροι των χρηματιστηρίων ή οι ανεύθυνοι πολίτες που εθίστηκαν στον υπερδανεισμό; Φταίει ο Θεός που μας μισεί;

Οι συστημικοί παπαγάλοι παρουσιάζουν ως αιτίες τα αποτελέσματα: οι γλισχροι και διεφθαρμένοι πολιτικοί, οι ανεύθυνοι συνδικαλιστές, οι ανώριμοι πολίτες και οι άπληστες  αγορές δημιουργούν μια απλή οικονομική κρίση, μια κακή παρένθεση. Αρκεί η επανηθικοποίηση του καπιταλισμού και οι κοινές θυσίες όλων ημών (αφού μαζί τα φάγαμε!) για να ξανατοποθετηθεί το τρένο στις ράγες .

Η αλήθεια, όμως, είναι πως ο καπιταλισμός περνά την πιο βαθειά κρίση της πρόσφατης ιστορίας, ίσως βαθύτερη και από το κραχ του 1929, η οποία είναι μια κρίση δομική και συστημική, μια τυπική κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων και υπερπαραγωγής εμπορευμάτων. Δεν μπορούμε, όμως, να μιλάμε για μια απλή “ οικονομική κρίση”, για ένα τεχνοκρατικό πρόβλημα, αλλά για μια ΚΑΘΟΛΙΚΗ κρίση αναπαραγωγής του καπιταλισμού , που αγγίζει όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής, κάθε πλευρά των κυρίαρχων κοινωνικών σχέσεων, ανεξάρτητα από τις ιδιαίτερες μορφές που παίρνει κάθε φορά, μορφές που απλώς είναι διαφορετικές όψεις της ίδιας κρίσης (κρίση χρέους των νοικοκυριών, χρηματοπιστωτική κρίση, χρηματιστηριακά  κραχ, κρίσεις εθνικών/κρατικών χρεών, κρίση του πολιτικού εποικοδομήματος, οικολογική ή επισιτιστική ή ενεργειακή κρίση κτλ).

Η τρέχουσα κρίση ξεκίνησε τα έτη 2007-2008 μετά την κατάρρευση της αγοράς των ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων (subrimes) στις ΗΠΑ και συνεχίζεται ως τις μέρες μας συνεχώς μετασχηματιζόμενη, αφού ζούμε ήδη το πέμπτο έτος ύφεσης ή αναιμικής ανάπτυξης. Για να κατανοήσουμε καλύτερα όμως το σήμερα πρέπει να επιστρέψουμε για λίγο στην δεκαετία του 1970.

Η αριστερά του κεφαλαίου με τα συνηθισμένα της κλαψουρίσματα αναπολεί  νοσταλγικά τον ειδυλλιακό χρυσό αιώνα του κεϋνσιασμού   και ξορκίζει μετά βδελυγμίας το φάντασμα του νεοφιλελευθερισμού. Στο μεταφυσικό ντελίριο παρουσιάζει λίγο ως πολύ την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού ως μια απλή απόφαση άπληστων σκοτεινών κέντρων.

Στην πραγματικότητα, όμως, η νεοφιλελεύθερη διαχείριση του καπιταλισμού δεν προέκυψε αυθαίρετα, αλλά ήταν η απάντηση στην οριστική χρεοκοπία της κεϋνσιανικής διαχείρισης. Με κομβικό γεγονός την πετρελαϊκή κρίση του 1973 ξεκίνησε ένα πρώτος γύρος νεοφιλελεύθερης επίθεσης του κεφαλαίου και αναδιάρθρωσης της παραγωγής. Ο δύσκαμπτος φορντισμός αντικαταστάθηκε από την  “εργασιακή ευελιξία” ,το προλεταριάτο κατακερματίστηκε και η εργατική δύναμη απαξιώθηκε. Το κεφάλαιο επιτάχυνε τη διεθνοποίηση του και επιχείρησε τη φυγή του προς τη χρηματοπιστωτική σφαίρα.

Όλη αυτή η μακρόχρονη διαδικασία (που φευγαλέα μόνο περιγράφηκε εδώ) δημιούργησε μια στασιμότητα των μισθών, δηλαδή ακόμα έναν κίνδυνο για ένα εκ νέου ξέσπασμα μιας κρίσης υπερσυσσώρευσης  και υπερπαραγωγής4 . Η απάντηση ήρθε με τη διέγερση της κατανάλωσης μέσω του υπερδανεισμού (πάσης φύσεως δάνεια, πιστωτικές κάρτες, αγορές με δόσεις κλπ). Η τακτική της διόγκωσης της πίστωσης προς τις εργαζόμενες τάξεις έδωσε αρκετές ανάσες στον δυτικό καπιταλισμό, σε συνδυασμό με άλλες μεθόδους, όπως το άνοιγμα νέων αγορών (μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ ή μέσω των “πολεμικών επενδύσεων”), η νεοαποικιοκρατία, οι ιδιωτικοποιήσεις κλπ.

Η τακτική του προσωρινού ξεπεράσματος αυτής της δομικής αντίφασης (στασιμότητα μισθών από τη μία και από την άλλη ανάγκη πώλησης των εμπορευμάτων για την αποφυγή κρίσης υπερπαραγωγής), τελικά προκάλεσε περισσότερα προβλήματα από αυτά που στην πραγματικότητα έλυσε, μετατοπίζοντας απλώς την κρίση : «Καθώς το κόστος του αμερικάνικου ονείρου», γράφει ο αμερικανός οικονομολόγος Richard Wolff : «διαρκώς αυξανόταν, ενώ δε συνέβαινε κάτι ανάλογο με τους μισθούς, τα νοικοκυριά δανειζόντουσαν πλέον όλο και περισσότερο(υποθήκες, πιστωτικές κάρτες, δάνεια για αυτοκίνητα, σπουδές). Τα χρέη συσσωρεύονταν στη βάση της στασιμότητας των πραγματικών μισθών. Αυτή η μη βιώσιμη πιστωτική φούσκα έσκασε το 2007[…] Από τη δεκαετία του 1970, τράπεζες ασφαλιστικές εταιρίες και hedge funds ήταν σε μια διαρκή κούρσα εφεύρεσης νέων κερδοσκοπικών εργαλείων για τα αυξανόμενα χρέη των αμερικάνικων νοικοκυριών. Αυτές οι χρηματοπιστωτικές κερδοσκοπικές διεργασίες ήταν πολύ πιο κερδοφόρες από τα εκτοξευμένα στα ύψη κέρδη των μη χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων που διατηρούσαν στάσιμους τους πραγματικούς μισθούς των εργαζομένων ακόμα και ενώ η αυξανόμενη παραγωγικότητα απέφερε σε αυτές τις επιχειρήσεις περισσότερο προϊόν ανά εργαζόμενο.  Τα τεράστια κερδοσκοπικά κέρδη παρότρυναν τους χρηματοπιστωτές να δανείζονται σε ένα αυτό-ενισχυόμενο σπιράλ που ήταν ακόμα περισσότερο απαλλαγμένο από τα επίπεδα χρέους των νοικοκυριών πάνω στα οποία ήταν βασισμένο. Η βάση όμως κατέρρευσε καθώς εκατομμύρια αμερικάνοι εργαζόμενοι δεν μπορούν πλέον να αποπληρώσουν τα χρέη τους. Το ίδιο έγινε και με τις χρηματοπιστωτικές φούσκες που είχαν χτιστεί πάνω σε αυτά τα χρέη.»5

Η συνέχεια γνωστή :πακέτα διάσωσης των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, κοινωνικοποίηση των ιδιωτικών ζημιών δηλαδή και ξέσπασμα κρίσεων εθνικών/κρατικών χρεών. Τα υπόλοιπα τα ζούμε στο πετσί μας…

Μια επιφανειακή προσέγγιση εύκολα μπορεί να ρίξει το φταίξιμο εξ ολοκλήρου στους “ανήθικους” κερδοσκόπους, διαχωρίζοντας την  “καλή” πραγματική/παραγωγικήοικονομία από την “κακή” κερδοσκοπία. Στην πραγματικότητα όμως η κερδοσκοπία (ως αδιαχώριστο, τμήμα του καπιταλισμού και όχι ως τυχαίο προϊόν της δήθεν κακής χρήσης του) δεν είναι η πραγματική αιτία της κρίσης, αλλά αντίθετα : «είναι το αρχικό μόνο πεδίο πάνω στο οποίο εκδηλώνεται η κρίση του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου. Η κερδοσκοπία δε συνιστά μια “παρα φύσιν”  λειτουργία στο πλαίσιο του καπιταλισμού. Πρόκειται για εκδήλωση της ίδιας της φύσης και της νομοτελειακής λειτουργίας ενός συστήματος[…]» (Μπογιόπουλος)6. Στα “Κείμενα για την Οικονομία7 και την πολιτική” ο  Ένγκελς σχολίαζε για την κρίση που ξέσπασε στα μέσα του 19ου αιώνα, με λόγια που είναι σα να γράφτηκαν σήμερα. « Όπως πάντα η ευημερία τροφοδότησε πολύ γρήγορα την κερδοσκοπία. Η κερδοσκοπία επέρχεται κανονικά σε περιόδους στις οποίες η υπερπαραγωγή βρίσκεται ήδη σε πλήρη ανάπτυξη. Προσφέρει στην υπερπαραγωγή τα προσωρινά κανάλια διοχέτευσης της, ενώ με αυτόν τον τρόπο επιταχύνει την εκδήλωση της κρίσης και εντείνει την ορμή της. Η ίδια η κρίση ξεσπά αρχικά στο πεδίο της κερδοσκοπίας και αγκαλιάζει αργότερα την παραγωγή. Όχι η υπερπαραγωγή, αλλά η υπερκερδοσκοπία – η οποία αποτελεί μόνο ένα σύμπτωμα της υπερπαραγωγής –εμφανίζεται, λοιπόν, στην επιφανειακή προσέγγιση ως αιτία της κρίσης. Ο μεταγενέστερος κλονισμός της παραγωγής δεν εμφανίζεται μόνο ως αναγκαίο αποτέλεσμα της ίδιας της προηγηθείσας έξαψής της, αλλά ως απλή συνέπεια της κατάρρευσης της κερδοσκοπίας».

Να γιατί η Αριστερά του Κεφαλαίου προσπαθεί να αναστήσει τη μούμια του κευνσιανισμού, εμμένοντας στην επιφανειακή και ηθικιστική  προσέγγιση που χρεώνει την κρίση αποκλειστικά στην απληστία μιας χούφτας κερδοσκόπων (λες και υπάρχουν χασοσκόποι, όπως επιτυχημένα είπε ένας καπιταλιστής) και με τη διαχειριστική λογική ενός λογιστάκου προωθεί την (αυτ)απάτη ενός ηθικού καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο. Θέλει να συσκοτίσει το προφανές :η κρίση είναι  βαθειά δομική, είναι βαθειά συστημική, είναι συνολική, είναι καθολική και όχι στενά “οικονομική” και η μοναδική έξοδος από την κρίση είναι η ανατροπή του καπιταλισμού…

ΙΙ

«Η ιδεολογία ασκεί αρκετή υλική εξουσία φροντίζοντας να μην παίρνονται στα πολύ σοβαρά οι εναλλακτικές ιστορικές αφηγήσεις. Είναι εύκολο για μας να φανταστούμε το τέλος του κόσμου. Θα δείτε πολλές ταινίες περί Αποκάλυψης. Όχι, όμως , το τέλος του καπιταλισμού»

Σλαβόι  Ζίζεκ

Σήμερα βλέπουμε πως έχει ξεκινήσει μια νέα λυσσασμένη επίθεση του κεφαλαίου με αφορμή την κρίση: υπερεντατικοποίηση, επισφάλεια, ελαστικοποίηση, επίθεση στον άμεσο ή κοινωνικό μισθό, εμπορευματοποίηση κάθε ίχνους της ανθρώπινης ζωής, καταστροφή του ανθρώπινου και φυσικού περιβάλλοντος. Ένας νέος κύκλος συσσώρευσης πρέπει να ανοίξει , πατώντας επί πτωμάτων . Η όξυνση της επίθεσης ,όμως, δεν είναι μονομερής. Ένας παγκόσμιος ταξικός πόλεμος έχει ξεσπάσει, με νέα κινήματα να κάνουν την εμφάνισή τους πλάι στα παλιότερα. Κινήματα εν πολλοίς αντιφατικά, με αυταπάτες, που έχουν χάψει σε μεγάλο βαθμό τον ιδεολογικό μύθο της αιώνιας φύσης του καπιταλισμού και ρέπουν προς μια αβλαβή διαχείριση της διαμαρτυρίας. Σωστά προειδοποιεί ο Ζίζεκ , σε ομιλία του στο κίνημα κατάληψης της Wall street: «Να προσέχετε όχι μόνο τους εχθρούς, αλλά και τους ψεύτικους  φίλους, που προσποιούνται ότι μας στηρίζουν, αλλά εργάζονται σκληρά για την εξασθένιση της διαμαρτυρίας μας. Με τον ίδιο τρόπο που πίνουμε καφέ χωρίς καφεΐνη, μπίρα χωρίς αλκοόλ, παγωτό δίχως λιπαρά θα προσπαθήσουν να μας σπρώξουν στην αβλαβή ηθική διαμαρτυρία[….] Έχουμε βαρεθεί τον κόσμο όπου το να ανακυκλώνουμε τα κουτάκια της coca cola, να δίνουμε μερικά δολάρια για φιλανθρωπικούς σκοπούς ή να αγοράζουμε καπουτσίνο του Starbucks, όπου το 1% πηγαίνει στους φτωχούς του τρίτου κόσμου, αρκεί για να μας κάνει να αισθανόμαστε καλά. Μετά την εξωτερική ανάθεση εργασιών και βασανιστηρίων, μετά την έναρξη της ανάθεσης των ερωτικών μας ραντεβού σε τρίτους από τα γραφεία συνοικεσίων, είδαμε ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα επιτρέψαμε ακόμα και τις πολιτικές μας υποχρεώσεις να ανατεθούν σε εξωτερικούς συνεργάτες-τις θέλουμε πίσω! »8

Στην παρούσα κατάσταση είναι αναγκαίο η συγκρότηση ενός κινήματος που θα προβάλλει  ένα γνήσια αντισυστημικό περιεχόμενο, που θα στοχεύει στην ίδια την επανοικειοποίηση της ζωής μας. Ενός κινήματος με βαθειά αντιεξουσιαστική δομή, καθώς δεν είναι μονάχα ο καπιταλισμός που έχει βαρέσει φαλημέντο. Μαζί του έχει χρεοκοπήσει και η νεκρόφιλη Αριστερά, τόσο η ροζ που θέλει να αναστήσει τον Κέινς, όσο και ο μπολσεβικισμός που προσδοκά ανάσταση  του πατερούλη Στάλιν. Μαζί με τον καπιταλισμό, χρεοκοπούν και οι εξουσιαστικές αναγνώσεις της ιστορίας που θέλουν την κοινωνική απελευθέρωση  να επιβάλλεται από τα πάνω προς τα κάτω, μέσα από πεφωτισμένες κομματικές δικτατορίες. Η κοινωνική απελευθέρωση δεν είναι μια κατασκευή που επιβάλλεται από τους κατέχοντες την απόλυτη αλήθεια κομισάριους. Η κοινωνική απελευθέρωση είναι δημιουργία, είναι η  εφαρμογή στην πράξη της δημιουργικής/επινοητικής δραστηριότητας των προλεταρίων, είναι η από τα κάτω λαϊκή αντενέργεια.

Για αυτό και στη παρούσα ιστορική στιγμή, που είναι κρίσιμη όσο ποτέ, πρέπει να ενδυναμώσουμε το μέχρι σήμερα ανεπαρκές αντιεξουσιαστικό κίνημα, χτίζοντας νέες αλληλέγγυες κοινωνικές σχέσεις, ανταγωνιστικές προς τις υπάρχουσες σχέσεις του φιλοτομαρισμού, της αλληλοφαγίας και του ανταγωνισμού (ενίοτε και “ελεύθερου”…)

Χρειαζόμαστε όσο ποτέ αντιδομές σε διαλεχτική σχέση με τους νέους κοινωνικούς αγώνες και τα αναδυόμενα κινήματα και όχι αποκομμένες νησίδες αυτοαναφορικότητας και ανακύκλωσης των εαυτών μας. Να μη μας τρομάζει η αντιφατικότητα των κινημάτων αυτών, αλλά ούτε και η δική μας αντιφατικότητα. Πέρα από μουχλιασμένες λογικές  ‘’επαναστατικής καθαρότητας’’, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως δε θα μπορέσουμε ποτέ να πιάσουμε ψάρια αν δεν βρέξουμε κώλο.

Ο καπιταλισμός βρίσκεται στην άκρη του γκρεμού. Ας τον βοηθήσουμε να κάνει ένα βήμα μπροστά…

Σημειώσεις:

1.       «Δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχουν μόνο άτομα», έλεγε η Μάργκαρετ Θάτσερ. Με την ίδια λογική, δεν υπάρχει καθόλου νερό, υπάρχουν μόνον δύο άτομα υδρογόνου και ένα άτομο οξυγόνου …

2.      Σε αντίθεση με τον γερμανικό κοινωνικό δαρβινισμό (από τον Ερνστ Χέκελ ως τους ναζί) που βασίζονταν στη συγκρότηση ενός ισχυρού δικτατορικού κράτους, ο αγγλοσαξωνικός κοινωνικός δαρβινισμός βασίζεται στον “ελεύθερο ανταγωνισμό” και την ελαχιστοποίηση του ρόλου του κράτους, το οποίο περιορίζεται περισσότερο στον τομέα της καταστολής. Χαρακτηριστικό  δείγμα αυτού του νεοφιλελεύθερου “αντικρατισμού” είναι ο Γκρόβερ Νάρκουιστ: . «Δε θέλω να καταργήσω το κράτος, απλώς θέλω να συρρικνώσω τόσο πολύ το μέγεθος του, ώστε να μπορώ να το σύρω στο μπάνιο μου και να το πνίξω  μέσα στην μπανιέρα» (βλ. Naomi Klein : “ Το Δόγμα του Σοκ,” εκδόσεις  Α.Α. Λιβάνη)

3.      Τσαβική όχι από τον δημοφιλή ηθοποιό των stand up comedy  Ούγκω Τσάβες , αλλά από την λέξη των Ρομά  τσχαβο/τσαβός/chan, που σημαίνει παιδί. Στην Αγγλία με τη λέξη αυτή χαρακτηρίζονται υποτιμητικά τα παιδιά της εργατικής που φοράνε συνήθως αθλητικές φόρμες. Πρώτος ο τραγουδιστής της ροκ Φραν  Χίλι , χαρακτήρισε την εξέγερση της αγγλικής προλεταριακής νεολαίας τον Αύγουστο του ’11 ως Τσαβική  Άνοιξη, παραπέμποντας στην Αραβική Άνοιξη (βλ. Owln Jones: “Βρετανία :η εργατική τάξη πάει στην κόλαση”, στη ελληνική έκδοση της Le Monde Diplomatique, Ελευθεροτυπία, 9!10!11)

4.      Γράφει ο Μαρξ  για μια από τις πιο δομικές αντιφάσεις του καπιταλισμού :  «Οι εργάτες σαν αγοραστές εμπορευμάτων έχουν μεγάλη σημασία για την αγορά. Η κεφαλαιοκρατική όμως κοινωνία έχει την τάση να περιορίζει στο κατώτερο όριο την τιμή του εμπορεύματος της(της εργατικής δύναμης) όταν αντικρίζει τους εργάτες ως πουλητές. »Η υπερδιόγκωση του υπερδανεισμού υπήρξε ως ένα τρικ για το ξεπέρασμα αυτής της δομικής αντίφασης.

5.      Richard Wolff: «Οι παραλογισμοί της κρίσης» Ελευθεροτυπία 11/09/11

6.      Νίκος Μπογιόπουλος : «Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε» εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη. Καλά τα λέει ο Μπογιόπουλος , μόνο που “ξεχνάει” τις απολύσεις στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις του “Κ”ΚΕ και την περιφρούρηση του αστικού κοινοβουλίου από τον συνδικαλιστικό μηχανισμό του ΠΑΜΕ . Η έμμισθη και κρατικοδίαιτη αυτή συστημική Αριστερά κάνει περισσότερο τελετουργικές αναπαραστάσεις αγώνων και χρησιμοποιείται ως εφεδρεία του κεφαλαίου, όταν χρειάζεται να παίξει πυροσβεστικό ή κατασταλτικό ρόλο.

7.      Από τις εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή (ακόμα μια καπιταλιστική επιχείρηση με εργοδότες αυτοαποκαλούμενους κομμουνιστές)

8.      Σλάβοι Ζίζεκ: « Ξυπνάμε από έναν εφιάλτη», εφημερίδα Εποχή 16/10/11

Υστερόγραφο: Αν και το ζήτημα του καπιταλισμού δεν είναι στενό ζήτημα ηθικής, ωστόσο δεν πρέπει να υποτιμάμε και την ηθική διάσταση του (που όταν, όμως ,κεντρικοποιείται γίνεται χυδαίος ηθικισμός). Σε μια επίδειξη αμοραλισμού ο επικεφαλής ενός μεγάλου επενδυτικού ομίλου Άμιτ Σαρκάρ,  δήλωσε για την ελληνική κρίση. «Η δουλειά μας είναι να βγάζουμε λεφτά, όχι να σκεφτόμαστε τι θα συμβεί στους Έλληνες πολίτες. Δεν υπάρχει εξάλλου νόμος που να απαγορεύει να εκμεταλλευτείς τον μαλάκα».

Πολύκαρπος Γεωργιάδης         Φυλακές Κέρκυρας         6 Νοεμβρίου 2011